چِشمانــَت

تُو دَر مُقابِل مَن!



چِشمـآنَم کـُور شُده اَند!



دَستانــَت میلَرزَد!



کَلَمـات در دَهانَم لَنگ میزَنَند!



گـُوش هایـَت دیگَر شِنَوا نیســت!



ســَرَم دَرد قَلبَت به جـآنَم...!



مـُبل های خـآک گِرفته،بَرنـآمِه تِلویزیون به دَرَک!



همـآن آهنَگ همیشِگــی،غَلَط خواندَنمـآن...



عینَک ته اِستکـآنی چِشمانَـم!!



کُجــآیی!



ویلچـِری که ثابـِت رو به آینه مـآنده اَست!تَصویــر قاب عَکس پُشت سَرَم...!



آری تُو هَمــآن عَرُوسَکی بـُودی که در لباس عَرُوسی برایــَم میدرخشیــدی!



مـَن در کِنارَت،بهتریــن بازیگــَر نَقش اَوّل مَرد زندگیــَت!



لبخــند!این همـآن عَکس بـُود!



قـُرص هایــَم یِک دَر میــآن به تَعطیلات عیــد با تـُو سَفر شُمال یادَش بخیــر!



یک لیــوان آب لرزش دَستانــَم،نیــمی از لیوان پُر مـآند و تُو تَه مـآنده لیوانَم را...



کـُجایــَم!



بَدَنَم میلَرزَد،غَذا اَز دَهانــَم بیرون میریزَد...



یک اسلحـِه قَدیـــمی،صِدای یک تیــر و دُو نِشــآن...!



چِشمانــَم میرَوَد!چِشمانــَت به سَمتَم می آیــَد



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


گیج میشــی!عکــس:بی ربط...

تو پیــر شُدی،مَن پیــر تَر!

بخوام قیاســِت کُنَم،آشغال هَم از تُو دَرجه اَش بالاتَره...

میتونی تَعیـین کُنی کی خُورشیــد طلوع کُنه کی غُروب؟

بُزرگتَریــن سِتاره زندگیــت باش...

فقط اِنکــآر کُن هَرکی هَرچی گُفت...!

هَمیــن که وُجُود داشتــی،خـُودت باشی،وُجود داشتی...

خیلـی چیــزا رو میـُدونِستــَم،فقط ساکِت بـُودَم همیــن...!

اینـروزا هَمِه مَنطقی حَرف میزنَن شـُما چِطور؟

کـُجــآ بِری کِه آسـِمُون نَباشه...

مـآ یه نَسل بــُودَیم،جای حَرف زَدَن،فقط نِوشتیــم!

ایــن وَسَط،بالا سَریــم فَقَط کِنارَم بُـود...

دَست دَست کُنان،گِریه کُنان...

بایــَد مِثه اَسب زیــنِت کُنَم...

یَعنــی زِنده میمونیــم،نَوهِ نَتیجِه هامون رو میبینیـم!

چَند بار بَرگَشـتی به عَقب؟شُد!

هَمِه چی تَمُوم شُد،فقط میخندیدیم!

زَمــآن مُهـِم نیســـت،زَمــآن مُهمــِه...

هـَرکــآری کَرد،گُفتَم میگــذَره...

میـتَرســَم از آینده اَت...

خــُواب که میــدیدی مَن،مــُو های سپیــدَت را میشمُردَم!

پیــرزَن ایستاده بالا قَبر مَعشُوقه اَش!

خـآطِره هات رو وَرَق بِزَن،خـاطره های بَدِت رُو خَط بِزَن...

بُزرگ شُدَم،اَز اَوّل...

مَن به تُو بیــمآر مَغزی شُدَم...

دَستامـُون نَرم،گَرم،آسایـِش کامِل،یـادِمون رَفت...!

چـِقَدر نَفَس عَمیــق کشیــدَم روی مَسائِل!

ناشِنوا نیستیــم وَلی خُوب اَدا دَر میاریــم...

وَسَط گِـل،گـُل کاشتیــم...

تــُف به خــُودِت و اَفکــآرِ مَسخَره اَت...

نــَوار مَغـزِت،یه خــَط سفیــده!

وَقتـــی میخــَندی،چیــز جُز لبخنـدِت مُهِم نیست...

خـُدا همیشـِه هَست،نَه فَقَط وَقتی مُشکل داریـم!


برچسب ها: گیج, مبهم, درک, سخت
پـآییز

رُوزی خــَواهــَد رسیـــد!


دَستــآنــَت دَر دَستـآنَم گِرهِ ای کــُور خـواهـنـَد خُورد!


کــنار هــَم اَندکــی قَدَم میزنیــم و خَلوَت تریــن صَندلی برای نِشستَن انتخاب خواهیــم کــَرد!


مینشیــنیم و غـَرق دَر حَرف های دَر گــُوشی خواهیــم شُد!


چای دارچیــنی تازه دَمــی که برایــَم در استکـآن کَمَر باریــک ریخته ای اَندَکــی میچـِشــَم،تو میگــُویی داغ اَست،دَهـآنَت نَسُوزَد!


دَستــَم را به آرامــی در دَستَت فِشار میـدَهــی و تـُو را دَر آغـُوشــَم میهمــآن به یک بَغَل از اِحساساتَم خواهـَم کَرد...


بـآد بَرگــی از بَرگ هایی که با وَزیـدَن میریزَند برایمــآن می آوَرد و لابه لای مـُو های تـُو مینشیــنَد!


تو میـخَندی و مــَن مَحـِو دیدَن لَبخنَد تــُو،زَمــآن میایستــَد!


یک مــَن،یــِک تــُو،عـآشِقانــِه های مـــَن،چِشمــآن پـُر از حَرف زیبای تــُو


تو دَر کِنارَم باشی،آسمـآن به رَنگ قِرمـِز در اَولیــن غـُروب پـآییز دیدَنـی تَر از قَبل خواهـَد بـُود...


▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█
Copyright©2016KinG Omid

 


تَنهــایی دَر کِنارَم،آرام باش!عکـس:یـآدگاری از آیـَنده...
اینجــا هَمِه دَست به تیــرِشون خُوبه،همه هَدف ها رو میزَنَن!
اتفاق های جَدیــد تو زندگیـــت لازم داری...
حــَتـی بَعــد مَرگــِت،قَبــری برات پیدا نمیشــه مــُفت...
چِشمــآنَت به دَر خُشک شُد....
پاییزیی بــُودی برایــَم...
گُناهانــَت را میشمارَند و پُولَش را میگیرَند،آری این چنین از خُدا میفروشَند...
صُورتَش را نَوازِش میکَرد،نُور خُورشیــد...
زُول زَده به چِشمانــَم هَراسان،دروغ میگــُفت...!
تـُو خــُورشیــد،مــَن بَرف...
سُرفه میزَد،سُرفه میزَد،نَفس هایَش به شُماره افتاده بود...
در یــک مَکــآن زیــبا،تو مُستَهجَن تریــن تَصویر مُمکِنــی!
یه لباس سفیــد تَنِت میکُنَن،چَند مُشت خــآک...
صـِدام میزَد،بَرگَشتــَم،کَسی نَبود،صِداش زدَم،کَسی نَبود...
مَــَــَـــَن دُنبال کَلَمــآت جایگــزیــن برا بکار گیری جای کَلَمات روتیــن...
اینایی که دُور وَر بَرنده ها میپَرَن،لاشخــُورَاً...
زانُــو هاتو بغــَل کَردی،یه گُوشه نِشَستی...
در مُقابـِل آینه بَرایــَم میرَقصیـــد،دیوار های اَطراف دَست میزَدَند....
فرامــُوش کَردَن،آنهــآیی که فراموش نمیکــَردَند...
فـِکر کــُن،فِکــر نَکُن،عَمَل کُن،حَرف نَزن...
زیر پُوســت هـَمِه،یه جنازه داره زندگــی میکنِه...
از هـَمُون رُوز اَوّل کَلاغ قِصه پَر زَد و دَر رَفت...!
سیزده بِدَر هَم نزدیــک نیست،باهَم بریم بیرون...!
وَقــتی سَر قَبرِت اُومــدَم،قَســَم بخُور باهام حَرف میزنــی!
دَستِتُو بِده،بیا با چِشمای خُودت این زیر رو ببیــن،وسط این هَمِه خــآک،چیزی جُز مَرگ با تو نیســــت!
مــُوشکـــی از جـِنس کــآغذ...
دَر چِشمــآنَت،جـهَـآنَم خُلاصِه دیده میشَود...
یه جــآده،یه آهنــگ،نــَم بارون،مـــَن،وَسط خیابون...
خواست دَستَمــُو بگیــره،گُفتَم زانــُو هام هَست...
تَصویــر کُودَک از زندگــی،اُون چیزی که مـآ تَصَور میکنیــم،نیــس!
انقــدر پیچیــده نیســـت حَرفام که تو سَر پیچ اَول تَه دَره ای...
مـَن هَمُون تِمساحــیَم،که پَروانه باهام رفیــقه،روی گُونه هام میشینه،بهِش لَبخند میزنَم،از شاپَرک هاش قلقلکَم میگیره...
نِوِشت اَلِف،بـَعد سَرِشُو کُلاه گُذاشت...!
بعــضی از اشتباهات شمــآ را میسازَد،بعضی شمـآ را ویران...!
هَرجــا میرَم دُنبالَم میــآد،بعَضی وَقتا جُلوتَر،خیلی وقتا عَقب تَر...
میدونِست میره رو میــن،میمیره،رَفت...
از اینکِه خُورشیــد هَر روز میتابه خوش حال باش،نه قِسطی،نه پُولی...
هَمیشه ازَم دُور بُوده اَمــّا،جــاش تو قَلبَمــِه...


برچسب ها: پاییز, جمعه, غروب, تو
مَرگ

تو تَصَوُر میــکُنی که مَرگ نزدیــک تـُو نیســت!



شَب است و سـُکوت تو را به آغـُوش گَرمَش دَعوُت کَرده است...!



پَتـُو را روی شانه های خـُود میکــشی و آرام،آرام خواب را لـَمس میکـُنی...



در خــُواب،تــُو دَعـُوت شده ای به جـُنونی که شایــَد تَصَورات آن در واقعیــت خـَنده دار باشَد!



تـُو یـِک جِســم بی حَرکـَت و آسمــآن برای همیشه خامـُوش اســت...



تیــرگی بار گـُناهانــَت چـِشمانـَت را برای همیشه بَسته اَند و دهـآنَت را به دَستانـَت دوخته اَند...



کـِرمــی از گـُوش های تو داخِل و مـَغزَت را ذَره ذَره،مَزه کنان میچـِشــَد...



اَبرُوانــَت را دانـِه دانـِه مـُوهای سیاه و سفیــدَت میریزَد...



بدَنَت جمـَع و اَندَک اَندَک میگَندَد،و سـُوسک از بـُوی تَعفن نفرت آورَت فرار میکـُنَد و دیگــری را شـِکار میکـُنَد...



دَست هایی که تـُو را نـِشان میدهـَند و میگـُویــَند اُو یـِک گـُناه کـآر اَست...!



با چِشمـآنی خیـس و فَریــآدی از جـِنس تَرس،بَرمیــخیزی به سراغ آب برای خـُوردَن میــرَوی!



باز میگـَردی،دراز و اَندکـی خـُواب تو را به فکــر میبـَرد،پـَتـُو را روی شانه های خود میکـشی و آرام آرام چـِشمانـَت باز و برای همیشــه بَسته خواهـَند شُد...



تو تَصَوُر میــکُنی که مَرگ نزدیــک تـُو نیســت!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



به فاصـِله یک پـِلـک بَسته،تا باز،خــواهیــم مـُرد...!عکـــس:در زمیــن خــآک و به آسمــآن برمیگـَردیـم!

به هَـرکی احترام میــذاری،جُفتَک میندازه از بَس خــَره!

وَقتــی اَبر بِره کنار،حقیقـــت برمـلا میشه...

بَرنده اُونه که فقط خـُدا رو داره...

رفیــق،اُون زَخم زَبـُونایی که میــزنی به هیچــَمَم نیست!

ایــن روزا بیشتر از همه به خُودت شَک داشته باش...

همـِه دُنبال خَریــد واسه بچـِه هاشون،که تیـپ بِزَنَن پُز بِدَن به هَمکلاسیشون...

بـِهـِم بگـُو پِدَر،یـآدِت میــدَم هَر چی بَلَدَم خُودَم پِسَرَم...

لازم باشه خـُودَم،دَستِت رو واسه همه رُو میکنَم...

از بــَس ســُکُوت کَردَم،جــآم حَرف میزَنَن به خُودشون!

دِل کَندَن از خــُدا به چه قیمـَتی....

چـِقدَر چیــپِه این صَحـنه سازیــآت...

فـَقَط کـآفیه نِگاهِت کُنَم،پُوز خَند بزَنَم بهت...

تو از اُونایی که قَبرِت پُر از حَشره میشه...

پَنچَـرِت میکــُنَم،اَدا دَر بیاری بیشتَر از ایــن...

واقعــیـَت هَرچــی باشه بهتـَر از حَرفای ریتمیــک شُماست...

مـَعنـی نمیده شـآنس،مـَن دُنبال تَقدیــرَم...

عـَکســَم و یه رُوبـآن سیــآه رو خیلی وَقتـِه تُو ذِهنـآ حَل کَردَم،مـَرگ یه حَرف عادیه واسـَم...

با اینـکِه دَستـَم بَدِه،ولَی خُوب حُکم میکنَم...

یه جــُوری اَدَبی بـِهِت گیر میدَم،بَدَنِت به لَرزه بیوفته...

رُوزی یـِک لیــوان حقیــقَت میهمانـِمان کُن...

دَر ظاهـِر هَمِه چی بینـِمـُون دُرسته...

هـَمِه چـی از دُور قَشَنگـِ،مـِثه مـَن!

هـَرچی میگی،فقط میگـَم قِسمــَت!

از شِنیــدَن حَرفای تِکراری،مـُتِنَفِرَم،دُنبال یه ایـده جَدیــد واسه تِرکُوندَنَم...

رو به روم باز شد یه در به آینده...

فقط حَرف میزنه و مُنتظر واکُنِش!

شیـریــن بازی دَر نیار،تو چــایی حَلِت میکنــَم...


 


برچسب ها: مرگ, خواب, ترس, وحشت
تَولد

چَندین سال میگذرد،مـَن یک فراموش شُده به حساب میـآیـَم،جُز برای چَند نَفر!



به هَر طَرف،آسمـآن و زَمیــن مَن خـآک است!



انگـآر همـآن روز اَوّل است،یا نه در حقیقت همان روز اَوّل اَست!



چـَند روز در میــآن آسمـآن زَمیـن و بازگَشت مَن به زمیــن!



با چـِشمـآنی سَبز امـّا کَم بینا،مـُو های سفیـد و بَدَنـی در اثر چَند سِکـته لرزان تَر از تُلفن های هَمراه آن زمـآن...



دارای دو فَرزند،یکـی نَویــد و دیگـَری دُختری بنـآم(...)هر دو صاحب زندگـی خـُود!



مـَن در کـنار هَمسَر مهـِربان تَر از جـآنـَم،که هَر روز قُربان صَدقه اَم میرَود و گَه گـآهی قُربانـَش شَوَم مـَن!



امـروز اَولیـن سالگـَرد ازدواج مـَن و هَمسـَر دوس داشتـَنی مـَن است روزی کِه برای اَولیــن بار پیشانی اُو را بـُوسه زَدَم و دَستان پِدرَش...



آخریــن روز در کـنار دُوستان سَربازَم که در انتظار تَمام شُدَن سَربازیشان هَستنَد و روز های نَبودِشان در کنار خانواده یا که عِشقشان را در آن زمسـتان سَرد را تجربه میکنند!



یکی دیگَر از دَغدغه های آن روزگار برای مَن هم نیـز تمام شُد و مَدرک تَحصیلی مُورد علاقه اَم و تمام شُدن دوران تَحصیلی با تمام استرس های امتحان و نُمرات خُوب،بَد...



مـَدرسه اَم دُور و مـآدرَم زمـآن امتحان حِسابی پُوست از سَرَم میکـَند،میگُویــَد اُمیــد امسال هم از اداره پِدرَت به تو جایزه خواهند داد اگر نمراتت عالی باشد...



مـآدرَم هَر روز به مـَن شیــر میـدهَد و قربان صَدقه اَم میرَود،پـِدرَم صدقه میدهـَد و خواهرَم اسپند دود میکُند...



مـَن بعد از گُذشت نه مـآه انتظار به دُنیای شگفتی آور زندگی پـآ گُذاشتَم...



امروز تَولد مـَن نام خواهـَد گرفت...




▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


کوله باری از ناگُفته های زندگـی مـَن،یکی دیگَر از روز های تَوَلُد مـَن این بار به قَمـَری!برعکـس...عکــس:پیر شی جون...

تو به یــآد مــَن برایــَم چَند شَمــِع فــُوت کَن!

خـُودت رو تو آینه میبینی میــترسی از تَصویر...

مـَن اَز کـُما بیــدار شُدَم و هیچ چیز در ذهنَم نبود،جـُز نـآمَت...

حَـرفاتو میخــوری که با شِکَم سیر بخوابی...

میــخواهم بـَغل کُنَـَم هَر روز خـُدا را در آغـُوش تــو!

این حالات روحــی،فقط مَخصوص اَفراد دیوانه اسَت...

تو کُل دکوراسیون زندگــی مـَن بودی...

مـَصرف میکـُنن ازت تا زمــآنی که سود داری واسشون...

وَقتــی زندگیت رو میــدی دَست دیگـــران...

فِکــر کُن تَک و تَنهـآییــم،مـَن و تـُو دُو تایی!

اینجــآ هَــدَف فــقط کشیــدَنِ شمــُـا به تَختِشونِه و بَس!

وَقــتی تو بـُودی خنده رو لَبام بود...

زیــر خــآک که بِاشـی،فرق نمیکنه چه شخصیت مهمی باشی،دیگه برنمیگرَدی...

هـَر ساعــَت دُوری اَز تــُو،به خـُودَم بدهکـآرَم یا به تـُو...

پزشکــآن میگـُویــَند تَخت دِگَر جواب نمیدهــَد،دستانَش را باز کنیــد...

تـَوَلُد یک روز در یک سال،فقط برای چَند نَفر افراد خـآص ماندگــآر خواهـَد مـآند...

لیســـت خــُوب بــودَن آدمــآ،فقط داره خَط میخوره...

خـُودت عَقل داری،فـِکر کُن...

فقط مُنتَظر باریـدَن بارونِی واسه گریه کَردَن زیرِش!

یه جـُوری دو پَهلـُو میگَم،سینه پَهلو میکُنی وسط تابستون...

یک تو باشی و آسمــآن و صندلی ،مَن باشــَم و گَرمای دَستانَت...

ســـآیه ای مــیان مــَن و دَستانــَت!

مَگـِه نمیدونــستی،نه نمیدونستــَم،اَمـّا میدونستَم،چیزی نمیگُفتَم!

اَبر در آسمــآن،کنار مـآه بود یا ستــآره!

خَفه خُون میگـیرَم تا خـُون به پـآ نَشِه...

راه حَل گِرفتَن دَستانَت در دَستانـَم چیســـت!

بـــوسیــدَن دَستــآن مــآدر لیاقـت میخواهد!

دَسته گُلی برایــَم آورده بــود،روی مَزار...

حَرفــآمُو گـُوش میــدی،دیــوار خـُوبی هَستی....

پـُوز خــَندی زَد و گُـفت،او دیوانه است!

این هَفته هم نیــز گُذَشت...


 


برچسب ها: مرگ, تولد, شروع, تولدم
کجـــایی

امشب بعد از مُدت ها رفته بودَم به جایی که خُودَم باشَم و خَلوت ذِهنَم!



مَن و تَنهــایی که کنارَم بود و دَستاشو گِرفــته بودَم!



چـَند قَدَم اَوّل فقط خجــالت میکشیــد و سُرخ شُده بود گُونه های نَرم و لَطیـفش...



دَستامو آروم فشار میــدآد،مثه اینکه از تاریکی میترسیــد...



مــَن نَخ اَوّل سیگــارَمو رُوشَن کَردَم،اون سَرشو میچرخوند کسی نَبینَتَم تو این وَضعیت...



به دَهمیــن صَندَلی که رسیــدیم،جلو تَر از مَن دَوید و نِشَست روی صندلــی...



مَن کِه نِشَستَم،گُفت آسمــون رو ببیــن،دَستاشو آوردَم بالا گُفتَم بهم نشون بده کُدوم ستاره واسه توء....



همیــنطوری که داشتیـم آسمون رو نگــآه میکردیــم زَد زیــره خَنده!



منم از خنده اَش،خنده اَم گِرفته بود و داشتَم همراهیش میکردَم توی خندیدَن!



چَند تا صَندلی اون طَرف تَر مــآ،تاب بود،ازَم پرسیـد بریــم تاب بازی،منم هنوز سوالش تموم نشده بود گُفتم اون تاب داره بهمون چشمک میزنه!



گُفت تو بشیــن،مَن هُول میـــدَم!



تاب،تاب،عباسی،خدامَنونندازی!



چِشامو بَسته بودَم و داشتَم لذَت میبردَم که دیدَم اونَم کنارَم نشسته،دَستامو گِرفته داریـم با هَم تاب میخوریم...!



تاب که وایســآد،سَرشو گُذاشت روی سینه اَم و گفت سَرِ مَن گیج میره یا قَلب تو،نامُنظَم میزنه!



نـَخ دُوم سیگــآرَم رو روشـَن کَردَم،پرسیدَم بَستنی بخوریــم؟اونَم گُفت مهمون مــَن!



رفتیــم دَر یه مغازه ای که بَسته بود دو تا بَستَنی گرفتیــم،اونَم حِساب کَرد!



دَستامُو یه طوری گِرفته بود،انگــآر میترسیــد گُمِش کُنَم،منم میگفتَم از اون بَستنی ها بود که مَن دوس داشتــَم!



پرسیــد میتونیم با هَم یه عَکس بگیــریــم،منم گُفتَم حتماً،برا خاطره امشبمون حَرف نداره...



گُفتَم لبخند بــزن،اونَم خندید و گُفت چیلیـــق اینَم از عَکسمون...! 



چَند قَدَم جُلو تَر دَستاشو وِل کَردَم،نَخ سِوُم سیگارَمو روشــَن کنــَم!



گُمِش کَردَم،انگــآر حَق داشت اون همه میترسیـــد از تَنهـــایی...



مَن بَرگَشتَم خونه،تــُو کجـــایی که حَتی توی عَکسَم هَم نیستی کنارَم!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



حالَت دیوانه وار،کَمی تا قِسمــتی قلقلک به قوه تَخیل...طراحـی:تاب بازی در خاطرات...

یه جــُور احساســی بنویســـَم،انگــآر عاشق شُدَم وَلی اُون نیســـت...

جَنگــَل نیســـت،ولی بی قانونِه همه جــآ...

یه نــَخ از ریــه های تــُو کَم داره شُشـآم...

جُوری قَسَم بُخُور به اِسمَم که باوَرِت کُنَم...

میــگَن غیـــرَت خُوبه ولی به مقدار لازم،مَگــِه غَذا درست میکنیم،بی غیرَت...

صَد تا بیســـتَم بگیــری از دیگــَران،واسه مَن رَد شُده اَست کارات...

بـــآد میوَزیـــد،نامَردانه در مــُوهایَـــت...

دُنبال مَسیــر دُرستــی واسه ادامه زندگیـــت...

مثل آدم های عــآدی نَبودَم عاشـــقت...

سالی صَد بار به رُوت نمیخَندَم!

خــآطراتـــَت دَستانــَم را گِرفتــِه انــَد در آغــُوش...

به فکــر،نُوآوری بودی یـِهو شُدی باردار...

میگــُفت حَرفام شُده لالایی شَباش،دَست نوشته هام مثه قصه براش...

با انـرژی مینویســَم،وَقت میذارَم که انرژی بِدَم...

بعــضی شَبــا خـُدارو بغــل کُن...

ایـــن ساعـَت ها،مَن را پیـــر کَرده اَند در نَبودَت...

قَلـــبت برام میـــزنه،مَغزَم مینویسه برات...

نَظَرَمُو میپُرسه،راجب حالِش!

چــِشمــآنـَم میســُوزنــَد،در آتــَش بــُغض...

با مــَن حَرف میــزنــی،دَستای اُون رو گِرفــتی...

اِسمــِت که میـــآد،گُوشام تیز میشَن...

گــُوشه گیـــر تَر از خــُدا...

همه اسـتاد کارای غیــر عادی ولی مَخفی میشَن در واقعیــت زیر پُوست شهـر...

بــُوق میزَنن نگــآه نَکن،شاید دارَن امتحانِت میکَنن...

لـَحظــِه های دُور شُدن،دُور مـآندَن از تــُو....

خُودت بهتر میدونی چَند بار گَند زدی به زندگیــت...

هــَرچی گُفتـــی،هــَرچی شــُد،هــرچــی گُفتــَم،هــَرچی شُد...

یـِکــی میگــِه پُول،یکی میگــه نَدارم...

بـَلد نَبـُودَم،عاشقانه زمزمه کَردن در گُوش هایــَت را بخوانَم...

چَند بار میخوای دَستت رو بگیــرَم...

همه چــی مهمِه برامون بجز حَرفامون،قولامون...

ایـــن حـِصار اَطراف مـــَن،سـِلـُول انفــِرادیــمِه...

گُوشاتُو بگیـــر،بُمب داره مُنفجر میشه...

لبخـــنَد زَد و مــَن آینه را میدیدَم،لَبانـــَم...

آیندگـآن میفهَمَن کی خِدمَت کَرده،موندگــار میشه تو تاریــخ!

به چــِشمــآنَـــَت قَســـَم میخــورَم....

شــُما و مَن همه از پــآکی دَم میزنیــم و غَرق گُناهــیم...

هَر ساعَت دِلت میخواد میری،هَر ساعَت دِلت میخواد میای!

یه جُوری بـهـِت وابسته شُدَم،مــِثه آب،خُوردَنی شُدی برام...

فردیــن نَبودیــم تو زندگی حداقل خُودمون باشیـم...

دلتــَنگ صــِدایـــَت در گُوش هایـــَم...

یه جــُوری میام تو بازی،انگــآر کاپیتان تیمــتَم...

وَقـــتی تُو نیســـتی کنارم،گریه کَردن غیــر عادی نیست برام...

یه خَط عاشقـآنه،یه خَط نَـقَد،اینَم برنامه دَست نوشته های بَنده واسه اِمشَبِت...


برچسب ها: دیوونه, نوشتار, گفتار, قلقلک
لَبخــندِ

چـَند سال از این سال به آینده خواهَم رَفت!



نه ماشیــن حَرکَت در زمـآن دارَم و نه پیــآده میخواهـَم این چَند سال را با سَر رو به جُلو به دَویدَن در شلوغ تَریـن خیابان های آینده طی کُنَم!



یـِک تَصـویــر،از یــک لَبخــندِ...



قاب به دیوار خانه سه نَفره مان...



تُو مَشغُول پـُخت غذای مُورد علاقه "مـَن"مراقب اینـَم که دَستانـَت هنگـآم کشیـدَن غـَذا نَسوزَد...



مـَن سُفره را آمـاده میکنَم برای"تو"غذا را می گذاری روی میـز و با همـآن صِدای آرامِش بَخَشَت میگُویی روی میز غذا میخوریم!



مـَن سَر سُفره میشینَم و تو پُشت میــز،مـَن لَبخند تو همانند همیشه قَهقَه...!



صـدایَت آنقـدر بُلَند است که پِسَرَم از خواب نازنینَش بیدار میشَود!



تا تو میرَوی او را صِدا کُنی مَن غَذایَت را میاوَرَم و کنار خودَم میگذارَم!



پِسَرَم با چِشمانی پُف کَرده رو به رویمـآن میشینـَد و مـَن برایَش غذا میکشَم!



صدایَش میزَنی نَویـد مـآمان جـآن،پاشو برو دَستو صُورتت رو بِشور خواب از چِشمای سَبزِت بپره!



نـَویـد همانَ کُوچَک شُده ای خُودَم است،مـُو های به بَغَل زده و چِشمان سَبز و چآل روی گُونه "راستَش" را بِگُویَم زیبایَش به مـآدرَش رفته است...



همـآن شیطَنَت های یک کودَک پـآک و بازیگـُوش که دوست دارَد زودتَر بُزرگ شَوَد...



بعـَد از خُوردَن غـذا مـَن و نَویــد مَشغُول بازی و تـُو برایــمـآن خوراکــی میآوَری و به نَویــد میگُویی پِسَر انقــدر بازیگـُوش و چِشمَکی به او میزنَی که گویا با پـِدرَش هَستی...



عَصر جُمعه نزدیک به غروب آفتاب آماده میشَویم برای بیرون رَفتَن،تو در کنار نَویـد مَشغول قَدَم زدَن و مـَن میپرسَم کی بَستنی میخوره!



مـَن دَستانَت را میگیرَم و تو دَستَم را مُحکَم تَر فشار میـدَهـی...!



نَویــد مَشغول بازی با دوستانَش در پـآرک و مـآ روی خَلوت ترین نیمکَت پارک نِشسته ایم...



تو به چِشمان مـَن خیــره شُدی و مـَن دَستانَت را به آرامی نَوازِش میکنَم...



دُوربیـنَم را آماده میکنَم و از تو میخواهـَم لبخـند بزنی....



یـِک تَصـویــر،از یــک لَبخــندِ...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



رویـآ پَردازی،آینده نِگَری،تَصویرسازی،آپـآرتمان#صــچـهــلـد...طراحی:یادگـاری

مَن یه انقلاب فِکری بودم از ذِهن یه نَسل...

با چِشمان بَسته در آغـُوشَم راه میـرَفت...

شُمــآ مُدلینگ و مَنَم کِلاسیــک پُوش...

کُودتا نَبودَم وَلُی مُوندگار شُدَم تو تاریــخ!

چـَند دقیقه سُکوت مَحض...

دُو مُشت خـآک ریختـَم روُت،رَفتــی زیر خــآک و الان باردار شُدی دِرَخــت!

نُور کــافی باعِث گَندیدَنِت شُد...

تو غَلَط میکُنی اَلَکـی حَرف میزنی...!

آسمــآن را به زَمیــن ریسمـآن بافته بود...

تو به ناچـآر آمدَی،دُنیا!

میرقصــِه دُوره میــله تو جَمع!

الان فَقَط مُونده چَند تا گُل اَزَشون یادگــآر...

بــآد در حـآل نَوازِش مـُوهای تو...

پـا برهنـِه رو شیشــه راه نَرو...

لبانَت را به هر حَرفی عادَت مَدِه...

بـِرَم قُربُون فـیس نـآزت...

از کُوه بالا میرفــت تا آسمـآن را لَمس کُنَد...

شُمـآ فقط از بیکاری بگیــد آمــآر،کـآر خُودش میاد!

یه روز لِباس رَزَم و الان پُوشیده پاره مـُد...

عکـسَم لَبخند میزنه و ذِهنَم داغُون...

لـَجَن باهام،هَمِه اونایی که خُوب بودَم باهاشون...

آسـِمـآن هنگــآم شَب خـُورشید را در آغوش کشیده است...

تاریــکی رو دُوس دارَم طوری که به خورشیــد فُحش میدَم...

شُما دُنبال پُوزشین جَدید واسه قَطع سِکسِکه...

ببیـــن،هــَر دُو خَسته ایــم،مــَن و سایه اَم...

از آن روز که تو دَر مَن گُمشُده ای مِیتَرسَم...

یکــی بَسته طَناب دار،یکی بَسته طناب واسه تاب...

ساعـَت زَنگ میخـُوره و مَن قَبلِش بیدارَم...

این روزا همِه مُشکل دارَن از چیزای جَدید بگو...

هـِزار تا راه برای رَفتَن بود...

روزی صَد بار به زندگیت تو آینه لَبخند بزن...

آفریــن میگــِه به آفریدگـآر...

چِشمــآت مَنو بُرد.

شُعــار نَدِه گُوشامــون پُر از حَرف های درُوغ...

همـَه برای خُوب بودَن تلاش میکنیــم!

تو به خـآطره هات آتیش میکشی مَن باهاشون زندگی میکنَم...

انقــَدر میکُوبَمِت بری تـُو دیوار،میــخ!

دو نَفـَر با هـَم الاکُلَنگ دو نَفَر با هَم یکی با بیل و یکی با کُلَنگ...

تا رادیو رو میگیری از اتفاقات فَـردا میگه...

بُلبُل شُدی یا که نَمَک میریزی...

پـَرواز میــُکنی به سَمــتِ آســمون،رُوح...

دُنبال شُهرَتی مَن دُنبال تَغـییر...

یه جـُوری از خُودِت تَعریف کُن چِشم نَخوری!

بازیگــرانـی که بازیگــری بلَد نبودَند...

نَفســآت دَر نمیــآد،انقــدر دَرد کشیــدی...

جمـِعه را برای آمدنَت فقط دُوست دارَم...


برچسب ها: لبخند, شاید, بیاد, آینده
بَرعَکس

بامداد روز شَنبه!



آسمـآن آبی،خُورشید با نُور سفیـد در حال تابش بر روی کُره خاکی!



ماشیــن ها سوار بر آدَمیان و آماده برای رَفتَن به کـآر!



دِرَخت ها در حـال تَراشیــدَن بَدَن انسان ها و نِوِشتَن یادگاری بر روی پُوست آنان!



انسان هایی که صَندلی ها به آن ها آدامس مُوزی میچَسباندَند!



پَرنده هایی که برای انسان ها دان میپاشیدَند!



گُوشی های از کار افتاده در حـآل بازیافت انسان ها...



مـِترو های خـآموُش و تاکسی های بدون سَرنشیــن در حـآل قَدَم زدَن در سَطح شهـَر و خوردَن تُخمِه و انداختن پوست تخمه بر روی سَر انسان ها...



میمون هایی که کُت شَلوار پُوشیده بودَند و به انسان های زیردَستشان مُوز تعارف میکَردنَ و انسان ها بَعد از گرفتن مُوز برایشان ادا در می آوردند تا رئیسشان بخندد!



خانه های مَتروکه اَمّا به شِکل بُرج در حال فروپاشی بعلت نَبود سَکَنِه...



اینترنِت قَطع شُده به عِلَت نَبود مُشتَرِک...



بیمارستان های بدون کارمند و بیمار،زندان های تَمیز و آرامش بَخش...



ورشِکَست شُدَن تولید کننده ها،من جمله تولید کننده های سیگار...



تالاب های پُر خاک و دَریا های بدون پمپ،کوه های سَر سیاه و درختان قَهوه ای...



مـآه به نور زَرد و ستاره هایی با قابلیت کلید روشن،خاموش!



آینه هایی که همه چیز را بَرعَکس نشان میداد...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



پُر از حَرف،بـَرعَکس!طراحی:یک لقمه نان حرام کَمتر بخوریم!

هَمِه چی پیدا میشه تُوی نِوشته هام...

دوس داشتی کِنارِت باشَم و بِدَم به حَرفـآت گـُوش...

شما فقط دُنبال اینی جُک بنویسی،یکم مُستنَد حَرف بِزَن...

تو،خواب دیدی و مَن از خواب پَریدَم...

یه روز آتیــش کشیدَم به عـَکسای دُو نَفَرَمون...

هیچی تو دنیا جُز تو برام آرامِش بَخش نبوده و نیست...

پـَنجـِره را بــآد بُرد...

پــی یه تیــکه پَنـیری،مَگِه تو روباه قِصه هایی؟

زندگــی بِدون تـُو،چیزی بِجُز مَرگ نیست...

این حـَرفا چِقَدر به حَسرَت خوردَن نَزدیکــِه...

یـِکَم تو تَعـریف کُن از داستانات برامُون...

تو فَقط باید بِدی،توی کاواره قِر...

چــِطوری به این راحـتی همه چــی رو فراموش کَردی...

هیزُم زیر آتیش رو زیــآد کُن،خوُدِت رو خُوب سوخاری کُن...

نموندیــم پای هیچ کُدوم از حَرفامــون،نه تُو نه مَن،نه اُون!

داد بِزَن و مـَنم ادامه میدَم به شکنجه دادَنِت...

یه جـُوری دُروغی،میگی زنده ایی وَلی صَد ساله مُردی...

پَخش زِنده زندگیــت چِقَدر چیــپ بود...!

مـَن آواز میخـُونَم و تُواَم زیــر صدامــی...

مَن راوی قِصه بودَم و توام مُخاطَب نوشته هام...

هـَرکی اُومَد نَزدیــکَم،مَن از اُون حالت رو پُرسیــدَم...

قَرینه شُدَم باهات،افتادَم توی قرنیه چِشات...

پـِـلک میــزنَم،چــَند سال دیگه هـَم گُذشَت...

تو فِکر نمیکنی به خُودت،میگی فِکر میکنی به مَن!

تو این شَرایط فقط خُودت رو کِنار خُدا ببین...

دَستِت رو کــَم دارِه دَستــآم...

توی تَصویر رویاهات مَن بودَم پـآدِشاه سَوار بَر اَسب بَرات...

چـَند بار ازَم خواستــی بِمونـَم؟که مَن نموندَم...

دَستــآم آلُوده به گُناه...

مـَن هَرچــی از خـُدا گُفتَم،واسه یجای مهم توی زندگی هَرکسی گُفتَم...

مُستَنَد زندگی تو میسازَم،یه نُوع خَری توی ایرانگاستار...

شَبا به رُوز و رُوز به شَب!

سیندرلا هَم باشی پـآت تو هَواست...

با این حَرفا فقط سَردرَد میاری واسَم...

حـَرفـآم مِثه چــَک تـُو گُوشِت...

اُون چی بُود گاز زَدی و مارو بُردی جَهنــَم جَدِ بِن جَد مَن!

تیکه ننداز که میفهمم ولی نمیخوام جوابتُو بِدَم بَچِه!

قِرمِز و سَبز،کنار هم مَنطقی بنظر میاد...!

وَقتـی تُو خوابی مَن خـُدارو بَغَل میکنَم...

بهــتر اینه کنـار بِرَم تا کِنار گُذاشته بِشَــَم!

خنده هات از ژکوند قَشَنگ تر بود واسَم بودی مونالیزا

جـُمعـِه چـِه روز غَریبیست برایــَت...


برچسب ها: آینه, دو پهلو, آینده, حقیقت
بَستَنــی

در یک فضای عمومی بنام پـآرک در حال قَدَم زَدَن بودَم!



کنار یک تاب چَند بچه مشغول و چندی دیگر بازی با سُرسُره...



یک میز و چند صندلی به گرداگرد این میز مربع و چند پیر مرد و یک بازی بنام شطرنج...!



چند صندلی زیر درخت و چند نفر مشغول خواندن روزنامه و انتظار کشیدن...!



روی یک صندلی دو جوان،یکی پِسر و دیگر دُختر و یک پِسَرَک دَست فروش...



آقا واسه خانوم آدامس میخَری...



چند قَدَم دور تَر از مَن یک مـآدر دنبال خرید برای فرزنده اش از دَکِه، و بچه ای که دُوچرخه اَش پنجر شده بود...



چند پِسَر جوان و یک پاکَت سیگار و چند فندک و پُوست تخمه های زیر پا...



دُختران اِسکــیت باز و لباس های آنچنانی!



باغبان مشغول آبیاری درختان و یکی دیگر مشغول چَمَن زَنــی...



خانواده ای که به دنبال جایی برای زیلو انداختن میگشت...



و یک جوان بیست و چَند ساله در حال حرف زدن با یک نفر در ماشیــن!



از همون همیشگـی بهمون بده،از اون تموم کردم بیا اینو ببر!این فازش بهتره!



مثل همون قبلی هم میتونی مصرفش کنی...



باشه همین رو میبرم فقط امشب مهمونی داریم میخوام بترکـونیــم،برو داش خیالت راحت بَد بود بیارش برام پَس میدونی که همینجا هستم همیشه..



اوکی داش حله...



چند دقیقه بَعد،ماشیــن بعدی!



به از این طرفا،راه گُم کَردی یا...



حرف نزن بپر سوار،حال نداریم بابا داغونم،چرا نمیفهمی...!



باشه فقط پُول که آوردی؟پُول نه ولی خُودَم هستَم تا تهش!



اوکی فقط بذار یه زنگ بزنم یه سری داستان و ردیف کنم...



پلیسی که در حال قَدَم زدَن در پـآرک بود باعث شد زودتر با ماشین حرکت کنن...



بَستَنــی که از دَست بچه ای افتاد و دوست او به آن بستنی تعارف میکرد...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



سَربَسته ولی با هَدَف...عکــس:خُورشیــد میسوزاند...

دَستات نَرم تر اَز پَر قُو...

همــِه چــی خُوب بود و داغون شُد ولی...

دِلی دَر این دیوانه خانه گُم شُده اَست...

چَند سالیــست که تابستــآن طِلِسم شُده است...

جـایی خالیـــت و نوشته هامم پُر نمیکنه...

یه کـآم سَنگیــن از حَرف هام بِزَن...

چِشاتو رو با آب و صابون خُوب بشُور تا بهتر ببیـنی...

چقـِدَر با تـُو آروم شُدَم...

اگه مَن دیو باشَم لابد تواَم دِلبَرَمـی...

هَرجــآ از کـِنار کَسی رَد میشیــم،بهش لبخند بزنیم...

☑از مَن راجب کَسی نَپُرس،جواب نمیدَم...

هَرکــی هَرجا رَد شُد از بَدی ها گُفت،خوبی نداشتیم که نـَه...!

شمـُا فِکر آینه باش،من فِکر آیَنده...

مَن در خــوابَت و تو در بیداری جُلوی دیدگانَم بودی...

دَر دِل مَن دِلتَنگیــست...

یه مُشت گُوسفــَند و تو لابد استادشــُونی اُلاغ...

میگــذرَم،امـّا از خاطراتَم پاک نمیشه...

هـَمِه آماده نَبَرد شُدن با دُشمَن فَرضی...

گُفته بودَم آشفته اَم و میخندَم...

دَرد تُو اون چِشای مِشکـیت...

تَصویــر هایی مُبهــَم در رویا های تُو..

چَند وَقتِه که تو مُردی و مَن فقط بَدَنَم داغه...

اینا دَرس نیســـت،بازتابی از یک حقیقتِ...

تو از آتَش و مَن از سوختَنَت میترسَم...

تو همُون بــُودی که میخواستــَم!

نَقش بازی میکُنی اِنگار بازیگر فیلمای بالیوُدی....

ایـــن دِل بهمونه گیــر دِلِت شُده...

واسَت سَخت بود،واسم سَخت تَر...

پیاده رو مَخصوص آدَم هاست،نه تو،با موتور!

میخوام باشَم آدَم بَدِه تو قِصه ها...

ایــنَم یه عُمر که از زندگیـــامون رَفت...


برچسب ها: اعتیاد, خودفروشی, بستنی, تفریح
مـآ

تصمیم گرفتم برعکــس طول تمامی زندگـیم اینبار شَب رو زود به بستر خواب برَم!



ساعـَت نزدیــک به ده دقیقه به یــک بامداد!



مـَن با چِشمانـی بیدار بر روی تَخت خـواب...!



پَتُو رو کشیــدَم روُم،سَقف رو با دو تا چِشمام میبینم،نمیدونَم شاید چون اتاق خودمه تشخیص میدم که سَقف اینجاست!!!



چِشمامُو میبندَم،چـِشماش...!



به سَمت راست میچرخَم،پَتُو رو نِصف جمَع میکنم و وسط پـآهام قرار میدَم!



چشمـآمو فشـآر میدَم،لبخــندش...!



پَتوُ رو میکشَم روی سَرَم،دَست راستمو میبرَم زیر بالِش!



میدونی چَند تا دوستت دارَم اُمیـد،نَه چَند تا...



چِشمامو باز میکنَم،میرَم از توی دَرب یخچال آب خُنک برمیدارَم میخورَم،چند لحظه مَکث میکنَم،باید بخوابَم فردا کُلی کار دارَم...!



دراز میکِشَم روی تَخت،دوباره سَقف اتاق رو با چِشمام میبینَم!چشمامو میبندَم،اَوّلین چیزی که برام نوشت!



میچرخَم به سمت چَپ،دَست راستمو نمیکشَم!مگه دَستِش تو دَستامه!!



چشمامو باز میکنَم همه جا تاریــکه،فندک رو بر میدارَم،فندک رو روشَن میکنم،یه ورق برمیدارَم باید ذهنمو خالی کُنم....



فندک رو روشن میذارَم روی میز با خودکار شروع میکنم به نوشتن،چند خط مینویسَم،یادم میوفته،امید دست خطت چرا اینطوریه!!!



ورق رو مچاله میکنم میذارَم کنار،دوباره مینویسَم...



دلم برات تَنگ شُده!



صِدای اَذون میاد پَنجره رو باز میکنم،اگه از ذهنت رد شُد منم دعا کُن....



ساعت چهار و چهل و پنج دقیقه بامداد میرَم دوباره به تَخت خواب این بار ذهنــَم دیگــر درد نمیکُنَد...



به سَمت راست بَدَنَم دراز کشیده اَم و چشمانَم مرا به رویایی بُرده است!



رویایی که تو در کنار مَن دوباره مـآ شُده ای...




▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



واقعــی تر از مُستند...طراحـی:رویا پردازی...

صِدای ضَبط ماشینِت زیادی بلند نیست دوست عزیز؟!

وقتی نمیتونی دَرک کنی وضعیت قِرمز رو...

تو میرقصیــدی مَنَم کنارت بالماسکــِه...

اینا جمله های عاشقانه نیست،مُستَنَد زندگیمـِه...

رفیـــق یکَم خودت باش تا پیشرفت کنی...

از لبخندت عکــَس دارم تُو گُوشام...

تو با مَن خُوب باش،مـَن میمیرَم برات...

شام و ناهار و صبحونه رو حرس بخور...

پُشت میله زندان از رفیــق خَبری نیست...

تو چَند بار بخاطر مَن میبینَم که حالت بده!!

اِشتباه از اونجایی شروع شُد که شوخی شوخی همه چی جدی شد...

اِنگــآر نَه انگــآر،میکنه همه چی رو انکــآر...

شنیدَم گُفتی همه چی تموم برام...

سوالاتون رو بپرسید ازَم،جواب میدم به توچه مربوط!

به تو چه که دیگران تو زندگیشون چیکار میکنن!

آیا میدانستیــد روزانه چَند بار دروغ میگویید؟!

بِهِت گیــر میدَن نَرو بیرون،زوُد بیا،زُود بخواب،اون کیه،حَق دارن...

روی تَخَت اون خوابیده تَخت تو قُفلی به دیوار به سَقف...

تو شَمــع هارو فُوت کَردی و آرزوُت چی بود؟

تو داری تَعریــف میکنی برام،من خیره به چـِشات...

از خودت میپرسی مَن چـی بودَم براش...

یه صِدایی که همَش تُوی گُوشات میپیچه،اسمش وجدانه...

سَرَم درد میکنه واسه شنیدَن حقیقت...

تَشویقِت میکنَم،تا که بِشی مَعروف...

بی اختیار دَست به آسمان و ستاره ای چیدَم...!

از بَس راه کَج رَفتــی نمیدونی کجایی دقیقاً!

جایــزه گُذاشتَن،بَرنده باید بمیــره...

چی میگَن دَرباره اَم کناریات...

اشاره میکنه بِم،انگــآر نمیشناستَم...

اَبرو بَرداشتــی،دَماغَم که عَمَل کَردی،آرایشـتَم که غلیـظ،دَست بزنید براش...

دِلَم تَنگ شُده واسه حَرف زدَن باهات...

گُل میزنه نمیدونه حَرفاش همَش آفسایده...

بهت نشان افتخار گند زدن به حقوق بشر رو باید بدن...

دونه دونه سفیــد شُدَن مُو های سَرَم...

الهــی و رَبی مــِن...!

شما اِسکــی از بُزرگتَرت و مَن رو پای خودَم وایسادَم...

مَن از زندگیــت،فقط خودت رو خواستم...

دیروز و گُذشته رو وِل کُن امروزه چَند چَند بودی با خودت؟

ایده پَرداز نیستَم امّا کـآرَم گِرفته...

شَب تُو اتاق و گِـلایه هات شروع شُد...!

چَند تا حَرف زِشت کمتر بزن تو روز...

در مَصرف صحیح آب به یکدیگر تذکر دهیم...

 


برچسب ها: من, تو, کجا, خواب
تـُو

اینبار دَفتــرَم را برعکس همیشه باز کَردَم،چَند خط اول را خالی و سفید گذاشتم...



وسط های صفحه شروع به نوشتن کردم...!



نه گِلایه از کَسی،نه از اجتماع و نه حتی از سیاسَت...



اینبار نه جای کَسی بودم و نه داستانی در کار بود...



اینبار فقط من،هر از گــآهــی اوُ...



یک زیرسیگاری خالی و سیگاری که خاموش مانده بود...



ساعت نزدیک به دو بامداد...



آسمان تاریــک،یک ذهن پریشان و آشفته که برای من بود...



نـُور مَهتاب از گوشه پَرده اطاق چَشم های سَبزَم را میزَد...



اندکــی دَست هایَم را در یک دیگر گره کَردَم و فشار میدادَم!یادَم افتاد او دَست هایَم را در دَست هایَش اِحساس نَکرد...



دَست های بیچاره،که باید تاوان احساساتِ مَن را میداد،اَندَکی مـُو های ژولیــده اَم را با دَست چَپَم میکشیدَم و بعد بهم میزدَم او مَن را بخاطر ساده بودنَم دوست میداشت....



خَط اَوّل از وسط دَفتــر پُر شد...



چَشم هایَم ضعیف تر از قبل و هنوز من به عینک وابسته نَشُده بودَم،او عاشِق چِشم های سَبز رَنگَم بود!



روی لَب هایَم با دندان میکشیــدَم،تَرَک هایی که هر دو سَمت لَب هاییَم را فرا گرفته بخاطر این روز ها،او سَحَر بیدار شُدَن را با پیام از سوی مَن لذت بخش میدانست...



خَط دوّم از وسط دفتـر پُر شُد...



ریش هایَم را به همان شِکل که در خاطراتش از من به یادگار داشت زَده بودَم،او مَن را با صورت بَچه گانه اَم در یاد داشت...



خَط سوّم از وسط دفتر پُر شُد...



هنــوز اطاقَم بدون نظم و ترتیب و با همان حواشی همیشگیَش باقی مانده بود،او مَن را با شلختگی پسندیده بود...



خَط چهارّم از وسط دفتر پُر شُد...



آخرین خَط این چنین بود:



بی دلیل که نیست،ولی اگه اون دلیلا ها هم نباشَن من باز دوستت دارم...



به اَوّل صفحه نگــآهی کَردَم فقط یک عنوان این متن کَم داشت...



اولیــن سَرتیتــری که از ذِهن آشفته اَم میگذُشت این چنین بود...



در ســُوگ تـُو یا مــَن؟!

 



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



یادگــاری از مَن در ذهن تو،طراحـی:قدیـمی در یاد تو#تو

تغییر سَبک اَدَبی رو دوس دارم...

تو فقَط بگُو مَنو میخــوای...!

مَن توی دَست چَپَم سیگار و تو دَست اون توی دَستت...

خیــلی وَقتِه پَژمُرده شُده گُل زندگیــم!

چِشاتو باز کَردی همه چی اومده بود اولش...

یه عده شُدَن فرقه روشَن فِکر،شما از اون دسته نباش...

در ایـن فَصـل فقط تو در کنار مَن،میچَســبَد...

مَن و توی قَبر تو میــذارن یا تو رو توی قَبر مَن؟

این آخریــن یادگــآری از چِشمان تو بود...

کَسی نمیدونه چی داره میگـذره،نه از قبل نه از آینده...

مَزه نداره حَرفام،میسوزنه مَغزتو...

کـآمِت رو مُحکَم بگیــر از سِکــآمِت..

کُلــی حَرف،کـُلی حَرف...

اینجــآ سَقف زیرزَمیــن آسمونه...

حِس دراماتیــک بودن تمام وجودت رو گرفته...

دُنبال حَرف های مَردُم رو نَگیــر...

یه جـُوری میگی نازی،اِنگار پَرچَم دار اَرتِش هیتـلری...

این پــآزل خیلی وَقته بِهَم خورده...

بهتـِره از خـُودمون شروع کُنیــم،بخشیدَن رو...

شمـآ با پــآک پُر ماشیــن بابات،منم با ذِهنمُو کَلَمات..

حِس دیدن کابوس با چِشمان باز...

همــِه چــی سَخــت میگــذَشت،تو مـَغزَم...

وَقتی سُکوت میکنَم یعنی کُلی حَرف برای گُفتن هست ولی بهشون فکر نمیکنم...

یه گــلُوله مونده و دو نَفــَر،تو یا مــَن!

مَن اگه بمیــرَم کَسی جُز خانواده اَم برام اَشک نمیریزه،توام همینطور...

پــآرو زدَن خلاف جَهَت مسیــر آب تو رو قهرمان نمیکنه برا کسی...

قَلِب تُو در سیــنه اَت،قَلب مَن در دَستاناَت..

من روت قُمار نَکَردَم...


برچسب ها: تو, یادگاری, من, گذشته
معادلِه

ساعــَت از دوازده گُذشت،انگــآر گـُوش هایــَم در تاریــکی کــُور شده بودنَد و چِشمانَم به دنبال صدای تو میگــَشت...



پـَنجـِره باز بـود و مـَن جـآی مـآه شَب چـهارده در آسمـآن خـُورشیــد روز اَوّل را میدیـدَم!



بیــرون شاخ و بَرگ درختــآن تکــآن میخـُورد امــآ انگــآر این تِکـآن ها هم نیــز به مَن سرایت کَرده بود!



شانه هایــَم گاه به بالا و گــآه به پایین...!



دَست هایــَم سَرد و بَدَنَم در طَب میسوخت!



اَنگُشت اِشاره اَم سیگــآرَم را در زیر سیگــآری که هزاران خاطره اَم را در آن سوزانده دود کرده بودَم میتکـآند...



گــآهی "یــآدَم تـُو را،تــُو که مـُعجــِزه شکاندَن قَلب یک سَنگ را با چِشمانـَت به مَن آمـوخــتی،فَـرامــوش" میکَردَم به یادَم می آوَرد...



یـآدَت هَست تو در کـنار مَن غَرق عِشق و با دَست هایمــآن ستاره های آسمان را میچیــدیـم!



ببیــن دیگــَر دستـهایــمان به یکدیگــر گِره نَخورده و جُز نِفرت چیــزی ازِمــآن باقی نمــآنده!



دیگــران را بگذریــم،من،تـو،اُو،کدام هایمــآن چیـزی از عِشق فهمیــدیم!دروغ نگُویــَم هیچــکدام،ولی به آن تظاهر خُوب میکَردیـم!



شایــَد وابستگــی تو به مَن،یا تو به او،یا مَن به مَن باعث به وجـود آمَدَن این معادلِه شُد،مـعادله ای که نَتنهــا مَن،بَلکِه تو نه مَن هم نیز آن را نمیتوانم حَل کنیم...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



همه چیــز بَرگَشت به مـَن!عکـس:این داستان ادامه دارد#با_هوش#پیچیده

نـَجِس تَر از انــِسـآن را بیــابیــد...

بـظاهــِر خُونســَرد بودَم از دَرون کـُوله باری از آتش...

هـِزار بار اِشتباه کَردی،بخشیــدَم،گفتم به دَرَک...

قُلَک را شِکَست و به کـَسی کُمَک کَرد...

یکـَم دِقـَت کــُنی میبیــنی همه گُم راهیـــم...

صـِدای شِلیــک تـُو را بیـخـواب کَرد و مـَن را برای همیشه خـواب...

دوس داشتــَم تو لباس عَروس ببینَمِت یا کِنار خودَم یا کنار خودَم...

هـَرجا نِشَستـی،مـَن جُلو ذِهنـِت بودَم...

همـِه دُنبال اِسم دَر کَردَن و اسه نَذری...

حـَتی آرام بخــَش هم جای صِدای مَن رو برای آرام کَردَنَت نَگـِرفت...

چـَند دَر صَد افراد موفــق داریــم؟چـَند در صد افراد بیکار؟کجــاس پس این آمار...

دیــگَران حَرف برای گُفتن زیــآد خواهنــد داشــت بعد از تیــری که به قَلب مَن خورد...

نشــون بده از خــودت لیاقـَت...

همـِه بَدنــساز،همـِه مانـتُو ها باز،تَنگ...

حـالا کـِه تـو آرامِشی...

بچـه هاتون رو توی اتاق تنهــآ،نذاریـن...

شایــَد بعـَد از مــَرگ دوباره زنده کنار یکدیگر بودیـم اینبار...

همـیشه سَخـت بوده،گُفتن حقیقــت،ولی مَن میگَم...

رُوزا بَرعکــس شَب میشه سِپَری...

از اونجــآیی که همه چــی داشت خَراب میشُد و به این نتیجه رسیدَم که تنهایی باید همه چی رو درست کنم!

مـُعجـِزه میکــَرد حَرفام بَرات...

به دوئـل دَعوَتِت کَردَم با هَفـت تیــر خـآلی از سـُوی خَودَم...

بَرانــداز میــکنه اندامـِتو،انگــآر میخواد بِخــَره...

برای به دَست آوردن چیــز های دُرست خُودت رو به زَحمَت بنداز...

تَلـَخ میــزنه حَرفام به گـُوشات جدیداً...

یعـضی هم فقــط نمــایش واقعــیت را دوست دارند...

بعــنوان آخریــن حَرفــِت قَبل از تیــر بار چیــزی برای گُفتن داری؟


برچسب ها: پیچیده, گنگ, نامفهوم, باهــوش
عـادت

بعضــی چیـــز ها عجیــب میخوابــند!



مَثلاً گُربه ای دسَت آموزی که ترجیــح میدهد بعد از نوازش به دست صاحبش روی پـآی او بخوابد،یا گربه ای که روی پُشت بام یک خانه یا روی دیوار خوابیده است!



مَثلاً پـَرنده ای که زیر یک باران شدید همراه با معشوقه اش روی کابل سیم برق خوابیده است،یا پرنده ای تنها که مقابل چشمان صاحبش در قفس بعد از خوردن یک دل سیر غذا سَرش را به زیر بال هایَش برده و خوابیده است!



مَثلاً خفاشـی که برعکس آویزان شده در گوشه ای تاریک خوابیده است،یا جـُغدی روی بُوم همسایه شاید تمام طول روز را خوابیده است!



مثلاً گُرگــی که با یک چـِشم باز در میان نارفیقانَش خوابیده است،یا شیــری که با اعتماد کامل به هم نوعانَش گوشه ای خوابیده است!



مَثلاً عـَنکـَبوتــی که بعد از تنیدن تار برای شــکــآر نهــآر بدون داشتن هیچ گونه مزاحمی در طبیعتی بـِکر خوابیده است،یا مــاهــی که با دو چشم باز در دریای بیکران یا تـُنگ آب خوابیده است!



مثلاً زنبـُور تا همیــن چند لحظه پیش روی یک گـُل و حال بعد از بالا آوردن عَسل کـنار مَلکه خوابیده است،یا گُل که یـک روز بُوی مَعطر آن فضای اتاق را پُر کرده بود حال در میـآن دفتر خاطراتَش پَژمرده خوابیده است!



مَثلاً بچه ی تازه به دنیا آمده بعد از خوردن شیـر مـآدر در آغوش پدر چـِقدر شیـرین و خوردنــَی خوابیده است،یا پـِدربزرگـی که سالیان اَست زیر خـآک سَرد خوابیده است!



مَثلاً انـسان که به تمــآمی شیــوه های حیــوانی،صِفَت شیطانــی،به نـآم انســآنی خوابیــده است!



مَثلاً ساعــتی که تا همیــن چند لحظه پیــش آنقــدَر کوک کــآر میکــرد که زمــآن در آن غرق شده بود حــآل در این ساعــت با هزاران خاطره نــآجــَوآن مَردآنه خوابیده است...



مَثلاً یا مثلاً و هزاران مثلاً...



مَثلاً مــَن سالیــآن اَست که عادت کَرده اَم به شانه راست بخوابــَم و یا اُو که عادت داشت برعکــس مَن به شــآنه چَپ در آغوش مـَن با صـِدایَم در گُوشَش به خـوابی که مـَن برایَش آرزو میکَردَم شیـرین باشَد خوابیده است...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



شــآیَـد خُودمـُو به خواب زدَم،تا تو توی خوابَم باشی...!!عکــس:خـُودت رو بخواب نَزَن#آماتـُور

خــوش حالَم که تونســتَم خـُودمـُو کنترل کُنم در حالی که میتونستَم خون ریزی به پا کُنم...

زَمیــن گِرد بود و مــن به دور مــآه در زندگـیم میگَشتم...

گُذشتَم از خیلی چیزا تا بدستَم شاید یه روز داستان بِشَن...

توی کــُوه داد زَد خــُدا،جواب داد الان یادم افتادی؟

بــآد میــزد و مــآ خــآک نوش جان میکردیم...!

قُربــآن،پــآ بـِکــوب،جــُفت شیش نبود...

یه مُدت حَرفام بود لالایی واسه شَبات،الان...!

میخوام خیلی چیزا رو از زندگیــم خَط بِزنَم اَوّل از همه خُودمَو...

یه روز مَن روی فَرش قِرمــِز،بـِهت اُسکـآر بهتریــن بازیگــر نَقش اوّل زَن میدَم برای بازی کَردن با زندگیــم...!

تو در ظاهــِر زیبایی ولی از درون گـَندیده شدی...

آیینه ای که تَصویــر حقیـقت را برعکــس نشان میداد...

دُکــترا بیان بَرسی کُنن جوانان های این دور زمونه رو قطعاً میگَن همه مُشکل روحی،جسمــی،شـَهوانی در نهایت انسان نیستن...

اُونـــی که بهــِم گُفتی رو دوباره بگــو،آروم تُوی گــُوشام...

توی آینده اَم تو بودی ولی الان هَرچی فـِکر میکنَم بهت توی گُذشته اَم همه چیز موند...

شاید حالا که مُرد،فیــلم زندگیش هم ساختَن،همُونایی که تا دیروز فقط دُکمه رَد شُدن رو میزدن...

دنبال میکردی داستانامو مثه سریال هر روز هفته...

آلودگــی صــُوتی،به گـُوش هایمــآن احتـرام بگذاریــم!

اشتبــآه کــَردی،بایـد پاش واســتی...

چـِشات بَسته بود،بهت میگفتم این چاله اَس،بهم اعتماد داشتی...

باید پشیمــون باشَم؟باید بِگَم خوش شانس بودَم؟باید بِگَم شُکر؟باید،باید،باید...

وسط یه مُشت آشغــال میــتونی تو کالای بازیافتــی باشی...

مـِثـل بُرج وسط مـــآه قَد عَلَم کردی...

بهـِم میگُفت یِکَم آروم تَر،روی سَرَم داد بِزَن!


برچسب ها: عاشقانه, خواب, حقیقت, دروغ
کـآفه

مـِثل هـَر روز نبــود امــروز،یا بلعـکس امروز مـثل هَر روز نبود...



لباس رَســمی که تو دوس داشــتی،یا لباس عـآدی که خودَم میپسندیدم،به تَن کردَم...



رَفتــَم توی پــآرک،روی صَندلی که تو دوس داشتــی،یا لَب دریاچه ای که مَن دوس داشتــَم،نِشستــَم!



روزنامه روز که تو دوس داشتــی،یا آهنگــی که خودَم دوس داشتــَم،رو میخوندَم...



رَفتـَم از دَکه سیگــآری که تو بـَدِت میومــَد و خودَم دوس داشتَم،رو خریــدَم با دو تا بستــنی!



با گــُوشیــم آهنگــی که تو بَدِت میومَد و خودَم دوس داشتـَم رو پخش کَردَم...



با فنــدکی که تو برام خریــدی نــه،با کبریــتی که بــُوش اذیتت میکرد سیگــآرمو روشَن کَردَم!



وقــتش رسیــده بود برَم سینمــآ فیلــمی که تو دوس داشتــی و بازیگــر مورد علاقه ام توش بود رو ببینــَم!



دو تا بلیــط لطفاً،بفرمایید!



صنــدلی آخر جــآیی که همیشه مینشستیــم،تو میگــفتی پـُوست تخمه رو زمیــن نریز و من پوست ها رو میزدم توی سر نفر جلوییم!



تو میگــفتی مسخــره بازی در نیار و مــَن به صـورت بازیگــر مورد علاقه ام توی تاریکی چِشم دوخته بودم...



شــآم مهمـون تو بودَم،تو سفــآرش میدادی و مـَن موقع حساب کردن میگـفتَم زشته وقتی با مَن بیرونی بخوای حساب کنی...



تــُوی ماشیــن بچه ی آروم تو بود،چـون امــروز با مـَن تموم شُده بود و مـَن اذیتت میکردم تا بخـندی...



قبل از پیاده شُدن میپــرسیدَم دوس دارم یه قهـوه مهمـونَم کنی،میگــفتی الان!باشه برو...



جایی که تو دوس داشتــی و مــَن صنــدلی رزرو کرده بودَم از قبل!



دو تا قهــوه لطفاً یکیش تلــخ یکیش با شیر و شـِکَر...



من و تو و حرفایی که تمومــی نداشت مثل موزیـکی که موزیسین میزد...



قربان ببخشید میخوایم تعطیل کنیـم!مگــه ساعت چــنده؟از من میپرسید قربان؟نه با ایشونَم!اینجـآ که کسی نیست قربان



صنــدلی های برعکــس روی میــز و شاگــردی که طی میکشید!



کـآفه که تعطیل شد و تو به قرار امروز که هر دومون میگفتیم دوس داریم نرسیدی!

 

▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



عکـس:دنبال آرامش...

شاید حرفام مثه یه سری هندوانه دهن بسته باشن،هم شیرین هم بی مزه...

قلب تو درگیر دیگری بود و قلب من درگیر قلب تو...

کــآری به سـَرمون اومده که از سایه مـُوش هَم میترسه این گُربه...

لازم نیست یک سری حرف رو به زبان بیاری،لازمه براشون هیچ کاری انجام ندی...

اگه نمیتونی حرفه ای باشی بهتره غیر حرفه ای هم عمل نکنی...

قَبلاً نه الانـَم دُوس دارَم کنارت باشــَم،امـّا اَگَر،ولــی،حیــف...

شاید فقط تو از نور آمبولانس ترسیدی!

از دیگران یاد بگیرید که به آنان چیزی بتوانید یاد بدهید...

قبلاً دستمــآلی،میکردنت،الان دست به دست میچرخونَنِت!

هـَمِه دُنبال اینـَن باشَن خـُوب،بـَد میشَن ولی...

خَط خطی شده مـَغزت مثه خطوط وسط خیابون...

رَد شُدن از میان این همـه آدم برای رسیــدن به تــو...

کــوه با شنیدن صــدای تکــراری مــَن دیوانه شُده بود،همانند خـُودَم...

جـوانی که بزرگتریــن کابوس زندگیــش ازدواجـِه...

کــآش گـُل بودی وَسط کـِتاب خُشکِت میکردَم...

شاخه ای از موسیقی بنام رپ یعنی اعتراض محترمانه و غیر محترمانه به وضعیت کنونی!

رو به روی صنــدلی تــو،من روی میــز دیگَری...

اینــجــآ کـُجاست،چقـــدر شبیــه بهشـــتِ!

گفــت کلاس چَند را تمام میکنی؟پاسخ دادم شعــور آدمی کلاس چندُم است؟

لابـُد شـُما از اون تاکســی هایی هستــی که باهاشون مسافر کشی نمیکنن...

مـُشتــی به زمیـــن کُوبیـــد و دادی بر سر مادرش کشیــد!

بریــدَن نِصف عَکسایی که دو نَفری کنار همیم...

داره عــآدی میشه،مِثه اَوّل برات،نـَبودنـَم...

به لب های دوخته شُده ای که فریاد میکشند...

دِل مــَن،نگــِران دِل نِگرانــی توسـت...

ســُر ســُره بازی کُودکــآن به اَتــَک تبدیل شده...

یادگــآری نگـه داشتـَم یدونه از اون تــآر مــُوتـو...


برچسب ها: قهوه, کافه, من, هیچکس
تولد

گــُذر عمــر از گُذشته تا کــنون...



این روز و این ماه و یک سال...



مـَن با چــهره ای نَشاید خندان و با صدایی همچــون گریان پا به این جـهان...



یکــی گُفت مـُحمد،دیگــری عَلی و مـَن گَشتَم اُمیــد خالی...



مَن و بَغَل پـِدرَ و اَولیــن خَرابکــآری و یه بوس به دستان مــآدر به یمن شُکر گذاری...



گُذشتیــم و اولیــن قَدَم و دومیــن گَند کاری و صدای جیغ مادر و شِکَستَن تلویزیون و صِدای گِریه مَنو آروم شُدَنَم به دَست خواهَرُ...



گُذَشتیــم و اولیــن کَلَمِه و سِومین دَردِسَر و دَعوای پِدر با مـآدَر و که چــِرا باید بِگه اَول مـآدَرُ...



گُذشتیـم و اولین روز مُسابقه و اَولین پیروزی و اولین سَربلندی و من کنار دوستامو یه عکس یادگاری و...



گُذشتیم و اولین روز مَدرسه و کلاس اولُ و صندلی آخر و اولین مـِداد و اولین پـآک کن و دفتر اولین رفیق مدرسه ای و فوتبال و اینا...



گُذشتیم اولین سَفر مجردی و عشق و حال و خلاف و سیگار و هزار تا داستان و...



گـُذشتیــم اولیــن تَجدید مدرسه و من و خجالت و ناراحــتی و چجوری برم خونه و قَهر و آشتی و بمــآند...



گُذشتیــم تیم استان و آماده شدن واسه تیم ملیو مَصدوم شدن و بیخیالی سپری کردن زندگی...



گُذشتیــم و اولیــن فارغ و التحصیلی و من و بـُره جوانیو دوست دختر و مسخره بازیو جایزه قبولی دانشگاه و بیخیال دوس دختر و این مطالب....



گُذشتیم و اولین سفر خارج از کشـور و رفیقایی که میومدن و میرفتن و بی حوصله بزرگ شدن و اولین ماشین ...



گُذشتیم ازدواج خواهر و دور شدن از مَنو شهر دیگرو کنار شوهر و من و تنهایی و موزیک و بچه های دانشگاه و وقت اضافی نداشتن و قدم زدن وپاتوق و...



گُذشتیــم و چسبیــدَن به دَرس و این وسط آماده شدن واسه دوباره به ورزش برگشتن و دکتر منع کردن ورزش حرفه ای و یکم چاق شدن و...



گذشتیــم اولین عاشق شدن و شکست عشقی و جدا شدن و شوهر کردن و حسرت خوردن و که چرا بهش نگفتم و...



بازم که مونده بگذریم و یکم بیشتر بگذریم و چقدر گذشتیمو رسیــدیم...



به امروز و این ساعت و این ماه و این سال و دوباره تولد مـَنو،شرمنده شدن توسط دوستان و تبریک گفتن و جواب دادن و قلب و بوس فلان و اینا...




▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



یه ریتم داره یه وزن پیداش کن بخون،سپاس از تمامی کسانی که ما را در این امر یاری کردند و تبریک گفتند و دسته گل فرستادن و پیام زدن و ...عکــس:بچگی های بچه مَردُم...

واسه دُعا کَردن اِمشب،هَر شب آماده باش...

خواستـــی حَلال باشه سَرِشو بُریدی بدون آب،حرومش کردی...

یه ریگــی به حَرفات بود...

لباس شَب به تَنِت میـومَد...

یادت نمیــآد،منم فراموش کَردم...

بَند به بنَد سـُتون بَدَنت مَنو کَم داره...

سعــی کَردَم بفهمــی،که نفهمــی،دی...

یه گـُوشه سـَمت چَپ سینه اَم،یه نَفَر همیشه،همه جا باهام هست...

چِشمــآنَم به چِشمانــَت حَرف های دَر گُوشی میزَد...

زور زَدیــم و به سَختی همیشه خندیدیم...

مـِثه اینکه خودت دوس داری سُوژه بدی دَستَم واسه نوشتن...

دَستاتو باید مُحکــَم میگرفتــَم،الان دیــره خوردی زمیــن خودت پاشو...

این جــآده ها،خاکــی بودن قبلاً...

بهــش گُفتم بمیـــر،خندید و مــُرد...

کلاسیـــک تریــن موزیــک مَتن مَرگ...

خــُودکارَم با مُوزیــک شَبا با مَن میرقصیــد بالماسکــِه...

سَر به دَست و مــُوهات نوازش میخواست...

روی پــُل هوایی،دَستای باز،سَرگیجه،ماشین،بوق بوق...

سَرِ زندگیــم بَستَم شَــرطی به حِساب بِزَن حَتی اگه تو خوابت بُردی...

حـِس داری بهــش،حــِس داره بهت...

سَردَرگــُم میان افرادی که از آنان فقط نفـرت را به یادگار داری...

تَرکیــبی مِثه دارو،حَرفام حال بَدِت رو خوب میکنه...

سَر کِلاس بی سوادا تــوام نباش تُف سَر بالا...

قَبرستــآن رو توی شَب چَند بار تنهایی گَشتَم،روح...

دارم برمیگــردم به آینده ای که پیش بینش کردم...

امــروز،شاید فردا هم گــُذشته...

مِثه اینکه لازمه گُذشته رو باز کُنَم برات...

مــَزه امشــَبِت،حــرفای تَلخـَم...

گــآهی سـُکوت میـُکنَم،نه که حَرفی نباشه...

شنیــدَم شَبات حالا با صدای اون صُبح میشه...

خُودتی رو حرفه ای میدونستــی ولی بدون فَــن بیان....

واکــسن هــآری زَدَم،هرچی میخوای پــآچه رو گــآز بگیــر...

شاید فقط خواستم ورق سیاه باشه...


برچسب ها: من, تولد, مادر, پدر
شهیـد

امروز نه آخرین پنج شنبه سال است نه لحظه تحویل سال!



ولی در میان این قبرستان هر چند دقیقه افراد زیادی در حال عبور و رفت و آمد هستند،بطوری که شاید شلوغ تر از بازار خریــد باشد...



کــودکانی که با گُل به سمت قبرهایشان میرفتنــد...!



همســرانی که حــِس بغض قلب آنان را میفشارد امـّا بخاطر فرزندانشان آن را نَجَویده قورت میدادن...



ســُکوتی سَرد این احساسات را نوازش میکرد...



/و این شرح حالی از یک...!



منم دلم میخواست الان بابام کنارم بود،بهش روزش رو تبریــک میگفتم...



صورتش رو بوس میکردم،باهاش قدم میزدم بهش گُل میدادم،باهاش میخندیدم...



مُهم نبود شغلش چی باشه،دستاش پینه داشته باشه یا نه،مـآشین آنچنانی یا هرچیز دیگه ای نه هیچـکدوم نمیتونست جای خودش رو برام پر کنه...



الان باید سنگ قبــرت رو بغل کنم جای خودت،به جای دستات نوشته روی سنگ قبرت رو باید ببوسم...



با اینکه نیستی امّا هنوز بهت تکیه کردم توی زندگیم هنوز حسودی میکنم به کسایی که با پدرهاشون خوشحال هستن...



وقتی توی مدرسه بهم میگفتن بگو بابات بیا مدرسه فقط سکوت میکردم آره اون اوایل تا اسمت میومد گریه میکردم...



الان که بزرگ تر شدم بیشتر و بهتر میتونم با مرگ و مرگت کنار بیام،چــون فهمیدم حَقِهِ و حداقل دیگه دغدغه خیلی چیزا رو نداری توی این زندگی و شاید به آرامش برسی توی اون دنیا...



تنها خاطره ای که ازت برام به یادگار مونده چند تا عکــس و همین قَبر که دلخوشم میکنه به ادامه مسیــر...



فرزند یک شهیــد است.../




▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



شاید فقط نمیخواستم پیچیده بنویسَم...عکــس:آرامش...

بچـــَرخ تا بخندیـــم بــهــت...

دارن برات توضیــح میدن ولی به غلط...

چـیزی دیگه مونده گِرون شه؟

حــآل نداری زندگیــت رو بچـرخونــی دارن میچرخوننت...

جــَنگــَل هم نیاز به استراحت دارد...

میتونســتم خیلی راحت خـَطِت بزنَم ولی بهت بها دادم...

مـُهِم اینه آینده چی میشه،گذشته رو نمیشه تغییر داد...

چــَرخ دَنده های زندگیــت هـَرز رفته...

رابطه ی من با تو تو با اون...

همـیشه خودتو آماده کــُن واسه عجایب هشت گـآنه زندگیت...

نه بازار رو حـفظ میکنیــد نه خانواده ها رو...

ســآده باش ولی زود گُول نخور...

پــَرنده را به دام قَفس گرفتار کَردند...

انقــدر بعضی حرفا رو تکرار کردم که پادشاه ذهنت شدم...

همه افــتـِر بعد کُلی افکـــت،بیکباره...

واسه نابود کَردَن زندگیـــت فقط یه خودکار لازمه...

گـُوش هایی که شنیدن حقیقت براش سخته...

اوضاع کنونی نه خــُوب است نه بَد مملکت...

گــُوسفـــندی که فقـط میخــورَد نباش...

رُوحــِت رو به پَرواز در بیــآر به سمــت آسمان...

شیشه چــَند آبغـوره هات...

دَستــآم توی مــُو هات مـِثه مُـوج...

چـِشای پُف کرده تو باز کـَردی و خــآک روی سَرت بود...

تصـــویـــری گُنــگ و مبهــَم...

سر که میچرخونی همه دوستَن کسی نداره دشمــن...

قانــُون در مقابل چـِشمــآنت هیــچ است...

شــُمــآ بِروز و جدیــد من قدیــمی و کلاسیــک...

اَفســآرت تو دَستَمــِه،حـآلا هی واسه خودت عَر بِزَن...

فوتبال دَستــی با بچه های مَحَل...


برچسب ها: فرزند, پدر, روز, شهید
خدا

چــَند ساعت مــآنده به صُبح...



نه حــآل مَن خوب است و نه او واکنشی به حَرف هایَم نشان میدهد...



صــِدای رَعد و بَرق و نوازش باران بر برَگ درختانی که سایه شان بر اتاقَم افتاده است...



چــَند خَط که میخوانَم بی اختیار دستانَم به زیر چانه هایَم فرو میرود انگار میخواهَم فـِکر کنم...



چِشمانَم ثابت مانده است نه پِلــکی میزنم نه صدای رعد و برق ذهنَم را بر هَم میزند...



نمیدانَم آب باران چگونه به داخل اتاقم و روی گونه های من راه پیدا کرده است با این حال کار مَن آسوده تر شده بود...



چــِرا که آسوده تر میتوانَم اعتراف کنم به گـُناه شایدَم در گوش من خوانده اند که این گناه است...



انگــآر به بُن بستــی از انواع سوالات مجهــول خورده اَم که جوابی برایشان پیدا نمیکنم شایدَم نوع سوال پرسیدَنَم اشتباه بوده است...



من میپرسَم و او،گفتم اُو،کجــا پیدایَش کنم؟او کیســت!شبیه به چه کسی میتواند باشد؟شاید نزدیک تر از رَگ به گَردَنَم درون من سکونت گزیده است...!



حال به جایی رسیده اَم که فلسفه اَم چیزی دیگر و منطقَم چیزی دیگر که عقلم تمامی آنها را رد میکند و قلب به بعضی از آنان احساس خوشایندی ندارد...



سوال اصلیــَم چه بود؟انگار بزرگ نمایی این سوال هم تاثیر گذار نبود باز فراموش کردَم که من کیستَم و او کیست و چه در گوش هایمان خوانده اند...



بگــذریم گویا باران قطع شده و صدای گُنجشک هایی که روی شاخه ها نشسته اَند می آیَد...



شاید این گُنجشگ ها هم نمیخواهند من بجواب سوال هایَم برسَم که اینگونه داد و فریاد میکنند،شایدَم در حال پاسخ دادن به سوال های مَن هستند و من نمیتوانَم زبان آن ها را بفهمم...



شاید باید بجای این زبان هایی که به من آموختند زبان شیریــن گُنجشک هایی که تا صبح خیس از باران لرزیده اند را یاد میدادند...



شـآیَد هم آنان نالان از این هستند که چرا خیس شده اند و یا مثال انسان ها قسط هایشان عقب افتاده است؟



شاید هم آنان از اَوّل دزدی را یاد گرفته بودند و کسی به آنان گوش زد نکرده بود که عاقبت شکار میشوند...



بهتر است در میان این صدا ها اندکــی بخوابَم،شاید فردا به سوالاتَم کسی پاسخی داده باشد،شایدَم الان خوابَم و فقط خواب میبینَم...



راستــی فکــر کنم اسمش خدا بود...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



پیچیده.عکـــس:سـآده

وسط مُشاجره آدرنالین نمیذاره خیلی چیزا رو یادمون بیاد...

قِصه نمیگَم برات،اینا درد اجتماعِ...

تَصَور کُن الان توی فضایی هستی که دوس داری،توی این فضا خوش بگذرون...

میگــی انگیــزه نداری واسه ادامه زندگیــت،انگیــزه خودش که نمیاد تو دنبالش بگرد...

چـَند بار بیشتر نپیچیدَم تو بازی،طرف،ضَربه،اُوت شُد...

تـآریــکی فقط مختص به شَب نیست،وجودت رو گرفته...

مگه نمیگی فلانهِ بسانه؟با کیفیتش اومد خبرم کن...

دوس داری یکی باشه بگه آفریــن بهت،تشویــقت کنه،آفریــن...

بخوام واسه حَرفایی که میزنم لغت نامه بیارم باید کتاب خانه تاسیس کنم...

پــَرنده به دنبال جایی برای زنده ماندن میگشت...

اونایی که میگَن پیــف پیــف،هموناییَن که روزی صد بار  آرزو زندگی مثل مـَن رو دارن...

همیشه بهترین عمل واسه کَسیه که نمیگه من بودم،تو بودی و بوق بوق...

هَر وقت اِسم تو میاد وَسَط بی اختیار سکوت میکنم...

یکــی از مُشکلات جوانان ما پوشیدن لباس هاییست که نمیدانن مفهومشان چیســت،به جای ریاضی تو مدرسه بهشون یاد بدید...

اَدَبِشون کَردی،فــِکر کن آدم بزرگ داستان تویی...

مــَگِه سه کامه که میخوای حَبسش کنی...

تا حالا شده فــکر کُنی به عاقبت حرفایی که پُشت سر مردم میزنی؟

اونی که بهت دروغ میگــه،دوستته نه دُشمن...

تند تند میچینَم کلمات رو کنار هــَم با نظَم و ترتیـبی که دوس دارم...

دنبــال درد سَر نیستـــَم،تو دنبال دردسر ساختَنی...

فقط ازت میخوان چیزی بشنون که تا حالا کسی نشنیده...

عجــله کَردن عجــلشون اومده بود...

وقــتی از خــُودت انتظار بهتر شدن داری...

چــی شُد تو که داشـتی لفظ میومدی ساکت شدی...

☑آرزو های قشنگــتون برآورده...

☑هفــت سَنگ با بچه های مَحَل...


برچسب ها: گیج, غیر, قابل, درک
پادشاه

کـَمــی از گـُذشته ای نزدیــک به حــال...



مــَن و تمامی اعضای خانواده خانه پـِدرَ و مــآدر بزرگ...



دیــوار هایی خِشــتی،زَنگــی که دو حالت زنانه و مردانه که سنگین تر بود داشت و بر روی دَر نَصب میشد...



چــَند ایــوان و یک حیاط مرکــزی که خانه اصلی و اتاق ها دور آن میچرخیدَند قبل از درب ورود اصلی به خانه،حَصـیــری برای جلوگیری از ورود گَرد خاک و حشرات موذی به اتاق میهمان روی دَرب و پَنجره ها نصب شده بود



در حیاط تَخــتی بزرگ زیر سایه گذاشته بودَند و تمامی اعضای خانواده بر روی آن نشسته بودَند...



سماوَر نَفتی مـآدر بزرگَم روشن و مــآدرم که دختر کوچک خانواده بود مشغول دَم کَردَن چایی...



خاله بزرگَم مشغول شُست و شوی سبزی تُرشی بود و دخترش هم نیز به او کمک میکرد...



خـاله دوم که کمی کوچَک تر از خاله اولَم بود داشت وسایل مورد نیاز تهیه ترشی را به کمک فرزندانش به حیاط و کنار مادر بزرگم میبرد...



مــآ بچه ها مشغــول بازی با مــآهی های داخل حوض خانه پدر بزرگَم بودیم و اصلاً نمیدانستیم زمان چطوری در حال سپری شدن بود که صدای تَق تَق در بلند شد و پدر بزرگم از سرکارش به خانه آمد و مَن و باقی بچه ها میدَویدیم تا از سَر وَ کُول او بالا برویم...



دایی که دید دستان پدرش پـُر از میــوه های جور وا جور است پاکت های میوه را از او گرفت و آن ها را به مـآدرم سپرد تا داخل یخچال بگذارد...



پــدر بزرگَم وَقتی لباس هایش را عوض کرد آمد کنار ما و پیش حوض به گُلدان هایی که لبه حوض بودند آب میداد...



یکی دیگر از خاله هایَم که از مـآدرَم کمی بزرگ تر بود مشغول پــآک کردن الُو برای لواشَک بود،وقتی لواشک ها را در گُل خانه ی شیشه ای میگذاشت تا خُشک شَوند،زیاد دوام نمیاورد تا ما بچه ها گُل خانه را حسابی بر هم ریزیم...



مــآدرَم که چایی را در استکــآن کَمَر باریک ریخته بود به اعضای خانواده بعد از پدرش یک به یک به ترتیب بزرگی تعارف میکرد...



و بعد برایمان اسپــندی دود کرد میگفت آنقدر زبان نریز بچـه...



ظهــر بعد از خوردن ناهار و خواب نیم ساعته بزرگان با صدای بلند ما بچه ها از خواب بیدار شدند و مشغول درست کردن آتش برای زیر دیگ مـِسـی رُب گوجه شدند...



زمــآن به غروب رسیده بود و کم کَم مسئولیت نگه داری بچه هایی که بر عهده مَن بود هم نیز داشت به پایان میرسید...



پـِدرَم که مُعلم بود و میدانست چگونه میتواند بچه ها را سرگَرم کند با ما مشغول بازی اسم و فامیل بود او یکی از حروف الفبا را میگفت و ما باید اسم،فامیل و دیگر چیز های آن جدول را پر میکردیم...



بعضی از بچه ها هم که حسابی دقل باز بودند از مــآدر و یا پدرانشان کمک میخواستند برای بازی اسم و فامیل...



شَب بعد از خوردن شـآم یکی از شوهر خاله هایَم که خود استاد موسیقی بود با صدای سِتار و نوای خودش برایمان میخواند و مینواخت...



بعد از خوردن چـآیی،و میوه همه ی اعضای خانواده از کوچَک گرفته تا بزرگ از داماد گرفته تا فرزند به یک دیگر کمک میکردند تا خانه مــآدر و پدر بزرگ را تمیــز کنند...



حــال که خانه از آن حالت بهم ریختگی در آمده بود موقع رفتن شده بود...



با یک دیگر خداحافظی میکردیم و به خانه هایمان میرفتیم و منتظر بودیم تا آخر هفته شَوَد تا به خانه پدر ومـآدر بزرگ دور یک دیگر جمع شویم...



در مسیــر بازگشت به سوی خانه آنقدر خسته بودَم که در ماشین هــَفت پادشاه را خواب دیده بودم...




▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



یــک روز زنده بودیـم و حــآل سالیان است که خــآک میخوریم..جایــتان سبز.عکـــس:یــکی از هزاران خاطره...

داشتــی میگــُفتی از خــودت...

به کسانی که مُحبت میکنید منتظر دور شدنشان از خودتان باشید...

از کــُدام مسیر به پــُول میرسیــد...

تنهــآ چیزی که میبینید باور کنیــد نه حرف های بی سر و ته...

همــِه ی آدم هایی که راست میگویَند مَست نیستَند...

دَست در جیــب و دیووانه وار قهقه میزد...

چــَند تا حَرف ساده بزن...

پَرنده مَقصدی در ذهن خود برای رفتن نداشت...

آواز شیــرینی بود صدای قَلب مــآدرَم...

خودتو بپوشون مــَردُم رو چِشم چرون نَخون...

مَرز برای کِشور هاست،نه مَغز هایمــآن...

روی بــآم بازی کَردَن عاقبت سقوط آزاد را در پی دارد...

به دوستانَت دوست بودن را بیاموز...

ســآعَت ها میگُذَرَند و مــَن بی حَرَکَت به گوشه ای خیره شُدَم...

خیلیا مسیــر ها رو بعد از بن بســت پیدا نمیکنن...

همین که میفهمی خیلی چیزا رو همه چیز تغییر میکنه...

مُسَکِن هم دردات رو تَسکین نمیده...

برای گَرم کَردَن خانه هایتان،از دیگران دزدی نکنید...

برای بازگشـــت به آینده آماده باش...

شایــد باید تو چِشم میذاشتی مَن قایم میشُدم...

فــِکر میکنن میتونن ذهن آدم ها رو هم سانسور کنن...

قَدَم،مَکــس،تنــفُس،همه چی تغییر کرده...

با اینکه نمیشناسیش حس خوبی بهش داری،میخوای سهم تو باشه...

قِصه هایی که برای فرزندانتان نمیخوانیــد مناسب سنشان میباشد؟

فــروغ خیلی وَقته مُرده،نسل جدید رو دریاب...

بازتــآب حَرفامو دارم میبینَم...

خــآلی بودَن ذِهن دیگران را تو پُر نَکُن...

وَقتـــی میتونَم خــَنده هامو شعــر کُنم...

هــَدف تو شُورتت نیست رفیق...

خــُورشیــد از دور زیباست،از نزدیک سوزانده تر از جهنم است...

تــوپ پلاستیکــی،فوتبال توی کــوچه...


برچسب ها: کودکی, خاطره, مادربزرگ, پدربزرگ
شام

توی یه زندگــی خیلی ساده در حال قدم زدن بودم...



همه چــی آروم بود تا وقـــتی...



تو اصلاً به درد زنــدگی نمیخوری...!



نمیدونم چطوری زندگیمو با تو ساختــم،دیگه تحملتو ندارم،نمیتونم باهات زیر یه سقــف زندگی کنم...



مــَن؟!مـــَن؟!خودت به درد زندگی نمیخوری!



این همه سال تحملت کردم،مــِنَت هم سرَم میذاری؟حــتی بلد نیستی یه آش بپزی چه برسه به ســوپ...!!



صدای اون بچه رو قطع میکنی یا بیام...!



خودت مگه چـُلاغــی؟عرضه نداری یه بچه هم ساکــت کنی؟!



اون از وضع تربیت کردن بچه ات،اینم از وضع زندگیمون!



مگه توام بابای اون بچه نیستی؟خودت براش وقت میذاشتی!



آره مشکل از مــَنه که میــرَم سرکار از صـُبح تا شب واسه اینکه خــآنوم فلان و فلان سفر رو میخواد...!



کاش فقط سفر بود،فلان سرویس طلا و فلان وسیله خونه رو میخواد!!



بد میکنــَم؟میخوام از اون زندگــی عقب موندگی که داری در بیای یکم به روز باشی؟



خب به بابات میگفــتی جهیزیه مـُدرن بده بهــت!



بابام چه گنــآهی کرده؟شوهر کردم واسه چی؟!



شوهر کردی واسه پول؟یعنــی از روی علاقه و دوست دارم نبود؟



منم دوستت دارم!



مگه من گفتم دوستت دارم که تو داری میگی دوستم داری؟



آره دیگه الان خودت گــُفتی...



حالا شام چی داریم؟همونی که تو دوس داری،آخ جـــون غذای مورد علاقه ام،بریم که دارم میمیرم از گرسنگــی...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



هیــچ میدانید آن کودک همه چیزهایی را که میبیند میفهمــد؟عکــس:حضــرت سعــدی...

با خــُودت جمله بساز...

به فرزندش افتخار میکرد و پوز خند میزد در جمــع...

هــرچیزی که زنده اس،قابل احترامه...

از صداقَت کلامـــت سوء استفاده میکنند...

خــَنجـــَرَش را تیــز میکــَرد،بدنبال دوست میگشت...

ساحــلی که به دریا راهی نداشت...

دنبال بهانه ای میگـــَشت تا آسمان ها را طی کند...

مُشکل از جایی شروع شد که فهمید میدونیم دروغ میگن...

گــُوش هــآیَش دراز نبـــود،دیگران را گوش دراز میدید...

راه حَل مُشکل شمــآ دست خودتونه...

ایـــن تنهــآ وصیـــت فرزند شمــآست...

گــردَن کُلفتـــی که خــود یک پــآ،دو بود...

قــرآنــی که خــآک یک وجب گرفته بود...

تحــمل کردنش سخت بود و جایگاهش را نمیدانست...

دَستانــَت نــَرم تر از پــنبه بود...

پــآ انداخته بود روی پــآ،آقا زاده بود...

درست کردن اشتباه دیگران...

برای سیر کردن شـکم فرزندانش دُزدی میکرد...

وَقتی پــِدر از فرزندش خواست یکبار دیگر برایش حرفش را تکرار کند...

خیلــی از منطق ها خیلی چیزا رو درک نمیکنن...

فکــر کَردَن به آدم های پــُوچ...

روز ها میگذشت و او در میان رویا هایش زندگی میکرد...

صُبح زود قبل از طلوع خورشید خیابان ها را جارو میزد...

پــَرنده کــُوه را پــُشت سَر گذاشت...

بــآزی رو بَلَد بود،امــّا باخـــت...

رُخ زیبایَش هَرکسی را مــآت میکرد...

پـــآتو که شِکَست،دستات هم خورد شد،بـازم از کسی طلب کمک نکن،خودت خودت رو بساز...

چَشم هایش به در خُشک زده بود،تا که در باز شد...

مسافری که حال مال باخته بود...

خــَنده هایَش فضای اتاق را پــُر کرده بود و مــَن گوشه ایی زانوهایَم را بغل کرده بودم...

خَلــَوت کَرده بود با خدایَش....

خَط،خــَط،وسط حیاط خــونه...


برچسب ها: شام, آخر, عین, عیسی
بــآز هــــَم

باز هم مسیــری که هر روز میـرفتم...



باز هم چیــز هایی که هر روز میدیدم...



باز هم مــآدرانی که دست در دست فرزندانشان به سمت مدرسه میرفتند...



باز هم پــِدرانــی که آمـاده کار کردن میشدنــد...



باز هــَم بــُوی طبیــعت،بــُوی زندگــی،بـُوی آب...



بـاز هَم صدای بــُوق،چــراغ قرمز،خط عابر پیاده،ایستگاه اتوبوس...



بـاز هـَم دیدن کودکان سر چهار راه...



باز هم شلوغ بودن دادگاه خانواده...



باز هم آدمی در حــآل چــُرت...



باز هم درختی در حال قطع شدن...



باز هَم مَردُم به صـَف...



باز هَم دروغ با قَسَم به نام حَق...



بــاز هَم سربازی روی میــن،یادگاری فقط یک پوتین...



باز هَم مــآدری نگران بازگَشت فرزندش به خانه...



باز هَم پــِدری چِشم انتظار دیدار فرزندش در سالمندان...



باز هَم جَنگ و گَنج و درد و درد...



باز هَم تَخت های پُر از بیمار...



باز هَم آتش سوزی،درگیــری،سیگـــار...



بـاز هَم آدمی در حــآل مَرگ...



بــآز هــــَم....!




▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



عکـــس:تکـــرار و تکــرار...

اگه واسه من گرون تموم میشه واسه تو چی میشه؟

این روزا همــِه فقط در ظاهر خوش بختن،در باطن خیانت کار...

دِلِت که میگیره میری یه گوشه میشینی و آهنگی که دوس داری بارها و بار ها گوش میدی...

هــَمین که میخوای آدم باشی کافیه...

عــرُوسَـــک دَست مَردُم نباش...

حتی محبوب ترین فرد زمین هم برای یک نفر منفور میباشد...

بعضــی از رفتارات فقط خنده نداره،قهقه باید زد...

میگــه دروغ نمیگــه،ولی داره دروغ میگــه...

یه الگو واسه زندگیــت پیدا کــُن،نه یکی کــَمه،چندتا خوبِش رو کناز بذار...

میخوام انقدر از ذهنـَم کار بِکشَم که همیشه آماده باشه...

تا میــتونید مطالعه کنید حتی در صفحات مجازی...

☑اَبر سفیــدی کنار اَبر سیاه قَد علَم کرده بود و با برخورد بال هایشان به یک دیگر غــُرشی در آسمان و زمین به گُوش آمد...

هَرکی نَدونه میگه همه آدم های جهان بدن شما خوبی...

مصدومیــت ورزشکــآر چیــز عادی بنظر میاد ولی عادی نیست...

یــسـَر به پزشـکی قانونی بزن،در یه یخچال رو باز کـُن،خیلی چیزا دستت میاد...

شمــآ یکم به خودت بیا،واسه دیگران لفظ نیا...

تو همه چیــز رو بر پایه دروغ نوشتـی

حِس باریدَن برَف توی تابستون...

پــَرنده پــَر کشیـــد از روی بــآم...

رفتَم یه جایی که هیــچکَس بهم دَست رسی نداره...

هــرکی راجب جـهنم ازم پرسیــد،گـُفتم الان تو جــهنمیم...

دَردِش واسه مامانه بود،شوقِش واسه بابائه...

چــند تا آدم گــوشه ایی در رابطه با همه چیز با هم بحــث میکردند...

از غــَم یار جــآن بَر لَبانَت آمده است...

تمــآم پُل ها رو طنابشون رو پاره کردی که برنگردی...

انــقــدر توی زندگــیا مشکــل هست که خیلیاش یادمون میره...

وَقـــتی دِلِت تَنگ میشه واسه خــودت...

نمیخوام دیگه ادامه بدَم به داستان های دنباله دار...

فقط یاد گرفتــیم خـُودمون رو پــآک نشون بدیم،درحالی که همه ما گنه کاریــم...

دنبال همزادَم توی آینه گشتَم نبود...

چند تا از دوست های واقعیــت رو توی ذهنت نام ببر،به تعداد انگشت های دستتَم نرسید...


برچسب ها: هدف, نشانه, دروغ, مسیر
افســوس

گوشه ای ایستاده بودم!



لباس سفیدی بر تن داشتَم متمایز از رنگ لباس سیاه دیگــران...




نمیدانم برای چه اینجا ایستاده ام و فقط نگاه میکنم!




شاید زبانم را دوخته اند،شاید کسی مرا نمیبیند،شاید هرچه تقلا میکنم بیشتر و راحت تر فراموش میشَوَم...




بجز خانواده اَم کی ناراحت است نمیدانم،چرا که فقط اشک از چشمان اعضای خانواده ام جاریست،دیگران عینک آفتابی زده اند در این روز ابری...




رفیــقَم میگــفت:آقایون،خانوما،رفیقا،حلالش کنید،زیر تابوتَم رو میگرفتند و به بالای سر میگذاشتند و چند قدمی جلو ، و دوباره زمین میگذاشتند...




وقتی نزدیک قَبر شدیــم،کــودکی را دیدَم،میخندید،میخندید که چه عرض کنم،قهقه میزد،مــآدرش به او گفت نخند،نمیدانست که من خوشحالم از اینکه فرزند او حداقل تظاهر به ناراحت بودن نمیکند و میخندد...




لحظه ای که در قبر مرا گذاشتند و تلقیــنَم را یادآوری میکردند آخرین چهره ای که قبل از گذاشتن سـَنگ لَحَد بر روی قبرَم در خاطرَم است پــِدرَم بود....




پــِدرَی که حال میبایست با نبود من  بسازد و خورد نشوَد و مــآدرَم را آرام کند که او را هم نیز از دست ندهد...




مــآدری که جـَوانیش را داده بود تا جوانش خــآری در پاهایش فرو نرود و حال او را از دست داده بود...




سَنگ ها را که گذاشتند مـَن بیرون ایستاده بودَم،امّا این بار خــُود من بودَم که روی خـُودَم خــآک میریــختَم هرچه میریختَم قَبر پُر نمیشُد،شایــد در دستانَم خــآکی نبود...




باران که گــرفت هرکس رو به سمتـی که ماشینش را گذاشته بود میرفت و هیچــکس زیر بازوان خواهرم را نگــرفت تا او را با خود ببرَد،خــواهرَم که از بارش باران سو استفاده میکرد همانند همان ابر های بهاری میبارد و اَشک هایش قَطره قطره وارد قبرَم میشــد...




در آن لحظه دوس داشتَم دستانم را روی شانه هایش بگذارَم و بگــویَم مــراقب مــآدرَم باش جــُز تو دیگر کسی را ندارد...




پــدرم اولین بار بود که گونه هایش از بارش باران خیس میشد و آنان را پاک نمیکرد و به هر ترتیبی که بود میخواست خواهر و مادرم را با خود به منزل پیش میهمانانی که فقط کُنیه شان فامیل بود ببرَد...




رفیــقَم پیش از اعضای خانواده به منزل رفته بود و حال دست راست پـدرَم بود و نمیخواست اندکی کاستی در مراسم یادبود من وجود داشته باشد با اینکه خسته بود و مقدار زیادی حرف سر بسته در گلویش مانده بود به دنبال کار های مـَن بود،مــَنی که دیگر نیستَم تا حتی به لفظ از او بخاطر زحماتی که برایم کشیده است تشکر کنم...




هــنوز گوشه ای ایستاده اَم،میبینَم که سالیان از آن موضوع میگذرد و فقط افــسوس از میانشان رفتن را اندک نفراتی میخورند...




▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



عکــس:بازگَشت همه به ســوی اوست...

جــآی خیلی حرفا اینجــآ نیست،وگرنه بارها دهنم باز شده بود...

شاید دیواری کوتاه تَر از مــآ نبود همه ازمون رَد شُدَن و مــا با سکوتمون جوابشون رو دادیم...

وقتی نُک قلعه باشی،شهر با خونه هاش واسط کوچیکه،آدماش واسط ریز...

توانایی بخشیدن چه چیز هایی رو تو زندگیمون داریم برای رسیدن به جاهای بهتر...

دَست کشیدَم وسط مــوهــا،با چه قدرتی کنار هم هستن...

من از شما عذر میخوام که پُشت سَرمون حرف زدید...

زنده بودن رو بعد از اولین مرگ دیدم...

پاهات رو گذاشتن توی سیمــآن تازه الان شدی مجسمه وسط میدون...

یه روز میــرسه که اعلامیه هامون روی دیوار نصب شده...

همه میشناسنَم به رُک بودَنَم،رُک خجالت بکش...

چند تا بهار دیگه باید ببینی تا بفهمی بزرگ شدی؟

کَفَــن رو باز کُن،اون هَنوز زنده اس...

شُدی کَسی که واسه زنده بودن دست به هرکاری میزنه..

بــوی گُوشت فــآسد شده میــآد،کَسی مُرده مَگه!

پینه های روی دستت رو باید بوسیــد...

اگه جایی من بودَم ولی تو نبودی،بخشیدمت...

پَرنده پَر زد و قفس باز شد...

کاری با کابوس های کودکیت ندارم،خودم میشم کابوس زندگیت...

به مغــزَم و قـَلبَم خیلی مَدیونَم،خیلی حَرفا رو توی نطفه خفه کردم توی وجودم...

زود پخش میشه حَرفا،یه کلاغ صد تا کلاغ هم که خصلت آدم هاست...

دلمون واسه این روزا،تنگ میشه و فقط میگیم یادش بخیر...

بعضی وقتا دوس دارم بزنم زیر گوش خودَم،بَرق از سَرَم بپره،توام امتحان کن...

وقتی حَرف میزنم،قطعاً بهش عمل میکنم...

انگــآر برگشتیم به قرَن وسطی،فقط بدون مسیح...

کَفشات مثل خودت خسته شدن از راه رفتن در خلاف جهت...

نمیخواد شریعتی باشی،یکم تعقل کن فقط...

نــَفس عمیــق بکش،شاید آخرین باری باشه که بتونی نفس بکشی...

با وجود بمب اتُم هم میشه زندگی کَرد،ولی بدون آب،بیشتر دقت کنیم در مصرف کردن هرچیزی...

هَر جــا حَرف ها جدی میشه،تهش دلخوریه...

دَست خُدا رو بگیــر،کنارش قَدَم بزن چند لحظه...

دنبال چیزی که دوس داری باش،شاید اونم دوست داشت...

خنده داره مگه زمین خوردن پیــرمَرد،پیر زن...

گــآهی وقتا انقدر دیر میرسی که بهتره هرگز نرسی...!

واسه کَسی مظلوم نمایی در بیار...

فَندَک میگیــری زیر آتشفشان...

نوار کــآست،موزیک مورد علاقه مــَن رو توی خونه اش گذاشته بود...

راستی پــآک و نمیر فقط خُداست...

توی لَجَن زار هرچی دست و پا بزنی بیشتر غرق میشی...

شما خیلی خوشگــلی قبول،مراقب باش جوان های این دور زمونه به عفتت تعرض نکنن...

وَقتی مار نیشت زَد،بالا و پایین نیش زَدگی رو ببند و مِک بزن با دهانت،امّا وقتی بلعیدت چی؟

شـروع بهــآر،با صدای پدر بزرگ...

به دوستاتون یاد بدید توی این بره زمانی که کسی صحیح حرف نمیزنه از کلمات صحیح استفاده کنن...

مـآدران سرزمینَم،روزتان مبارک...

اگه کسی از بنده دلخوره،ناراحته،سوء تفاهمی بینمون بوده،عذر میخوام ازش،امیدوارم بنده رو ببخشه...


برچسب ها: مرگ, مادر, پدر, خواهر
ترسیده

سکــآنس اَوّل:



وَقتی چِشم هامو باز کَردَم روی تخت بیمارستان داشتم درد میکشیــدَم...



مسئول پذیرش:آقای محترم تا پول به حساب بیمارستان واریز نشه ما هیچ عملی روی بیمار شما انجام نمیدیم...



دکتر شیــفت:بیمار شما هرچه زودتر به عمل جراحی نیاز داره!



کسی که منو به بیمارستان برده:اصلاً به من مربوط نیست بذارید بمیره،من دیدم ماشینه زد بهش در رفت خواستم جونش رو نجات بدم،تا اینجا مسئولیتش با من بود از اینجا به بعد با شماست...



حراست بیمارستان:شما اجازه خروج از بیمارستان تا زمانی که مامورین انتظامی نگن رو ندارید آقای محترم...



سکــآنس دوّم:



تنها چیزی که یادم میاد این بود داشتم از خیابون رد میشدم که یه ماشین بهم زد...



شاهدین تصادف:یه ماشین قرمز رنگ با فلان برند ماشین سازی زد به این آقا و به سرعت از محل حادثه فرار کرد و ما هم تا صحنه رو دیدم زود خودمون رو به کسی که صدمه دیده بود رسوندیم و یه ماشین که داشت رد میشد جلوش رو گرفتیم و گفتیم ببرنشون بیمارستان...



راننده ای که منو به بیمارستان رسوند:میترسیدم که نکنه پلیس فکر کنه من زدم بهش...



پـرستار:هیچ مدرکی از اینکه هویتشون رو احضار کنه توی جیباشون نبود که ما خانواده اشون رو مطلع کنیم...



سکــآنس سوم:



راننده ماشین قرمز : نباید فرار میکردم



تصویر توی آیینه : چرا فرار نمیکردی که گیر میوفتادی؟که میبردنت زندان؟



نه حداقل میرسوندمش بیمارستان،میفهمیدم زنده میمونه...



اتفاقا تو خوب کردی فرار کردی،نگران نباش الان بردنش بیمارستان حالش هم خوب شده و مرخصش کردن...



اگه اینطوری نباشه چی؟فردا حتما میرم بیمارستان نزدیک محل تصادف ببینم چه خبره...



گیـر میوفتــی...



مهم نیست باید توان کاری که کردم رو پس بدم...



اگه اون موقع میموندی شاید خانواده اش رضایت میدادن ولی الان که فرار کردی فکر نمیکنم رضایت بدن...



نمیدونم باید یه کاری کنم دارم از درون نابود میشم....



سکــآنس چهارم:



خانوم ببخشید کسایی که تصادف میکنن رو کجا میبرن؟اسم بیمارتون جناب؟نمیدونم اسمشون چیه،من بهشون زدم و ترسیدم فرار کردم و الان پشیمونم گفتن آوردنش این بیمارستان...



یه بیمار بی نام و نشون داریم که تصادفی هست،که الان توی کما هستن،اگه میخوایین گیر نیوفتین بهتره همین الان از بیمارستان خارج شید...



پرستار:حراست بیمارستان همین الان یه آقایی با این چنین اطلاعاتی میخواد از بیمارستان خارج شه جلوشون رو بگیرید نذارید خارج شن و به پلیس اطلاع بدید که ایشون رو بازپرسی کنن...




سکــآنس آخــر:



آقای قاضــی من فقط یه سوال از این آقا دارم



قاضی:بپرسید جناب...



میخوام بدونم چرا ایشون پســر من رو به بیمارستان نــبردن که شاید اگر ایشون زودتر به بیمارستان میرسوندنش الان زنده میموند...



قاضی:متهــم جواب خودتون رو بدید....



متهـــم:(بعد از چند دقیقه سکــوت)شرمنده ام ترسیده بودم...




▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid



ترس از هرچیزی عامل اصلی شکست در زندگی...عکــس:خــَط،خـَط

یه جوری برات فضا رو میچینَم انگار نقش اول داستانمــی....

میخوام زندگی رو به کــآمت زَهر مــآر نوش جان کُنی...

پیانو در حال نواختن،من میخوام داد بزنم حرفی داری؟

بارا همه کــَج میرسه به مقصــَد...

دنبال وزنه برداری،انگار رضازاده ای،ولی نمیتونی وزن کلمات رو تحمل کنی برداری....

شکنجه کردنت نیاز نیست،همین که تو زندگیم جایی نداری،مُردَنِه برات...

میگی دوستش داری،میگــَم نه بچه فقط بهش الکی وابسته شُدی...

رو آدم اشتباهــی شَرط بسته بودی....

شمــآ دنبال لایک روز افزون،من دنبال خلاقیــت جهان افروز...

صَبر کُن ببیـــنَن پِله ها رو ده تا یکی رَفتَم...

سالی به دوازده ماه خَبری ازت نیســـت،الان که نیازم داری الگو بودم تو زندگیــت...

بازیگــر خوبی میشی واسه کمپانی بنگــربروز...

شب تا صبح خواب،صبح تا شب رویا پردازی نَکن...

بیــن من و دوستَم،قطعاً من در کنار بهترین دوستـآم....

یه روز میری خرید میبینی زده حراج فروش آدَم های تَک رَنگ...

گیــریم این حَرفا واقعیـــت،تو کجای داستان بودی؟لابد آدم خوبه!

دو تا چِشمت همیشه شَبا پُر از اَشکِه،روزات پر از لبخند....

مــُهره های بازیــت رو طوری انتخاب کن انگــار برگشــتی نیست...

گُفته بودَم به جایی میرسَم که حَسرَتشو بخوری...

تو آتیشی وسط سکوت جنگ...

مهــآجرَت میکنن انگــآر پَرَنده اَن...

دقیقـــه ها رو جلو زدَم آینده رو ببینم،مَرده بودیــم...

اصولی که حرف میزنی اصلاح میشی...

وقتی هیچی نمیفهمی دنبال منطق از سوی من نباش...

سخت نیســـت میتونی یاد بگیــری درست زندگی کنی...

یکــی لباس رَزَم پوشیده بود،یکی پاهاش روی میــن بود،یــکی دیگه ریش گذاشته بود...

رفیــق شده فقط لفظ زیر پیـــک...

جبهه واسه جنگ بود نه انتخابات...

رفیقـــت گُل میزنه تواَم میکنی تَشویــقِش...

داستانتو تعریــف کن ببینَم چِطوری عاشقِش شُدی...


برچسب ها: ترس, تصادف, وجدان, فرار
دوستت دارم

ایـــن داستــآن بر اساس یــک دروغ پایه ریزی شده است



دروغی که میتواند شیرینی هَر طَعمی را به تلخ ترین تجربه تبدیل کند...



چــند روز بعد از اینکه اولین بار دیدمش پیشنهاد عجیبی بهم داد...



نمیدونستم چه جوابی باید بهش میدادم،یکی دو ساعت با خودم فکر کردم،بعد براش نوشتم جوابم منفیه و براش فرستادم...



اونم جواب داد عیبی نداره عزیزم،من دوستت دارم!



چند وقتی از اون موضوع گذشت و بیشتر دیدمش و فکر میکردم بهتر میشناختمش!



توی این یک ماه زیاد باهاش بیرون نرفتم امـّا اون موقع هایی که با هم بودیم بهم حسابی خوش میگذشت....



احساس میکردم بهش وابسته شُدم و نمیخواستم به هیچ قیمتی از دستش بدم...



یه روز وقتی رفتم بیرون ببینمش،برام یه حلقه گرفته بود و ازم خواست دستم کنم،منم انگشتر رو دستم کردم با اینکه میدونستم توی خانواده و خانه یه دعوا و بحث  سر این کارم دارم....



چند شب بعد بهم قبل از خواب پیام داد که به خانواده بگم که فردا شب مهمونی دعوتم و شب خانه نمیرم!



منم براش نوشتم فکر نمیکنم خانواده موافقت کنن که شب بیرون بمونم،اونم بهم گفت بهشون بگم میرم خانه دوستم تولدشه و به هر روشی شده راضیشون کنم...



روز بعد بعد کلی دعوا و بحث کردن به هر روشی که بود بلاخره راضیشون کردم که شب خانه برنمیگردم!



وقتی رفتم مهمونی مادرم که نگرانم بود همش زنگ میزد و پیام میداد که مراقب خودم باشم منم که اعصابم از این کارش خورد شده بود گوشیم رو خاموش کردم و پیش خودم گفتم بهشون میگم شارژ باطریم تموم شده...



مهـمونی مختلط بود و دختر و پسرا داشتن وسط حسابی میرقصیدن و انواع و اقصام نوشیدنی ها رو سِرو میکردن تا اینکه دو تا لیوان آورد و خوردیم و نمیدونم بعدش چی شد...



روز بعدش که بیدار شدم و به خودم اومدم فهمیدم که دیگه باکره نیســتَم و بهم تجاوز شده بود به دست خودش و دوستاش و منو توی یه جاده دور از شهر انداختن...



نمیدونستم باید چیکار میکردم،مـــن به دوستت دارم دِل بسته بودَم ولی دروغ بود...

 

▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


وقتی همه از عشق میگن منم میتونم بگم،ولی ترجیح میدم چیزایی که دیگران میبینن و نمیگن رو بگـَم شاید تلـخ باشه ولی دروغ نیست حقیقته...طراحی:ساده نویس،پر مـِهر،محــبت،دوستت دارم...

گُفتی بازَم ببینَمِت گُفتَم اگه عُمری باشه...

تصویر توی آینه چقـــدر شِکَسته...

شُوق پَرواز داشـــتی اونَم بدون مَــن...

دَستِمون بوُد تو دَست هَم،لَبِمون روی لَب هَم...

کــآش یکــَم واسه هر دومون ارزش قائل بودی...

بعضــی وقتا میــرَم به محل قرار همیشگیمون فاتحه میخونم...

چـــِرا تا برات بــُوق زَد سوار شُدی...

میدونستَم با مَن به بُن بَست میخوره همه چی...

راستشو بگــو تو هَم هَر شَب عَکسای مَنو میبینی...

شنیدَم ازدواج کَردی ناراحَت و خوش حال شُدَم،شنیدَم به جدایی کشید،گریه کَردَم و قهقه میزدَم...

کــُوچه های مَحَله های غَریبه ها خوب میشناسنمون....

میگفــتی بی مَن میمیری،واسه باقی هَم مِثه مَن میمیری؟

بی لیاقَت مگه واست چی کَم گُذاشتَم...

تا فهمیــد دوستش دارَم ، عاشق یکی دیگه شُد...

دُنبال اسپاسنر مالی بودی یا دعوت به تــَخت خواب...

شـــآیَد نباید میذاشتَم بفهمــی خیلی چیزارو...

اُونی که میخواستَم بِهِش نَرسیدَم،اونی که میخواستی بهِش نَرسیدی...

جـــدا بودَن از هَم،تو از مَن،مَن از مَن...

اگه مَن سرطان داشتَم تو هَم انتخابت مَن بود؟

حالا همه به هَم کــآدو میدَن،مَن گُل خُشک شُده توی دَفتَر خاطراتمو میبینم...

چــند بار بخاطرت دعوا ، کتکت کاری کَردم یادته که نه...

انقــدر مَحـو دیدَنِت شُدَم وسایلَم یادم رفــت...

کی میخواستی بهم بگــی،شایَد خودَم نمیفهمیدَم خیانَت کــَردی...

خـُودِشو میخوای یا خــآطِرشو واسه لای پــآش...

شنیدَم روزی صَد بار عاشق میدی...

یـآدش بخیــر،مــَنُو توُ دو تا بـُوس روی گُونه...

ذُول زَدی تو چِشام میگی،نمیخوامــت...

چند سالی میشد همه چی مثه بازی بود واسم ، جــُز تو لعنــتی...

هــَنوزَم به اندازه یــکــ1ــی دُوستت دارَم...

کَسی بهمون حَسودی نمیکَرد،نه کَسی چِشمون نَزَد،پولدار تر از مَن بود...

گــُفــتی اُمید نَکُن زِشته ، یکی میبینه ، گُفتم زِشت اونه ، تو رو کنار یکی دیگه جُز مَن ببینه...

مَن واست آرزوی خوشبخــتی کَردَم،تو گفتی بدبختیــمو ببینی...

یه نصیحــت،دختر جـون،پــسر جــآن،خودتو ارزون نفروش...

دیوونه نیستـــَم،یه زمــآنی عاشق بودم...


برچسب ها: ولنتاین, دروغ, حقیقت, بهمن
سرد

گــآهی برای دست به قلم شـُدن نیازمند به موضوعی خواهی بود که پیـدا کردنش سخت تر از نوشتن در آن باره نیست...



حــال که موضوع خود را پیدا کرده ای بی وقفه دست به قلمی برمیداری که شرح حال موضوع خود را بنویسی بی آنکه بدانی غلط املائی داری خیال پردازی واقعـی خویش را در چند ورق پیاده کرده ای...



حال که متن را چند بار برای خویشتن میخوانی میبینی که متنت آنچـنان جذاب نیست،ورق هایت را اول مـُچاله و بعد به درون سطل زباله ای که زیر میز تحریرت قرار دارد می اندازی...



باز هم قلمت را در دست میگیری با این تفاوت که این بار با تمرکز حواس بیشتری شروع به نوشتن میکنی...



یادت می افتد در ورق های مچاله شده درون سطل زباله واژه هایی بکار بردی که بیشتر به شرح حال آن زمان نزدیک بود،یک به یک پس از دیگری ورق ها را باز کرده و به دنبال آن واژگان میگردی...



حال صفحه اول متن اصلی خود را که نوشته ای،آن را یک بار مرور میکنی که ببینی چیزی را از قلم نیانداخته باشی...



بنظرت صفحه اوّل بی نقص بوده است،طوری که تو را به نوشتن صفحات آتی ترقیب میکند...



برای نوشتن صفحه دوم  به قلقلک ذهنــی نیاز داری طوری که به دنبال کتاب هایی که در کتابخانه ات داری میروی و آنان که حسابی خـآک گرفته اند را برای لحظه ای باز میکنی تا سَر نَخــی از نوشته ای پیدا کنی تا تو را در نوشتن آسوده خاطر کند...



نمیدانی که زمان چگونه در اطرافت در حال سپری شدن و سبقت گرفتن از توست فقط میدانی که متنی در حال نوشتن آن هستی آنقدر پیچده شده است که در آن گـُم گشته ای...



برای آزاد شدن ذهنت لب پنجره رفته و اندکــی هوا استشمام میکنی که به یک باره چشمانت به آسمــآنی می افتد که در آن لحظه برای تو پـُر از الهام نوشتن است...



باز شروع به نوشتن میکنی این بار تا زمانی که داستانت تمام شود،بعد از اتمام داستان به دنبال کسی میگردی تا آن را میهمان به نوشیدن چایی و شنیدن داستان جدیدت کنــی...



مینشینی روی صندلی و چایی برای میهمانت میگذاری از او خواهش میکنی که به نوشته ات گوش دهد!



با اینکه کسی در مقابل تو نیست امــّا احساس میکنی که او میگوید برایَم بخوان با اینکه خسته ای شروع به خواندن میکنی،آخر میدانی که تاثیر متن به صدای خودَت است...



خــط اول مقدمه ای است که آن را میخوانیـم:



اتفاقات افتاده براساس واقعیت در زمان انقلاب کشور جمهوری طلب ایران در ده 50 و ده 90 میباشد،که در آن نویسنده هیچگونه اصلاحاتی را انجام نداده و عیناً سعی به نوشتن حقیقت کرده است....



اوایل مـَردم با این شرایط و وضع کنونی کشور کنار اومده بودن تا اینکه تبعیـد یه نفر به نام خمینی حسابی به مردم انگیزه برای مقابله داد...



یه سری مردم که پیرو اون بودن سخنرانی هاشو ضبط میکردن و بین مردم پخش میکردن که به مردم بگن خواسته رهبرشون چیـه...



توی اون زمان مردم با بد حـجابی،دزدی های حکومت حاضر و سلطتنت طلبی بیشترین مشکل رو داشتن و میگفتن اگر یک نفر ازمون دزدی میکرد ایرادی نداشت امـّا تمام درباریان دارن از مملکت حسابی چاق میشن!



از اینا بگذریم که حکومت وقت حسابی به فکر امنیت کشور بود طوری که حتی برای ابر قدرت دنیا هم خط و نشون کشید و خیلیا همین خط و نشون کشیدن رو عامل اصلی سقوط شاهنشاهی میدونستن...



دی ماه سال پنجاه و هفت اکثر روزنامه ها من جمله روزنامه اطلاعات تیتر اصلی خودش رو این طوری نوشت!



شــاه رفــت!



این جمله نشان گر هرج ومرج و اوضاع کنونی مملکت بود



همزمان با ایـن روزنامه صدایی ضبط شده از کشور فرانسه برای مردم ایران فرستاده و پخش شد!



که نوید پیروز شدن خمینی در برابر حکومت شاه رو میداد،اما با این وجود هنوز نخست وزیر وقت ایران در مملکت حکومت رانی میکرد....



یکی از شعار های خمینی این بود که چرا باید مردم ایران پول آب و برق بدهند؟ این خود یک انگیزه مالی برای مردمی بود که در سختی زندگی میکردن و آنان را بیشتر به مقابله کردن تشویق میکرد...



تا اینکه بهمن سال پنجاه و هفت هواپیمایی که خمینی رو به ایران می آورد توی کشور فرود اومد!



بعد از اون اولین سخنرانی خمینی در کشور خودش اتفاق افتاد و مردمی که حسابی از جنگ داخلی خسته بودن بلاخره پیروز شدن و به آرامشی کوتاه رسیدن!



بسیاری از اتفاقات و تصمیم گیری های اشتباه داشت رخ میداد که از جمله اونا میشه به اعدام کردن خلبانان دوره دیده فرمانده هان نظامی و لغو قرارداد نظامی با کشور روسیه برای خرید هواپیما های نظامی و سلاح های نظامی بود...



بعد از رسانه ای شدن این اخبار صـدام حسین که از اوضاع کشور ایران باخبر شده بود فکر کشور گشایی و بیشتر کردن مرز هاش و جاه طلبیش باعث این شد که رسماً اعلام جنگ با کشور ایران کنه...



از این طرف جنگ داخلی حسابی مردم رو خسته کرده بود و تازه داشتن به آرامش میرسیدن که صدای آژیر خطر هر لحظه توی سرشون زده میشد مخصوصاً استان هایی که با عراق هم مرز بودن تلفات زیادی دادن تا اینکه خمینی بعد از هشت سال جنگ و از دست دادن کلی نیرو ترجیح داد بلاخره جام زهر رو بنوشه و با کشور عراقی که میخواست ظرف سه روز تهران پایتخت ایران رو بگیره آتش بس اعلام کنه...



توی این مدت هشت سال که مردم ایران تقریباً فراموش کرده بودن شعار هایی که خمینی داده بود و داشتن با عراق میجنگیدن خمینی با این همه فشاری که تحمل کرده بود توی اون چندین سال قبل از انقلاب و بعد از انقلاب مـُرد...



حالا بعد از گذشت حدود دو ده از مرگ خمینی حکومت ایران وضعیتی آنچنان تعریفی ندارد،اکثر شعار هایی که آن زمان داده میشد کاملاً به دست فراموشی سپرده شده است!



در این زمان بی حجابی مـُدرن شده است و عکــس اُو بر روی کتاب،پول،سر در کلاس،محل کار و...چاپ شده است...



پــول نفتی که خمینی میگفت حق ملت است را امثال زنجــآنی و طبرسی و سیستانی میبرند و میخورند و یک لیوان آب خنک هم رویش نوش جان میکنند...



یارانه ای که یک بار اول برج و وسط برج و بارها آخر برج میریزند که در این میان یکی دو ماهی رو یکی صد نفر نوش جان کنند نمیدانم!



یکبار از انــرژی هسته میگیریم که حقمان است و حال حقمان را میخورند و میگوییم هسته ای جنگ می آورد و قلب تاسیساتمان را بــُتن میریزیم که مبادا سایرین ناراحت شوند،آخر نفهمیدیم که کدامین حق گرفتنی و کدامین خوردنی بود!



راستــی فقط یک سوال برایم باقی مانده است،آنان که ساواکی بودند آدم نبودند،تکلیــف اینان اگر زمانی زبانم لال مملکت برهم بریزد چه شود؟



نمیدانم از کدام امنیت تشکر کــنَم از امنیتی که در ظاهر داریــم ولی اگر مالمان را بدزدند مــرغ همسایه مان غــاز است؟



در آخر فقط این را میدانم حــتی اگر بد باشــَد همه چیــز لحظه ای برای دفاع از وطنــم هیچگــآه درنـــگ نخواهــَم کرد حــتی اگر به قیمـــت خــُون آن را پــرداخت کــُنم نمیگذارَم نوامیــسمان مـورد تعرض قرار گیرند...



راستـــی تــوء خیالیه رو به روی مـــَن بفرمایید چــآییــتان را با شیرینی بنوشید که حسابی سرد شده است....



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


از گفتن یه سری حرفا واقعا معذورَم،گــربمون به نوازش نیاز داره،یکم صداقت،شاید وضعیت بهتر شد،فکر کنم داره میشه،نمیدونم،نظری ندارم...عکـس:چوپان دروغ نــَگو...

توی دِل های انقلابییون کلی حَرف ناگفته و سر بسته مُرده است....

نتــرس مَرگــِت زیاد سَخت و عجیب نیست...

خیلی وَقتِه پــِسَرِ شجــآعی نیست چون پِدرِ شجاعی نداره...

هیـــچ فردایی از امروز بهتر نمیشه...

بــُوی لَجَن میـــده،حَرَکَت سال پَنجاهوهفتمون....

تاریـــخ نشان داده است که قدرت از قدرت به قدرت انتقال میابد....

سَر به سَرَم نذار که سَرشُو دَرِت میذارَم...

اینــجا تجــآرت خونه نیست ولی تو رو صادر میکنن...

صــِدای پُوتیــن نوجوانان به سِن بلوغ نرسیده...

پــآ تو کفش بزرگترت میکنی که بگــی بزرگ شدی...

صِدای شلیـــک تــُوپ آمریکایی برای پیــروزی انقلاب...

هَرچی صندلی ها رو به عقب میرَن آدما زرنگ تر میشن...

هَــر دُختر سه تا شُوهر داره،هر پِسَر سه تا صیغه...

شاید دِهقان به دنبال دزدی از قطار لباس خود را آتَش زد...

یه سری کار انجام دادم که جاودانه ام کرده...

اینجــآ اضافه حَرف بزنی پُوزهِ تو میبندند انگار سَگــی...

مـــن دیووانه اَم روی تَخت توی تیمارستانـــَم هشتاد میلیون سالِم مُتَفِکِرَن...

بــوق بــُوق در بیمارستــان،یه روزَم قسمت خودت میشه...

شِکـــَم با شعــآر سیر نمیشه...

بــَدَن خــآکی لباس پــآره،چِشمــآی خـُونی...

داشتی میرفتی سَرکوچه نون بخری تیر خوردی،الان چیکاره ای؟

اونی که باید بدونه میدونه شماها دروغ میگید...

دارَم توی لَبه پَرتگاه راه میــرَم،پــآم لیز خورد هنوز توی آسمـــونَم...

دُنبال مَرحَمی واسه دَردِت یکی دیگه بیشتر میکنه دَردِت...

دونه دونه روزای تقویــم رو خَط بِزَن،مَرگ نزدیک است...

خیالتان تــَخت،امسال مَدرسه ای آتش نگرفت،مُعلمــی نَسوخت...

اَفرادی مِثــل مَن هَرگِز بازنده نیستَند...

فــَرار کَردَند کسانی که امیدی به بودن نداشتند...

میخوام حَرف بزنَم شاید حقیقت بهت قدرت جنون بده..

بجای تغییر دکوراسیون برنامه هاتون حقیقت رو به مردم انتقال بدید...

دارم به یاد میــارَم مَرگ مَردُممو توی انقلابی نافرجام...

به یه چشم بهم زدَن خـُودَمم فراموش میکنم چه برسه به شماها...!

یکی رو تخت بیمارستان داره درد میکشه تو داری واسش حاشیه میسازی،آدم باش نه زیاد،فقط یکم....


برچسب ها: انقلاب, بهمن, حقیقت, ترس
Episode Twelve

با شروع شدن جنگ جهانی دوُم مـن برای گذراندن دوران کارآموزی دانشگاه راهـی بیمارستان های مناطق جنگ زده شدم...



توی این مدت که از خانواده دور بودم  هایلی بهم از اوضاع خانواده با نامه اطلاع میداد،توی آخرین نامه اش نوشته بود آقای جیمز،جـُورج،سارا،دارن با یه بیماری سخت میجنگن و کمکم دکترا ازشون قطع امید کردن...



بعد از تموم شدن جنگ جهانی دوم و برگشت من به خانه جـیم به خوبی تونسته بود کاخونه رو حفظ کنه  با وجود رکود بازار ومرگ پدر و مادرش...



سـُوزان بزرگ شده بود پا جای مادرش گذاشته بود،اون دختر کوچولو حالا دیگه خانوم خانه شده بود...



رُز بعد از مرگ جـُورج حسابی ضعیف شده بود و روی تخت بیمارستان بستری شده بود و مسئولیت مداوای اون حالا دیگه با من بود...



هایلی هم به خوبی از دو تا بچه هامون جیمز و لارسن نگه داری کرد بود و بزرگشون کرده بود...



«چندین سال بعـد»



مـَن اولین دُکتر سیاه پوست با کوله باری از حرف های نگفته و سخنان حبث شده لحظه شماری میکنم برای کشیدن نفس های آخر و تموم شدن زندگیم...



در این مدت از زندگیم سعی کردم برای رَنگ پوست از مداوای هیچ بیماری دریغ نکنم،به فکر کمک به انسان ها باشم تا تخریب آنان...



زمانی که وجود من میتواند باری از مشکلات کم کند بایستم و مسئولیت پذیر باشم...



مسئولیت اشتباهاتی که در زندگیم انجام داده ام را برگردن بگیرم و آنان را برگردن دیگری نیاندازم...



به هر رنگ و نژادی بیاموزم که لبخند بزنند زیرا لبخند انسان را مُحکم میسازد...



به شاگردانم آموختم جـَنگ فقط ویرانی را در پیش دارد و باید ویرانی ها را آباد کرد...



نگه داشتن حَد ها و مرز ها به انسان ها هویت می دَهَد و نگه داشتن این هویت انسان را مُتمَدِن بار می آورد...



من از خانواده ی بی خانمانان حال خود صاحب خانواده ای هستم که به آنان آموختم محبت و مهربانی نیازی به دلیل ندارد...



از فرصت هایی که در اختیار من گذاشتند با تمام تلاشم استفاده کردم و آنان را تماماً مدیون خانواده ای هستم که به من زندگی و سبک زندگی کردن را آموختند...



غـروب آخرین روز سال هزار و نه صد و نـَوَد و نـُه،هـُوپ



Episode Twelve...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


برای متوجه شدن این داستان نیاز به مطالعه قسمت های قبل می باشَد،لطفاً به قسمت اوّل مراجعه کرده،سپس قسمت ها را یک به یک خوانده تا به زمـآن حــال داستان برسید،اگر علاقه ای به داستان پیدا کردید آن را دنبال کنیــد،پایان داستان دوازده روزه کریسمس...عکــس:خــونه از کدوم طرفه...

روزی صَد بار تــُوبه شِکَستَم باز آی...

اون وقتی که بایستی میبودی نَبودی...

آهنــَی هم که باشــی بلاخره درجه ذُوب داری...

دو تا لُغت به دایره لغاتت اضافه کُن...

هــَرکی پــآی تــُو نِشَست،خــُودِش،دِلِش،بُغضِش،شکست...

بیخیال هَرچی اتفاق مَجازیه،تو واقعیت چه خبر...!

تا میــتونی دروغ میگـــی،خودتو خُوب نشون بدی...

مَعلومِه دیگه واسم ارزش نداری...

با زخــَم چِرکـــی وَر نَرو،عفونَت...

کــَم کــَم داره باورَم میشه،نَبودِت...

مــآلِه مَردُم رو فقط خُوب میخوری!!

بخوام از احساسات بِگَم که اَشکِت در میــآد...

اَشک و گِریه اَت واسه مَن بود،آه و ناله اَت واسه دیگرون...

میگه ازَم مُتَنَفِره،بازَم بهِم آمار میده...

هیچی جــُز حَقیقَـــت نمیتونه زندگیت رو خراب کنه...

به خواسته اَت احترام میذارَم،راحت بمیر...

فعلاً بِشیــن یه گــُوشه خــآک بخور...

میخــوای مَدرَک رو کُنَم،ببینــم کی داره راست میگـه...

داستــآن رو خــُوب بخونی میفهمــی داستان از چه قراره...

قَرن قَرِن نـُوزده بود،انسان ها بمُب اتُمی نداشتن،فقط شمشیر بود...

ترجیــح میدَم به خیلیاتون اَهَمیت نَدَم...

بهــآر،زمــستون،پاییز و تابستون،چهــآر فَصل آیندگان...

با دَرس میتــُونی فقط یه تاکسی بِخَری،بندازی توی شَهر...

دوس داری بزرگ شــی،تا میتونی دقت و مطالعه کن...

هَر شَب باهاش به تَخت خواب میرَم،خـُودکار وَرَق و میگَم....

تو معَروف تریــن بِرَند دُنیــآ،مــَن اِسپانسِر مالیــتون...

گـُفتَم بهـِشون،ولی پَند نمیگیرَن...

دَستام خیلی وَقتِه تو دَستِ سیگــآر چِفتِه....

دوستت رو دعوت به کار خلاف نکن...

با اینکه سه طلاقَش کَردَم دست از سَرَم بر نمیداره مُشکلات...

بـِهِم یاد دادن حَق کِسی رو نَخورَم،حَقَمو بگیرَم...

یکی دوبار هیچی نَگُفتَم،نـَذار سِه بِشــی...


برچسب ها: زمستان, بلند, داستان, کریسمس
Episode Eleven

صبح روز بعـد خانوم الیزابت بعد از صبحانه به ما ملحق شده بودن،آقای جیمز از من و هایلی خواست که به حرف های خانوم الیزابت به دقت گوش کنیم!



با اینکه هایلی سوال زیاد میپرسید امـّا خانوم الیزابت به آرومی و با حوصله جوابشو میداد،طوری که بعد از رفتن ایشون هایلی از محبت و مهربانی خانوم الیزابت فقط داشت میگفت



آقای جیمز که همراه خانوم الیزابت رفته بود که ایشون رو برسونه وقتی برگشت ازم پرسید با خانوم الیزابت ارتباط درسی برقرار کردم یا نه که منم قبل از اینکه سوالش تموم بشه جوابشو دادم...



و گفتم بله آقای جیمز ایشون با حوصله دارن به ما آموزش میدن علاوه بر این خانوم مهربان و زیبایی هستند!



گابریل اون روز مشغول شکستن چــوب های بزرگ برای شومینه بود، وقتی منو دید که دارم بدون اینکه به محیط اطرافم توجه کنم توی حیاط راه میرم صدام زد و ازم خواست که نگاه کنم و یاد بگیرم...



گابریل ازم پرسید که دوس دارم با چوب برای خودم اَسب درست کنم که جوابشو دادم نـَه،بکارم نمیاد بَرده ها نیازی به اَسباب بازی ندارن...!



امّا ته دلم یه چیز دیگه بود،نمیدونم برای چی با خودم لج کرده بودم و داشتم از روی احساسات قضاوت میکردم!



رفتم داخل خونه و پیش رُز کنار جیــم!با خودم فِکر میکردم و غرق شیطنت های جیم شده بودم...



رُز از اینکه منو اونجا و اینطوری ساکت دیده بود تعجب کرده بود و ازم پرسید چیزی شده هـُوپ؟که گفتم نه فقط دارم به جیم نگاه میکنم...



روز بعد به علت بارش برف شدید خانوم الیزابت به دیدن و یاد دادن درس به ما نیومد...



آقای جیمز اون روز خودش به من و هایلی درس داد و گفت خانوم الیزابت با تلفن ازشون این رو خواسته...!



هایلی که حسابی از درس یاد گرفتن خوشحال بود هر روز به عشق یادگیری درس از خواب بیدار میشد تا چیزی جدیدتر از خانوم الیزابتی که حسابی باهاش ارتباط برقرار کرده بود یاد بگیره...



بهـآر اون سال آقای جیمز و خانوم الیزابت باهم ازدواج کردن و حالا دیگه هایلی هر سوال درسی که داشت خیلی راحت میتونست از خانوم الیزابت بپرسه...



«چــند سال بعــد»



جنگ جهانی اول تموم شده بود و کارخونه باز شده بود،آقای جیمز از من خواسته بود که به ایشون در امور کارخونه کمک کنم منم با کمال میل پذیرفته بودم و در کنارش به درس خواندن در دانشگاه مشغول بودم...



گـآبریل قبل از مرگش به علت بیماری سرطان برام یه اَسب چوبی درست کرده بود که هنوز اونو توی اتاق مشترکمون با هایلی که الان دیگه همسر من بود نگه داری میکردم...



جیـم که در حال درس خواندن توی مدرسه مادرش یعنی خانوم الیزابت بود و رابطه خیلی خوبی با ایشون داشت...



سارا بهترین آشپز این خانواده و به کمک رُز از فرزند آقای جیمز و خانوم الیزابت نگه داری میکرد به نام سُوزان...



جُورج راننده قابل اعتماد آقای جیمز با اینکه پیر شده بود به کارگران کارخونه نظارت میکرد ، مسائل و مشکلات اون ها رو با آقای جیمز در میان میگذاشت...



«چــند سال بعــد»


...



ایـــن داستــآن ادامـِه دارد...


Episode Eleven...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


برای متوجه شدن این داستان نیاز به مطالعه قسمت های قبل می باشَد،لطفاً به قسمت اوّل مراجعه کرده،سپس قسمت ها را یک به یک خوانده تا به زمـآن حــال داستان برسید،اگر علاقه ای به داستان پیدا کردید آن را دنبال کنیــد...عکــس:دور از آدم های شهر...

خــُودَم کشیدَم کنار کسی مجبورم نَکرد...

یه روز دیدی مُردَن هم مــُد شُد،عقب نمونــی...

تصویرش رو دیدم توی چشات افتاده بود...

تـُهمت میزَنی،بــگو ببیــنَم استناد حَرفات کــو...

شما مِثه باگزبانی،منم سازندتون برادران والت دیسنی...

مـَنو یه پــآکَت سیگــآر،نوشته هایی که تمومی نداره...

عمرمون الکــی نَگذشت،گُذشت!

لباس زندان کَردَن تَنـــَم،دَستامو بَستَن،ذِهنَم باز تَر شُد...

هَر وقت جــآده چالــوس از وسط آلپ رد شد...

مـُهم نیست تو کی رو دوس داری،مهم اینه اون تورو انتخاب کنه...

حتماً شما مُشکل اساسی ملت را پیدا کرده اید و آن را حَل خواهید کَرد!

عادت داشتـی یه جــآ رو چند بار نمیرفتی،حالا با اون هَر روز تو جــآ میرفتی...

هزار تا قانون هست که هم دیگه رو نقض میکنن...

بجـآی آنکه تاریخ را تحـریف کنیم بیاییم آن را اصولی تعریف کنیم...

مـُن عالم اصلی نقض حقوق بَشَر مینویسَم ضد کسی که میگه جَنگ بده...

صَدر جَدول اسممُو زده زیرش زده فروش برتر...

نه که به کسی مربوط نباشه،فقط حق دخالت ندارن...

اَگَر سَبکِ مَنِه،رو سُنتَی رَپ مینویسَم،چَهچَه شجریان رو فَست مینویسَم...

همه چیز جِنس مخالف نیست...

هَر روز تکرار دیروز

الان بردگی نوین مـُد شده،نه به زور...

تازه فکــرت داره متوجه خیلی چیزا میشه...

کُل حَرفَم چهار کَلَمه اَس...

دوس داشتی زود بزرگ شدی،حالا خوش باش با دنیای بزرگت...

به کــُوه رفتن تجـهیزات میخواهَد یا دیووانه مغزی....

میخوای بشی دُکتر،مُهندِس،میـشی...

خیلی وقته این اطراف ناجــی ندیدَم...


برچسب ها: زمستان, بلند, داستان, کریسمس
Episode Ten

مـِهمون کیــه هایلی:نمیدونم مثل اینکه دوست آقای جیمــز!یعنی نمیشناسیش؟نه تاحالا ندیدیمش...



بی صبرانه منتظر وبودم تا ظهـر بشه و مهمون مخصوص آقای جمیز برسه!



نزدیک های ساعت دوازده ظهــر بود که جُورج داشت یه خانوم متشخص رو به داخل خونه راهنمایی میکرد!



آقای جیمز در رو باز کردن و گفت خوش اومدی الیزابـت،بفرمایید،روی کاناپه کنار شومینه بشینید...



منم که داشتم داخل آشپز خونه کمک هایلی و مادرش میکردم،که هایلی طاقت نیاورد و از سارا پرسید یعنی این خانوم میخواد جای خانوم لارسن رو بگیره؟که سارا با قاطعیت جوابشو داد و گفت،تو چیزی که به تو مربوط نیست دخالت نکن...



سارا ظرف شیرینی رو به هایلی داد که برای پذیرایی ببره و از من خواست که از آقای جیمز بپرسم چیزی احتیاج ندارن...



رفتم جلوی آقای جیمز که دیدم داره با دست منو به خانوم الیزابت نشون میده!



سلام خانوم،خوش اومدید،ممنون هـُوپ!فهمیدم که از قبل معرفی شدم...



آقای جیمز رو به من،هــُوپ خانوم الیزابت معـلِم هستن از این به بعد ایشون بیشتر میان اینـجـآ و قراره به تو و هایلی توی درس خواندن کمک کنن...!



هایلی که تعجب کرده بود،برگشت با حالت خوش حالی گفت ممنون آقای جیمز،منم مثل هایلی به تشکر بسنده کردم و ترجیح دادم سوال هایی که توی ذهنمه رو نگه دارم برای زمان بهتری...



گابریل اومد و گفت قربان میز ناهار امادست،آقای جیمز خانوم الیزابت رو راهنمایی کردن به سمت ناهارخوری!



خانوم الیزابت،چه تذئین قشنگی،آقای جیمز امیدوارم دوس داشته باشید!



رُز که از خانوم الیزابت پرسیده بود چی میل دارن و داشت براشون توی ظرف میکشید بعد از کشیدن با علامت دست آقای جیمز تنهاشون گذاشت...



همه و بیشتر از همه من منتظر رفتن خانوم الیزابت بودم تا سوال های خودمو از آقای جیمز بپرسم!



بعد از خوردن ناهار آقای جیمز از جورج خواست که خانوم الیزابت رو به منزلشون برسونن!



وقتی جُورج و خانوم الیزابت رفتن،آقای جیمز میتونم یه سوال بپرسم؟



نـه،مثل اینکه از توی ذهنم سوالم رو خوانده بود....!



وسایلی که توی دستم بود رو به سمت آشپز خونه بردم و با خودم سعی میکردم به چیزی فکر نکنم...



شَب قبل از خواب هایلی از اینکه فردا میخواست شروع به درس خواندن کنه خوش حال بود و از من کمتر سوال میکرد،منم که به سقف اتاق خیره شدم بودم و منتظر اتفاقاتی بودم که فردا میخواست برای زندگیم بیوفته،تا اینکــه خوابم برد...



...



ایـــن داستــآن ادامـِه دارد...


Episode Ten...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


برای متوجه شدن این داستان نیاز به مطالعه قسمت های قبل می باشَد،لطفاً به قسمت اوّل مراجعه کرده،سپس قسمت ها را یک به یک خوانده تا به زمـآن حــال داستان برسید،اگر علاقه ای به داستان پیدا کردید آن را دنبال کنیــد...عکــس:یک روز غروب خواهیم کَرد...

چِطوری میخوای این لَجَن زار رو جَمع کُنی...

حالا هی بچین صغری،کبری براش...

حَسوُد نَبُودَم،غیــرَتــی شُدَم...

هــی،حیـــف،دَرد،سیگــآر،تموم شُد،کشیدَم...

مــَن مِثه خُورشیـــد،نمیتونی مُستقیم تو چِشام نِگاه کُنی...

مــآدر عَطسه زَد،نمیدونستَم بِرَم،یا وایستــَم

عــَکسِ بدون حِجاب،فقط پسندیده میشه،ارزش خاصی نداره...

گــآهی لبــخند و گــآهی نخــند...

واسِته میخواستَم،رابطه نَداشتــَم،پــآرتیــم خُدا بود...

تمــُوم شُد تموم حِسَمو حَروم کَردم...

واسه کی داری نَفَس نَفَس میزنی...

این مَرز ها حــَد افکــآر تو نیســت...

بیشتر از پیــش فکر آینده اذیتــَم میکنه...

همــون شُده بودَم که میخواستــَم،تواَم دوس داشتی...

چــِطُورِ زندگــی مُشتَرِک مورد نظر مشغولِ یکی دیگه اس...

بَر لبانـــَت مُهر سُکوُت زده ای...

یهــو دیدی ساعت نــُه شَب گُذاشتَمِت دَمِ دَر...

وَقــتی تو مُشکلات زندگیت گُم شُدی،آدرس از پلیس نَگیر...

از بیـــن مَن و اُون،چـِطور تونستی بگی اُون...

تــُو رو دیـدَم،دَستت تو دَست یکی دیگــه...

گِرفـــته یه بُغض تو گَلــُوتو...

بعَضــی روزا،عَجیــــب یادگُذشته آزارَم میدَهَد...

بــآز کُن پَنجِره را،میــنوازَد دَست خورشیــد،صورت زیبای تورا...

غیـــر تو مــَن،نمیشناســـَم خــُدایی...


برچسب ها: داستان, بلند, کریسمس, زمستان
Episode Nine

با اینکه بَرف شدیدی بیرون داشت میبارید،آقای جیمز،به من و جُورج و گابریل گفت بشینیم داخل ماشین تا بریم ماشین رو امتحان کنیم...!



مـَن روی صندلی جُلو کنار آقای جیمز نشستم...



آقای جیمزی که توی خیابون داشت فقط بوق میزد از شدت شوق اینکه ماشینی که بهش میگفتن درست نمیشه رو درست کرده بود...



توی راه برگشت به خونه آقای جیمز به جُورج پول داد تا برای اعضای خونه از شیرینی فروشی شیرینی تهیه کنه...



وقتی برگشتیم خونه هایلی که طبق معمول فقط سوال داشت پرسید چطوری بود؟خوش گذشت؟جامو خالی کردی...



منم که از جُوکی که آقای جیمز توی ماشین گفته بود فقط داشتم میخندیدم و اصلاً هواسم به هایلی نبود رفتم تو...!



امّا متوجه شُدم هایلی ناراحت شده بود بخاطر همین رفتم یه بشقاب از توی آشپزخونه آوردم و براش شیرینی بردم...



اونم که فهمیده بود خودشو سفت و سخت تر گرفته بود و یجورایی نمیخواست آشتی کنه...



یهو برگشت گفت خوب تعریف کن بگو ببینم کجا رفتین؟خوش گذشت...



منم گفتم آره،آقای جیمز خیلی خوش حال شدن از اینکه ماشین درست شده برای همین شیرینی هم گرفتن...



چرا داشتین میخندیدن؟آقای جیمز یه جُوک برامون تعریف کرد،آقای جیمز از این کارام بلد بودن!!



آقای جیمز که مشغول بازی با جیــم بودن و منم کنار هایلی مشغول پاسخ دادن به سوال های اون بودم که شانس بهم رو زد و گابریل منو از دست دخترش نجـآت داد...



به کمک گابریل رفتیم برف ها رو پــآرو زدیم و هیضُم برای بخاری هایی هر دو خونه بردیم...



بعد از ظهر آقای جیمز که مشغول خواندن روزنامه روز بود یکی از دوستاش اومد تا با هم برای شام به یه رستوران برن...!



شب توی اتاق مشترک من و هایلی همه چیز برعکس شده بود و این مـَن بودَم که از هایلی سوال میپرسیــد...!



آقای جیمز خیلی خانوم لارسن رو دوست داشتن؟آره...



وضعیت زندگیش خوب بوده نه؟میبنی که...!



ممنون که یک کلمه ای جوابمو میدی،از خودت یاد گرفــتم!!



نشستم روی تخت و با حالت قهقه گفتم پس بگــو داری اذیت میکنی،چی میخوای بدونی بپــرس هایلی...



کجــآ زندگی میکردی؟دوس ندارم به یاد بیارم هایلـی،باشه...!



بریم سراغ سوال بعــدی،مامان بابات کجــآ هستن؟



مــآمانم که تیفوس گرفت مُرد،بابام نمیدونم...!



ببخشید نمیخواستم ناراحتت کنم!ایرادی نداره...



مــآه چقدر قشنگه،آره خوبی این اتاق اینه که میتونی مستقیم به ماه خیره بشــی،استراحت کن که فردا کلی کار داریــم...



صُبح روز بعــد آقای جیمز بهتر و بیشتر از روز های قبل به خودش رسیده بود،مثل اینکه خبر هایی بود چون همه افراد خونه در تلاش بـودن و آروم و قرار نداشتن....



هایلی وایسا،هایــلی چه خبره؟مگه خودت نمیبنی؟مهمون داریــم واسه ناهار...

 


...



ایـــن داستــآن ادامـِه دارد...


Episode Nine...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


برای متوجه شدن این داستان نیاز به مطالعه قسمت های قبل می باشَد،لطفاً به قسمت اوّل مراجعه کرده،سپس قسمت ها را یک به یک خوانده تا به زمـآن حــال داستان برسید،اگر علاقه ای به داستان پیدا کردید آن را دنبال کنیــد...عکــس:بخـــآر بَر یـَخ...

مــَردُم جـَنگ دیده از پــَرچَم سفیــــد هم میتَرسَند...

حُوصلِه نَدارم،شاید بیخیال همه چیــز شُدَم...

بَچــگیـــت،توی تَرس از آینده بزرگ شدی...

با چـــی باید فَردا رو بِسازَم،چــَند نَخ سیگار؟

وَقتی تو بغلِش بود،به این لَحظه فکر نمیکردی...

هــَمِه تو روت میگَن خُوبی...

سِتاره ها رو توی شَب اَبری نمیشه دید...

هــَنُوز تیــر نَخورده تو دَستت،خودِتو خیس کُنی...

شَک نَکُن،زیادَم مُطمئن نباش...

رُوزی که مِثل الان به حَرفام رسیدی...

کی میتونه بِسازِه این همه رویارو...

به هَرکی رسیـــدی از زندگی شَخصیت نَگو...

نمـــیشه فراموش کَرد بعضی اتفاق ها رو...

این واسه اَوّلیـــن قَدَمِت خوب بود...

دَست تو دَست هــَم،نُوک قله کــوه...

مِثل بَرگ میمونی واسه دِرَخـــت...

اَلَکـــی به مَن وابسته شُدی...

اِنقــَدر حَرف الکی زَدی جِدیت معلوم نیست...

گُونه اَت سُرخ شُده،انگـــار خجالت کِشیدی...

زَدَنِت،توام خُوب زَدیشون...

تو جَریان داری،مثل بــآد...

کــآش میشُد زمــآن همین الان متوقف شِه،به عَقب بَرگَرده...

داره میرسه وَقتِش که بِــرَم...


برچسب ها: داستان, بلند, زمستان, کریسمس
Episode Eight

از پنجره اتاق به بیرون و برف هایی که میبارید خیره شدم...



هایلی اومد تو اتاق و صدام زد،چه عجــب آقا از خواب بیدار شدن!برو صبحونه رو بخور میخوایم میز رو جمع کنیم...



شیر تازه ایی که هر روز برای خانواده آقای جیمز فرستاده میشد اونقدری خوش طعم بود که انگار داشتی تِکه ای از بهشت رو مینوشیدی و نون تازه ای که سارا درست کرده بود طعمش رو دو چندان میکرد...



بعد از خوردن صبحانه گابریل بهم گفت که باهاش برم،میخواست بهش کمک کنم برای تعمییر ماشین توی پارکینگ...



منم که اصلاً استعدادی توی کمک به دیگران نداشتم مخصوصاً اینکه اونکار تعمییر کردن ماشین بود گفتم باید برم پیش آقای جیمز و ببینمش!



گابریل هم که متعجبانه داشت نگام میکرد گفت:باشه به جُورج میگم بیاد کمکم!!



رفتم به سمت اتاق آقای جیمز،نشسته بود و آلبوم عکس خانوادگیش رو نگاه میکرد...



روی عکس های خانوم لارسن که میرسید با دستش صورت خانوم لارسن رو لمس میکرد!چند دقیقه ای همون طوری وایسادم و نگاه کردم تا اینکه رُز ، جیم رو آورد پیش آقای جیمز تا بقول خودش به باباش صبح بخیر بگه و آقای جیمز متوجه حضور من در اتاق شد...



بعد از اینکه رُز ، جیم رو برد آقای لارسن عینکش رو برداشت و گفت بشین هـُوپ!



نشستم لبه تخت:سلام کردم...



سلام پسرم،خوبی؟صبحت بخیر...



ممنون آقای جیمز،صبح شما هم بخیر...



مگه قرار نبود به گابریل کمک کنی که ماشین رو تعمییر کنه...



بهم گفت،اما من گفتم میخوام بیام پیش شما،اونم گفت به جُورج میگه...



آقای جیمز چرا من اینجــآم در ازای این همه محبت از من چی میخواید؟



این آخرین درخواست همسرم قبل از مرگش بود که تو رو به اینجا بیارم و از هیچکاری برات دریق نکنم تو دیگه الان جُزیی از خانواده مـنی هـُوپ...



چرا ایشون میخواستن من اینجا باشم؟نمیدونم،باید از خودش بپرسی!



یه حـسی بهم میگفت آقای جیمز میدونسته که چرا همسرش میخواسته من اینجا باشم،امّا نمیخواست به من بگه...



آقای جیمز دیروز غروب که داشتیم برمیگشتیم راننده تاکسی ازتون راجب کارخونه پرسید!چرا نمیرید و به کارخونه اتون سر نمیزنید...!



بخـآطر جــنگ کارخونه فعلاً تعطیل تا ببینیم بعداً چی پیش میاد...



کارخونه ی چی دارید؟تولید ظروف آلومینیومی...



بنظرتون جنگ تا کی ادامه داره؟نمیدونم شاید یکی دو سال دیگه...



هـُوپ تو خواندن بلدی؟نه آقای جیمز امّا خیلی دوس دارم یاد بگیرم...



حالا که خیلی دوس داری یاد بگیری و من وقتم آزاده از همین الان شروع میکنیم به آموزش دادن تو...



چَند ساعتی آقای جیمز در حال یاد دادن به من بود که جُورج اومد و گفت قربان ماشین به قطعه نیاز داره،گابریل رفته قطعه بیاره...



آقای جیمز که نشسته بود رو صندلی بلند شُد و به من گفت همراهش برم به پارکینگ میخواست ماشینی که توی پارکینگ خونه بود رو بهم نشون بده...



یه ماشین از کمپانی دامیلر مدل 1890 بود که آقای جیمز مشغول دوباره باز سازی این ماشین بود...



وقتی گابریل اومد و قطعه رو آورد آقای جیمز قطعه رو روی ماشین انداخت و ماشین رو روشن کردن...



لبخندی روی لب های آقای جیمز نشست،اون طوری که گابریل میگفت دوستای آقای جیمز گفته بودن نمیتونه این ماشین رو دوباره سرهم بندی کنه و کارش بندازه امّا حالا دیگه ماشین راه افتاده بود...




...



ایـــن داستــآن ادامـِه دارد...


Episode Eight...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


برای متوجه شدن این داستان نیاز به مطالعه قسمت های قبل می باشَد،لطفاً به قسمت اوّل مراجعه کرده،سپس قسمت ها را یک به یک خوانده تا به زمـآن حــال داستان برسید،اگر علاقه ای به داستان پیدا کردید آن را دنبال کنیــد...عکــس:چـهار دیواری...

اَشک میباریــد و قهقه میکرد...

بــُوی مــآه مـَشروطی میــآیَد...

مِثل دیدَن چِشمای تو هَر روز...

جــَهنــَم جای مــَن،تو کجــآ میری؟

بیخیال نُوستالژی،حــآل رو بِچَسب...

خیلیا به اسمش ســُود کَردَن،تخــتی رو میگَم...

استــرسی نَدارَن،فقط یکم دَستاشون میلرزه!

بِزَنَم تو روُت،ناراحَت نَشی...

خاطره هامــو،خــَط به خَط دوس دارَم...

چَند تا کَلَمِه با خـُدا بِگو...

واسه هَمِه یه روز تَعطیل هَست،واسه من انگار جمعه اَس همیشه...

نــُور به صُبحگــآهان صُورَتَت را نوازِش میکُند...

یه روز عــالی،تو و عِشقــت،مَنُو نفرت...

میلِ میزَنِه،میخواد بگِه پَهلِوانِه...

نِصف شَب و مَن و چَند نَخ سیگــآر...

چــهار صد تا خــَر بخــآر تو خودت داری...

فکر اُوج گِرفتَنی با اینکه قَدَمی از زمین بلند نَشُدی...

اختیار زندگی خودت مثه افسارِت دست دیگرانِه...

قَلاده ات باز شُده،داری به مَردُم میپَری...

رَسمــاً آداب رسوم هیچ رَسمی رو بلد نیستی...

پــَنجــره ای با گــَچ روی دیوار بِتُنی زندان کَشیدَم...

بیا چیزی جُز حقیقت نَشنَویــم...!

احترام مــآدر را نگه داشتن از بهشت رفتن هم واجب تر است..


برچسب ها: داستان, زمستان, بلند, کریسمس
Episode Seven

تاکسی که با علامت دست آقای جیمز جلوی ما ایستاد تا ما رو به خونه برسونه،ظاهراً آقای جیمز رو میشناخت و داشت ازش درباره وضعیت کارخونه در زمان جنگ میپرسید...



آقای جیمز هم درحالی که فقط ظاهر خوبی داشت با حوصله به سوال های راننده پاسخ میداد...



وقتی رسیدیم خونه،هایلی از اینکه شآل آقای جیمز دور گردن منه تعجب کرده بود و ازم میپرسید مگه این شال آقای جیمز نیست...!



سارا برای شام مـآهی دودی درست کرده بود ولی آقای جمیز فقط به میز خیره شده بود و حتی قاشقی که آورده بود بالا تا داخل دهنش فرو ببره رو یادش رفته بود...



گابریل رو به آقای جیمز قربان چیزی احتیاج ندارید؟نه فقط اینکه از رُز بپرس که حال پسرم چطوره و بهم بگو...



آقای جیمز و خانوم لارسن پسر بچه کوچیکی داشتن بنام جیــم که از این به بعد باید بدون داشتن مادر در طول ادامه زندگیش بزرگ میشد...



رُز با جیم که توی بغلش بود اومد و جیم رو به آقای جیمز داد تا شاید اتفاقی که براشون امروز افتاده رو فراموش کنن...



جیم رو برای اولین بار بود که میدیدم مـُو های هُول و چشمای آبی رنگی داشت و با دیدن پدرش اشک هاش تبدیل به لبخند و قهقه شد...



گابریل بهم گفت که میتونم برم و استراحت کنم امّا من دوس نداشتم دیدن صحنه مهر ورزیدن پدر رو به بچه خردسالش رو از دست بدم...



امّا آقای جیمز اونقدری غرق در جیم شده بود که انگار یادش رفته همسرش رو از دست داده و منم رفتم به سمت خونه پُشت و اتاق مشترکم با هایلی که استراحت کنم...



هایلی که داشت مــُو هاش رو شانه میزد با دیدن نور شمعی که من با خودم به سمت اتاق بردم چرخید و دوباره شروع کرد به سوال پرسیدن که اون مگه شال آقای جیمز نبود...!



منم گفتم الان خستم و میخوام بخوابم فردا راجبش حرف میزنیم...!



دراز کشیدم روی تخت خـُودم و متوجه شدم اون تختی که روی قهوه ای داشت تخت هایلی بوده که من صبح روی اون نشسته بودم و تخت من یه رویه آبی رنگ داشت...



چشمامو بستم امـّا اتفاقاتی که امروز برام افتاد همش توی ذهنم مرور میشد...



تا اینکه به خودم اومدم دیدم صُبح شده...



...



ایـــن داستــآن ادامـِه دارد...


Episode Seven...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


برای متوجه شدن این داستان نیاز به مطالعه قسمت های قبل می باشَد،لطفاً به قسمت اوّل مراجعه کرده،سپس قسمت ها را یک به یک خوانده تا به زمـآن حــال داستان برسید،اگر علاقه ای به داستان پیدا کردید آن را دنبال کنیــد...عکــس:قمستی از بهـشت...

بیخیال رَنگ لاک ناخون جدیدت،فردا یه چیز دیگه مُد میشه...

نمیخواستم بســُوزی،اما خب زیاد پُک زدَم بهت...

سیگار واسه سِن کودکان مُد شده است...!

غَم نَخور،زندگی پُوچ،گُل دَست دیگریست...

سُوسک میبینی جیــغ میکشی،بالدار باشه که باید نَعشِت رو جمع کنیم...

از باغ وَحش در رَفتــی،در حال انقراضی...

همه وَقتی میخوانِت،خوبی...

آروزت اینه تا سوپر مارکت سر محلتون تنها بری...

دود گیر نَشی،نه بابا اون خودش دود کِشه...

سُوخت جیگرت،سیــخ رو بچرخون....

واسه ولنتایلش چی گرفتی براش...

یه نفر دُو نفر هم که نیست...

فیلــمم که باشی،طَنزی نه اکشن....

اینا داستان نیست که پَند اموز باشه...

پَرنده تو قفس نیــازی به پرواز نداره...

اُسکار بهم نمیدَن امــّا لازمِه رو فرش قرمز کنارم باشی...

سُود نداری دیگه واسَم،بدون بهره گیرآوردم...

تو از اون فیلمنامه خیالی هایی که رسماً چِرت و پرتی...

دنبال یه روده راست نباش...

از بس داغــُونی،از صندوق صدقه دزدی میکنی...

طوری پُشتت رو خالی میکنن که کَمَرِت میشکنه...

تو که نتونستی بین من و اون یه نفر رو انتخاب کنی...

هَر روز بغَلِش کُن،عروسکاتو میگم...

دوس داشتی با یه شاخِه گُل بهت میگفتَم حَرف الکی نَزَن...


برچسب ها: داستان, بلند, زمستان, کریسمس
Episode Six

خــونه ای که درخت کریسمسش تازه نصب شده بود،جُورج و گابریل مشغول جابجایی درخت بودن...



ظاهراً آقای جیمز پیش بینی چنین روزی رو میکرد یعنی مرگ همسرش بنابراین بخاطر همین امسال لباس هایی که سفارش داده بود رنگ و بوی غـَم میدادن تا سال جدید...



سارا به کمک هایلی لباسش رو عوض کرده بود و لباس ساده مشکی به تن کرده بود،رُز مشغول انداختن  پارچه سفید روی وسایل خونه بود که بدین معنی بود این خونه کسی رو از دست داده...



در حال انجام دادن کار ها بودن که من کنار آقای جیمز نشسته بودم و فقط ناظر به انجام امور بودم،آقای جیمزی که الان کت و شلوار مشکی با یک پیراهن ساده سفید به تن داشت،کـلاه لَگَنی یهودیی خودش رو به سر کرده بود داشت سیگارش رو روشن میکرد که صدای ضربه زدن به دَر خونه اومد...



دوست آقای جیمز به همراه خانومش با حالت پریشان بعد از باز کردن در توسط هایلی وارد خونه شدن...



غَم سنگینیه میدونم...ممنون که اومدید...



میخوام باهاش برای آخرین بار خداحافظی کنم،میشه چند لحظه تنهام بذارید تا قبل از رسیدن مامورین کلیسا تمومش میکنم...



لارسن توی تموم مدت زندگیمون بهم یاد دادی محکم باشم،امـّا الان نمیدونم چطوری باید محکم باشم وقتی که تکیه گاه اصلی زندگیم رو از دست دادم...



تا ابد به یادت زندگی خواهم کرد تا شاید روزی در آن دنیا دوباره دَست های نَرم تو را بفشارَم...



مامورین کلیسا خانوم لارسن رو که یک کاتولیک بود رو داخل ماشین نعـش کِش کردن تا آماده دفن کردن کنن...!



راهبِه میگفت همسرشما قبل از مریضیشون هر یکشنبه به کلیسا میومدن و با دیگران دعا میکردن...



پـدر روحانی توی مراسم خانوم لارسن رو به کسانی که برای مراسم یاد بود اومده بودن گفــت:



هنگام مَرگ انسان هیچ نیاز خارجی به تشریفات ندارد،مَرگ ظهور جدیدی به انسان برای ادامه زندگی میدهد...



خانوم لارسن رو بهمراه تابوت مشکی رنگشون داخل خاک فرو بردن و اولین مُشت خاک رو آقای جمیز روی قبر همسرش ریخت...



بعد از اون تمام کسانی که جمع شده بودن به آقای جیمز تسلیت گفتن و برای همسرش طلب آسایش در اون دنیا رو میکردن و آقای جیمز رو با اندوه از دست دادن همسرش تنها میگذاشتن...



گابریل و سارا و جُورج و رُز،هایلی آخرین نفراتی بودن که مراسم رو ترک کردن و به سمت خونه رفتن چون آقای جیمز به گابریل گفته بود میخواد تنها بمونه و خودش به خونه برمیگرده...



مــن از دُور آقای جیمز رو میدیدم که چند ساعت با سکوت مطلق روی قبر همسرشون ایستاده بودن،طوری که حَتی باریدن برف و سفید شدن شونه هاشون هم متوجه نشده بودن...



با وزش باد و تاریک شدن تصمیم گرفتم آقای جیمز رو به خونه برگردونم...



آقای جیمز که با دیدن من لبخندی زد دستش رو روی شونه ام گذاشت و شالی که دور گردنش بود رو بهم داد تا دور گردنم ببندم...



بهشون گفتم داره سرد میشه،بهتره برگردیم خونه...



...



ایـــن داستــآن ادامـِه دارد...


Episode Six...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


برای متوجه شدن این داستان نیاز به مطالعه قسمت های قبل می باشَد،لطفاً به قسمت اوّل مراجعه کرده،سپس قسمت ها را یک به یک خوانده تا به زمـآن حــال داستان برسید،اگر علاقه ای به داستان پیدا کردید آن را دنبال کنیــد...عکــس:باران میبارد همه چیز شُسته میشوَد...

هَنُوز به س نَرسیدَم که سِکته زَدی...

تاریخ کِشور که به بادی بَنده...

تو،دُزد که باشی مَردُم رو خوب میفروشی و ارزون...

دو کلمه باهات جِدی حَرف میزنم،به تِر تِر میوفتی...

هَنوز باوَرِت نمیشه،تموم شده همه چیز...

بر اساس چه مُستندی فیلم میسازید...

سِکسِکه،لازمه زندگی کَردنِ...

پَنچَری،یا زنجیر نداشت ماشینت...

دامب و دامبِر از شما باهوش تر بودن...

مُتجاوزیـــن به عَقل مَردُم...

زیرآبی برو،ولی یادت باشه یه روز اکسیژنت تموم میشه...

اِسم باقی بَد رَفته،شما دَر رفته...

عَرق کَردی ولی مَستی....

تو پَرده حَرف میزنَم که پاره نَشی...

شَبی چَند میگیری،خُوب میخوری،خُوب میزنی،هم گُوه،هم زِر...

واقعیت اُونیه که مَن فکر میکنم،نه اون که تو تصور میکنی....

بچه اگه پُشتش نَزنی،بی ادبی نمیکنه...

تو گُذشته ای نداری که آینده داشته باشی...

از چی میترسی،اینجا که دُنیای ژوراسیک نیست...

یه نَشتـــی بُزرگ لا پات داری....

سَنجاب که نیستی،بگم فندق زدی انقدر باهــُوشی...

مایعات بِزَن چِشِت وا شِه...

مُوش نَدُون،مُوتو میکنَن...

واسه اینکه فلج نباشی،دَست و پات رو باز گُذاشتن...

به تَصویر کشیدن خُرافات،جایزه داره؟

یه دَر داری،که شاه کلیدشو داره...

میخوای واسط کلاس بذارَم،آموزشـــی...


برچسب ها: زمستان, بلند, کریسمس
Episode Five

آقای دُکتر به همراه دستیارش از طبقه بالای ساختمان پایین اومد و آقای جیمز شروع به حرف زدن با دکتر کرد!



مثل اینکه حرف هایی که میزدن زیاد به مزاج آقای جیمز شیـرین نیومده بود،ظاهراً حسابی بهمش زده بود حرف های دکتر،گابریل که مشغول بدرقه دکتر بود منم از این فرصت استفاده کردم و رفتم پشت صندلی آقای جیمز که نشسته بود و شروع کردم به ماساژ دادن شونه های آقای جیمز....



دنبال فرصت بودم که بفهمم چه خبره!که دیدم آقای جیمز دستش رو گذاشته روی دستم و نمیذاره دیگه شونه اش رو ماساژ بدم ولی هنوز شونه هاش داشت تکون میخورد!



تکون خوردم،فکر میکردم حتماً من کاری کردم که آقای جیمز یاد چیزی بیوفته دستمو کشیدم عقب و رفتم رو به روش وایسادم،که گابریل اومد و بهم فهموند بشینم!



گابریل رو به آقای جیمز قربان چیزی احتیاج دارید براتون بیارم،سکـوت معنی دار آقای جیمز گابریل رو متوجه کرد که میتونه بره و نیاز نیست بمونه...



میتونم بپرسم طبقه بالای ساختمان چه خبره؟نیاز به پرسیدن نیست،خودت میتونی بری ببینی...!



از جــآم بلند شُدم و به سمت طبقه بالای ساختمون حرکت کردم!



چند تا اتاق بود،که دَر همشون بسته بود،جُز یکیش!توی راه رو به سمت اتاق ها آینه بلند قدی بود که میتونستم خودم رو توش ببینم از توی آینه دیدم که آقای جیمز هم پشت سرم داره میاد....



رسیدم درب اتاق،توی اتاق رو که نگاه کردم دیدم سارا داره به یه خانوم که تقریباً چند سال از آقای جیمز کوچیک تره غذا میده،فهمیدم که این خانوم همسر آقای جیمز هستن!



رفتم تـُو،هایــلی دختر سارا و گابریل اونجا بود،ظرف سوپ رو گرفته بود تا سارا بتونه راحت تر غذا رو به خانوم لارسن بده...



خانوم لارسن وقتی متوجه حضور من توی اتاق شد،قاشق غذایی که سارا جلوی دهنش گرفته بود نمیخورد،مثل اینکه خجالت کشیده باشه،که وقتی سرمو چرخوندم و پشت سرمو نگاه کردم...



دیدم نگاه خانوم لارسن در چشم های آغشته به اشک آقای جیمز گِره خورده و بخاطر همین غذا رو نمیخورد چون نمیخواست همسرش متوجه ضعف اون بشه...



آقای جیمز به سارا و هایلی گفت میتونن برن،منم میخواستم اتاق رو ترک کنم که گفت هـُوپ تو میتونی بمونی...



هایلی هم که دُختر خوشگلی بود برای اینکه لبخندی به لب های خانوم لارسن بیاره مثل دوشیزه ها دامنش رو گرفت و به خانوم لارسن قبل از خارج شدن از اتاق احترام گذاشت...



آقای جیمز گوشه تخت رو به روی خانوم لارسن نشسته بود و دست خانومش رو توی دستش گرفته بود و نوازش میکرد...



من همچنان سَر پا و رو به روی خانوم لارسن و پشت سر آقای جیمز وایساده بودم...



خانوم لارسن سرفه ای زد و به آقای جیمز گـُفت اشک هاتو پاک کـُن!آقای جیمز هم مثل اینکه از تنها کسی که حساب میبرد خانومش بود،سریع اشک هاش رو پاک کرد و به دست خانومش بوسه ای زد...



خانوم لارسن بعلت تب شدید که بیماری رایج مرگبار جنگ جهانی اول بود خونریزی های شدیدی داشت و دکترا هیچکاری برای کم کردن این تب نمیدونستن بکنن،بخاطر همین دکتر داشت با آقای جیمز حرف میزد....



خانوم لارسن رو به مـَن اسمت چیــه،هــُوپ هستم خانوم...



بعد از شنیدن اسم من سرشو به سمت همسرش چرخوند و لبخند رضایت بخشی زد،و چشم هاشو برای همیشه بســت!



خیلی دوس داشتم بدونم چرا خانوم لارسن قبل از مرگش با شنیدن اسم من لبخند زد...



آقای هـُوپ که چشماش خیس اشک بود رو به آغوش کشیدم!نمیدونم باید اینکار رو میکردم یا نه،امـّا احساس میکردم تنها کاری بود که اون لحظه باید انجام میدادم،با شنیدن صدای داد آقای جیمز،گابریل،سارا،رُز،جورج و هایلی سراسیمه خودشون رو به اتاق بالا رسوندن...



همشون از دین این صحنه شُوکه شده بودن و داشتن گریه میکردن،گابریل و جورج آقای جیمز رو بلند کردن و به سمت پایین بردن...



سارا،رُز،هایلی روی صورت خانوم لارسن رو پوشوندن و رفتن که خونه رو برای انجام مراسم آماده کنن...



...



ایـــن داستــآن ادامـِه دارد...


Episode Five...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


برای متوجه شدن این داستان نیاز به مطالعه قسمت های قبل می باشَد،لطفاً به قسمت اوّل مراجعه کرده،سپس قسمت ها را یک به یک خوانده تا به زمـآن حــال داستان برسید،اگر علاقه ای به داستان پیدا کردید آن را دنبال کنیــد...عکــس:صِدای زُوزه ســـَگ...

سَنگ خُورد به شیشه،قلب آن پیر زَن گِرفت...

این همه کُشته دادیم،بَس نیست،ادامه بدید...

مسیــر زندگیتان را از قبل تعیین نکنید به روز باشید...

مَغزِت رو واسه روز مبادا نگه ندار...

برای نگه داشتن دوستانتان با آنان صادق باشیــد...

تاریخ نشان داده است که هَر اتفاقی یک روز جبران میشود به هر نحــوی...

بُمب هسته ای،هـــَم داریم...

سَر دَرد،مــَغز دَرد،نمیتونه جلومو واسه نوشتن بگیره...

ایــن روزا عکــس های مَن بیشتر از مَن میخندَد...

شهـــر را باران شُســـت،سُفوران بیکارنــَد...

دَستانت،چقــدر نَرم شُده اَند،کارگَر بی جیره مواجــِب...

قدیــمــآ زندگی انقدر بی محتوا نبود...

راحــت تریــن حَرفامم برای تو ســَختِه هَضمِش...

تاثیــر این حَرفایی که میزنی واسه بیکاریه زیادِ...

قبلاً گُفته بودَم،عب نداره،مهم نیست...

تو بازی که یک طَرفه باشه،بُردن طَنزه...

شَب بِه شَب حَرفامو آویزه گُوشِت کُن بعد بخواب...

برای مــَن دُور بودن از خُودم بهتره...

برات آرزوی بَدبخــتی نمیکُنَم،چون هَستــی...

اِدعــآ بیخودی داری،نه چیزی میشی،نه هَستی...

نــِصفِت روباه دروغ گُو مَکار،نصفــِ دیگَت کَلاغ رو سیاه...

مَن با خُودَم حَرف نمیزنَم،تو دیوانه ای...

پُشت این اَبر سیاه،طوفانــی خواهَد بود...

یه جوری لاتــی بزن،به هیکَلِت بخوره...

خــُوک به اندازه تــو،کَثیف نیست...

تو دُنبال بلیــط،مِترو،واسه دَر رَفتَن از مــَن...

نَخند به زندگــی کسانی که از جنس تو نیستند...

امیــدوارم بهــِت بگــذَره خُوش...


برچسب ها: داستان, بلند, زمستان, کریسمس
Episode Four

ســآرا داشــت جیــغ میزَد،سارا یه زَنِ نِسبَتاً جَوان رو به میان سالی بود،از اینکه منو توی خونه دیده بود ترسیده بود داشت جیغ میزد!که گفتم آقای جیمــز منو آورده اینجآ و گابریل داشت اینجا رو به من نشون میداد...



یکم که صدای جیغ زدنش رو به آرومی رفت تا اینکه دیگه جیغ نمیزد و منم با تمام سرعتی که میتونستم داشتم خودمو براش معرفی میکردم!



کـه یهو دیدم داره لبخند میزنه،پرسیدم چی شده،گفت از کار خودم خنده ام گرفته،میخواستم با دستمالی که تو دستمه بزنم بهت طوری که صدمه ببینی،که منم یه لبخند زدم و گفتم شانـس آوردم نزدی...



بعد از چند دقیقه که داشتیم همین طوری حرف میزدیم گفت هـوپ اگه به چیزی تو خونه احتیاج داشتی بهم بگو!نشستم بند کفشمو که باز شده بود ببندم که برم پیش گابریـل!کـه سارا گـُفت نکنه میخوای با این کفش های پاره بری توی برف؟صبر کن الان برات یه کتونی سالم میارم...!



نمیدونستم باید چی بگم!همین طوری سکوت کرده و منتظر سارا بودم با خودم فکر میکردم چطور میشه اینا که منو نمیشناختن داشتن بهم محبت میکردن،خوش حال بودم از اینکه ظاهراً حالا دیگه یه خانواده داشتم!



توی همین فکر ها بودم که دیدم سارا با یه کتونی سالم وایساده جلوم و داره همین طوری نگام میکنه!گفت پات کن فکر کنم اندازه پاهات باشه!روی کاناپه ای که اونجا بود نشستم،کتونی ها رو پام کردم،یکم به پام بزرگ بود امـّا حداقل دیگه آب توی کفشم نمیرفت...



بلند شدم یه دور زدم،مثل اینکه سارا هم فهمیده بود خوش حالم،طوری که تنهام گذاشته بود و به کار های خودش مشغول شده بود!



دَر رو باز کردم و رفتم به سمت گابریل که هنوز مغشول پارو کردن برف بود!ازش پرسیدم منو آقای جمیز برای چی آورده اینجـآ!بهم لبخند زد و گفت...



نگران نباش،تو قراره اینجا زندگی کنـی،آقای جمیز خیلی وقته تو رو زیر نظر داره...!



اینطوری که معلوم بود گابریل علاوه بر کار های خونه ظاهراً مشاور آقای جیمز هم بود و مثل اینکه از قبل میدونسته که من قراره اینجـآ باشم...



بهش گفتم خُب باشه،حالا من قراره اینجا چیکار کنم؟بازم با همون لبخند همیشگیش گفت قبل از هر چیز باید ظاهرت رو درست کنیم...!



پارو رو وسط برف ها فرو کرد و گفت بیا بریم داخل خونه،آقای جیمز زنگ زده خیاط!پرسیدم برای من زنگ زده؟نه آقای جیمز برای همه کسایی که توی خونه زندگی میکنن هر سال کریسمس لباس و کفش جدید میگیره!



جالب بود برام مگه آقای جیمز چه کاره بود؟!رفتیم داخل،خیاط که داشت سایـز لباس جدید آقای جیمز رو میزد به علامت سر آقای جیمز اومد سراغ مـَن و شروع به اندازه گیری کرد و به دستیارش که پشت سرش وایساده بود میگفت که یاد داشت کنه...



آقای جیمز هم کنار شومینه روی صندلیش نشسته بود و داشت نگاه میکرد که گابریل رفت کنارش یه چیزایی داشت توی گوش آقای جیمز میگفت که آقای جیمز بلند شد رفت به سمت اتاق بالا...



خیلی دوس داشتم بدونم توی اتاق بالا چه خبره که آقای جیمز اینطوری بلند شد رفت...!



بعد اینکه خیاط اندازه هاشو گرفت،گابریل اومد بهم گفت وقتشه که برم حمـآم،آب رو گرم کردن!



بعد از حمـآم فهمیدم که به غیر از من،گابریل،سارا،هایلی،آقای جیمز کسایی دیگه هم توی این خونه زندگی میکنن...



مـثل جورج که وقتی حمام بودم برام لباس و حوله تمیز آورد،یا رُز که داشت میـز ناهار رو با کمک سارا آماده میکرد



هنــوز سَردرگُم این سوالات توی ذهنــَم بودَم کــِه...


...



ایـــن داستــآن ادامـِه دارد...


Episode Four...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


برای متوجه شدن این داستان نیاز به مطالعه قسمت های قبل می باشَد،لطفاً به قسمت اوّل مراجعه کرده،سپس قسمت ها را یک به یک خوانده تا به زمـآن حــال داستان برسید،اگر علاقه ای به داستان پیدا کردید آن را دنبال کنیــد...عکــس:گَر سَهم مَن مَرگ است،میپَذیرَم...

چِشمانَت دَرون را نمیبینَند...

گُذَشتن از حَد دیوانگــی...

به هَر چَند سالی که مَســـتی،خــُدای را می پَرستی...

کـــآر کَردَن به قیمت فروش خُودَت...

در گُذر عمــر مَن،تو گُذرا بودی....

شلیـــک کُن به طَرَف مــَن...

یحتمــِل شیــر مــآدَرَت سَرتِو،خُشک بوده است...

اندازه ارزَن هم مُهم نیست چی میگَن دیگران...

میشناسی مَن را،همــآن دوست که با تو بیگانه گَشتم...

ویــرانه کَرد،خــویش را...

پَر پَر میــزَنــی،انگـآر مُرغی سَرتِو کَندَن...

اِمشَب رو بِنَمــآ،مــَه تابان مَن...

کُودکــآن را بنگــریـــد،چه بی خُدایَنـــد...

ســآز ها به حَرف مَن میرَقصَند....

نَفتِمون رو که بُردَن،خاویار دریای خَزَر هم نوش جــآن....

این همه حَرف میزَنی،تهش هیــچ...

تو به این دروغ هایی پــُوچ دِل بَسته ای...

درد این آدمــآ زنده ماندن نیســـت،سیر بودن است...

چِگُونه وَصف کُنَم،این همه زیباییَت را...

یه زَمـآنی راهنمــا بودَم،الان چــراغ قرمــِزَم...

بعد این همه سال زندگی،هنوز بلند نیستی چند کلمه حَرف بزنی...

راست بگــُو حَتی اگه کسی بهت یاد نداده...

بیخیال عَقایِدت هَرچی که هَست...

گــُوجه هَم نیستــی،فَرَنگــی باشی....

اینــَم تَه دیــگ،بیا تَهِش هیچی نیست جُز مَرگِ....

گـــُوش بِده به نَوای که از دَرونِت میــآد...

فقط کار کِشور های دیگه غَلَطِه،مثلاً امــثال موسیکـهرـوبیا تو ایران کَم نیستَن،که تو اعدامــاً رَسمــاً،حالا هی بِگُو نمیر،مُرده...

تو زیبا خَلق شُده ای،خــُودَت را عَمَل نَکُن...

وَ اَگَر میدانســت توبه میکرد...


برچسب ها: کریسمس, زمستان, داستان, بلند
Episode Three

بعد از اینکه آقای جیمز رفت و تقریباً کنار شومینه گرم شُده بودم،گابریل که عقب وایساده بود جلو اومد...



ازم پرسید اسمم چی بود؟منم با یه لبخند،گفتم هــوپ هستم گابریل،دستشو گذاشت رو شونه ام و گفت بیا بریم جایی که باید استراحت کنی وسایلت رو بذاری تا با محیط و باقی اهالی خونه معرفیت کنم...



جعبه واکس هامو برداشتم و از خونه بیـرون رفتیــم...!



پُشت خونه اصلی یه خونه کوچیک تر بود،گابریل که داشت از جلو میرفت دَر رو باز کرد و دَر رو گرفت تا من با جعبه واکس هام راحت تر بتونم برم داخل...



وقتی وارد شُدم جـآ خوردم چون توی ذهن خودم فکر میکردم این ساختمون باید درب و داغون باشه امـّا اینطوری نبود،وسایلِ اون ساختمون هم کـامل ،امــّا ساده و قدیمی بود...



گـآبریل کُتش رو از تنش در آورد و به چوب لباسی کنار درب ورودی آویزون کرد و منم که همین طوری داشتم داخل خونه رو با سرم دید میزدم جعبه واکس هامو گذاشتم زمیـن...!



گــآبریل گفت هــوپ نمیخوای مگه نمیخوای اتاق خودت رو ببینی؟گفتم چرا!گفت پس چرا وایسادی؟بیا دیگه...!



از پله ها داشتیم بالا می رفتـیم که صدای باز شُدن در به گـُوشَمون خورد!فکـر کُنم همسر گابریـل بود،چون همش داشت داد میزد گابریـل برف ها رو پارو کردی برای گرم کردن خونه و آشپز خونه هیـزم ببر...



هـَواسَم پیش حَرف های ســارا هَمسر گابریل بود که بهم گفت اینجــا اتاق مشترک مـَن و دخــترش هایلــی،داشتم با چِشمام اتاق رو دید میزدم،که چشمم به عکــس سیاه سفید روی میز هـایلی افتاد،جالب بود برام،اوّلین سیاه پوستی بود که میدیم عکس خانوادگــی شخصی داشت......



نشستم روی یکی از تخــتا،که با یه رویــه قَهوه ای پوشیده شده بود،اتاق زیاد سَرد نبود یا مـَن گَرمم بود!نمیدونم،امـّا قبل اینکه بیام توی اتاق دیدم که یه بخاری هیـزمی ببین دو تا اتاق هست!



از اتــاق به بیرون بخاطر وجود پنجــره دید داشتَم،سرمو که چرخوندَم دیدم گابریــل داره بَرف های توی ایوان رو پـارو میزنه...!



بدو،بدو از پله ها پایین رفتم  که برم به سَمت گابریــل،دَستمو بُردَم دَر رو باز کــُنَم کــِه...



...



ایـــن داستــآن ادامـِه دارد...


Episode Three...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


برای متوجه شدن این داستان نیاز به مطالعه قسمت های قبل می باشَد،لطفاً به قسمت اوّل مراجعه کرده،سپس قسمت ها را یک به یک خوانده تا به زمـآن حــال داستان برسید،اگر علاقه ای به داستان پیدا کردید آن را دنبال کنیــد...عکــس:تیشه به ریشه اَم نَزن...

اینا،طوری بهِت نارو میزَنَن که ندونی از کجا خوردی...

وَقتــی سَر آدَم خَلوت باشه،بی اختیار فِکر میکُنه...

اینــا از فَلسَفِه میگَن در حالی که مَنطق ندارن...

نَه تو اون بَچِه قَدیــمی،نه اَلان بُزرگ شُدی...

کَسانی که نمیشناسیــد با چه نامــی صِدا میزَنیــد؟!

چـَند نَفَر رو به این سَمت بِکِشَم،بهــتر از دَریده شُدَنِ...

ریســـک پَذیر باش،امــّا الکی تصمیم نَگیر....

شَبی یه دونه فُحش به خودِت بده بعَد بخواب...

کــاری نَدارَم با دُنیات،وَلی خیلی مُخزرف ساختیش...

شَبا خُودَم که نیستَم،عَکسامو بَغَل میکُنِه...

هَرکی عـآشِق کَلَمِه اَس،مینویسه...!

واسه هَمِه باش،واسه خُودِت کَم نباش...

تو که چَند روزه اُومَدی،چَند روزه هَم میری...

هَمبازی تــُوء کُودکــ نیســـت!

مَگِه دِلِت دَرد میکُنه،با کَسی که نمیشناسی دَردِ دِل میکُنی...

فَرش قِرمز نَداره،امــّا خَوش عَکسِه تو فِکرش...

مَعطَل نَباش،امـضــآ نمیدَم به کَسی...!

آخرِش این همه استعــدادِت جــآش تو گُوره...

نیــازی به استغفار نیســت،فقط بگو غَلَط کَردم...

کــآرا زیــآدَن،نیس مَشغَلِه فِکری کَم...

پیچیدگی خاصی نَدارم،امــّا خــآص میدوننَم...

تو حُوزه ای که نمیدوُنن عِلم بهتر از ثِروتِه ولی با پول میشه بهشت رو خرید بهتره دَرس نخونی...

تو که با یه قُرص تو آسمــونی،با یه لیوان آب چیکار میکنی...!

مــآ بیــنمـُون،چــَند نَفَر هَستَن که خُودِت بهتر میدوُنی...

خــآر تو دَستِت نَرفته،امــّا لاتـی راه میـری...

مُهم نیســت،خیلی چیزا بَر وفق مُراد نیست...

شَبا خَرچَنگ میخوری،به ما چَنَگ نَزن...

شمــُا زیر رادیکــآل،مـَنَم مُعادلِه مَجهُول...


برچسب ها: کریسمس, زمستان, داستان, بلند
Episode Two

صُبح که بیدار شُدم،یـادم نمیومد دیشب کی به خواب فرو رفته بودم...



کُتی که شونه اَش پاره شُده بود و از پِدر بُزرگم به پدرم و از پدرم به من رسیده بود رو تـَنَم کردَم و بیرون رفتم به سمــت آدرسی که اون مَرد دیشب بهم داده بود...



وسیله زیادی برای بردن نداشتـَم،تنها وسیله ای که داشتم و برام مهم بود همون جعبه واکس هام بود که با خودم بردم...



توی مسیر از شدت سرما بخاطر باریدن برف دیشب فقط میلرزیدَم...



چِشمــآم به بچـه هایی افتاد که داشتن برف بازی میکردن منم دوس داشتم برم باهاشون بازی کنم،امـّا حیــف که این رنگ پوستــَم خیلی از کار ها رو برام سخت کرده بود...



بلاخره رسیــدَم!تمــآم ایـوان خونه اشون رو برف پوشونده بود و یک نفر مشغول پارو کردن برف برای باز کردن راه به درب اصلی ساختمان بود...



خـَم شُدَم و جعبه واکس هامو زمین گذاشتم و خودمو یه تکــون دادم دستامو جمع کردم و جلو دهنم گرفتم و با نفسم شروع به گرم کردنشون کردم...



که همون کسی که داشت برف رو پارو میزد،زدم رو شونه ام و پرسید اینجــآ چیکار میکنم!سرمو چرخوندمو خودمو جمع و جور کردم گفتم آقای جــیمز به من گفتن بیام اینجــآ!



باشه پس چرا اینجا وایسادی بریـم تو!خوبیش این بود که اون هم رنگ پوستِش به رنگ پوست مـن بود...!



برف زیر کـَفش هامو پاک کردم و رفتـم تو!بهم گفت روی اون صندلی که تقریباً نزدیک شومینه بود میتونم منتظر بمونَم تا آقــای جیمز بیاد...



بعـد از چند دقیقه آقای جیــمز اومد!از جام بلند شُدَم که گـُفت بشیــن!



نِشَستَم،پرسید اِسمت چیــه!گــُفتــَم هــُوپ!



هوپ،اینجــا یه سری قوانین داره،گابریـل همون که به داخل خونه هدایتت کرد بهت میگه و با باقی افراد معرفیت میکنه و بهت میگه تو باید اینجا چیکار کنی و اینکه کجا میتونی استراحت کنی....



ممنون آقای جیمز!


...



ایـــن داستــآن ادامـِه دارد...


Episode Two...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


برای متوجه شدن این داستان نیاز به مطالعه قسمت های قبل می باشَد،لطفاً به قسمت اوّل مراجعه کرده،سپس قسمت ها را یک به یک خوانده تا به زمـآن حــال داستان برسید،اگر علاقه ای به داستان پیدا کردید آن را دنبال کنیــد...عکــس:فُرمالیـته...

گُل میزنه مَغزِش پُوچــِه...

از چنَد تا کــآر دُرستی که انجام دادی تعریف نکن انقــدر....

فاصلِه داری خیلی زیاد تا حقیقَت...

کِتابام رو میخوان تَدریس کُنن تو مَدارِس...

تَنگ دَست نیستَم،پُول مُفت به کَسی نمیدَم...!

رفیــق تو فِکر گُنده کَردن بازوهات،منـَم وُسعت کَلَمِه هام مَغزَم...

از بَس مینویسَم قَلَم خُشک میشــِه...

دُرست حَدس نَزَدی،بازنده شُدی...

به وسعت تفکـر مــوج های بیکران...

بهم میگــَن تو هَشتُومیشی،از عجایب هَفت گانه...

مُعتقِدَم که تو داری چِرت میگی رَسماً...!

حَرف مُفته،مَردُمم میزنَن...

بایــد تو روُح پــآک بعضی رفاقَتـــآ قَهوه دُرست کَرد...

گــآهی گِریه کَردَن تو را سَر سَخت تر از قبل میکند...

جــآده ها بِهَم میرسَند و از هم دور میشَوَند...

این فیــلم سِه تا اِکران داره،به هیچ کدوم نمیرسی...!

نَگَرد دُنبال آلیس،اینجــا بهش میگَن سرزمیــن عَجایب...

مِلَت فِکر امتحــآن،مَن دنبال چیدَن کَلمات کنار هَم واسه داستان...

تو عامِل اصلی هَرچی بَدبَخـــتی...

روزای تَقویــم رَد میشه،مَنَم پیر تَر از قبل...

دُود کَردَم زندگیــمو،ســُوخت هَرکی که حقایق رو شنیــد...

پَشیمــآنی،اُو مُرد،تو در زِندانـــی...

نِشَستی رو به دیــوار،کَردی به زندگی پُشت...

چَند وَقتیه اُوق میزنی هَمَش،انِگار حاملِه ای...!

نَفَسِ عَمیـــق،ریه هام دَرد میکِشه...

مـَن واسه کــآرام،قهَر نَکَردَم از نَنِه بابام...

از بحــث با آدم های بدون مَغز باید اجتناب کرد...

فِکر خیلی مُهِمِه،سَعی کُن طرز فِکرت درست باشه...

مـِثل دو نُقطه،نَقل ازَم نَکُن...!

کُلی زَحمَت میکِشَن دوستــآن به مَن توهین میکنن،مُتشَکرَم...

کـــآش مـــآدرَم میدانِست،بهــِشت را ارزان نمیفروخت...


برچسب ها: داستان, زمستان, بلند, کریسمس
Episode one

قبل از اینکه بخواهَم چیزی بنویسَم،میخواهَم در متـن خویشتن را معرفی کنم...



مــَن یک نوجوان هـِفده ساله،به رَنگ سیاه هَستــَم...!



چـِشمــآنَم دُرشُت و اندکــی نزدیک بیــن است...



کَفش زَوار در رفته و شَلوار کَتان قَهوه ای رَنگــی به پاهایَم دارَم...



پیــراهَنی به رَنگ سفیــد که خُدا میدانَد از چه کَسی به مَن رسیده و مطعلق به چه سالی است...



کُلاه لَبِه دارِ،پــَشمــی برای محافظَت از گُوش هایَم در مقابل سَرما به سَر دارَم...



دَستکِش اَنگُشتــی به دَست کَرده و در مقابِل درب وُرودی یک رستوران آنچنانــی مینشیــنَم و کَفش هایی را که احتیاج به واکس دارند،تمیــز میکنَم...



الان که دارم مینویســَم توی اتاق خوابَم که نه برق داره،نه سقف با یه زغال که نمیدونَم از کجا به دسَتَم خورده مشغول نوشتَن یک سری حَرفِ از جنس عید پاک که توی مغزم رقم میخوره هستم...



امشَب میلاد مَسیحِ،کسی که به صلیب آویخته شُد،صُبح که بیدار شَم رفتیــم توی سال هزار و نهصد و شانزده...



مــآ نه بوقلمون داشتیــم و نه درخت کریسمَس که بخواد زنگوله بهش وصل باشه...



حَتماً سـآنتــآ هَم بهمون سر نمیزنه چون جایی نیست که بخواد برامون کــآدو بذاره...



بهتریــن نوشیدَنی که امشب داشتیم توی خیابون بهم دادن اونم از دست یه پیر مرد گرفتم که اگه چِشماش رنگ پوستم رو میدید اصلاً بهم نمیدادش...



آســمون رَنگا رَنگ شُده بود طوری که سفیدی برف به چِشم نمیومد ،همه چِشم به آسمون دوخته بودن تا این آتیش بازی ها رو حتی برای لحظه ای از دست نـدَن...



امشَب در رستــوران که نشسته بودَم داشتَم کَفش آدم پول دار ها رو واکــس میزدَم،یکی بهم پیشنهاد داد برَم برای اون کــار کُنَم...



جــآی خواب هم بهم میده،غـَذا هم میتونَم بخورم،بهــتر از این نمیشد چون گفت میتونم درس هم بخونـَم...



قــرار شده فردا صُبح وسایلــَم رو جمــع کنَم و برم اونجــآ و بِشَم برده اون خانواده...



...



ایـــن داستــآن ادامـِه دارد...


Episode One...!



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2016KinG Omid


بــَرده داری سالیــن دوری رَسم بـود...در حال حــآضر داعــِش هفت هزار برده را برای فروش گذاشته اســت،که همه ی آنان زنان و دختران بهمراه پسران کودک هستند...عکـــس:پیش به سـُوی مَرگ...

پــآدشاه بعد مَرگِشَم زنده اَس...

هــَنوز میســُوزه چِشــآت،نیستم پاک کُنَم اَشکاتو برات...

مَنَم با این همه آرزویی که بابانوئل میدونه...

فقط فِکر کُن این فیلم قراره بعَداً برات پخش بِشه...

گـــُرگ زوزهِ کِشان،به دُنبــآل دُخــتر ســآق کــُوتاه...

نمیدونستــَم جُز مَن چَند تا دیگه شیطان وجود داره...

امـثال مُصَدِق زیــآدَن،سه،چــهار بار خُودَم...!

کــُوچه خَلوت،مَن بودَم و چــَند نِگاه تا روی مــآه...

فقط چَند ساعت تا صُبح مونده و ذِهن مَن تو فِکر توء...

این روز ها چه کَسی حَرف هایی دیگران را میفهمَد...

بــَرف از سفیـــدی تو خــِجالَت میکِشــَد...

میگــَن آزادی حَرف بِزَن،میگــَم هَشتادوهَشت بار،نــُه روز،دی...

وَقتــی ستاره ای بهِت چِشمَک نمیزه...

طوری تعریــف میکنی ازَم،خــُودَمم باورَم نمیشه،چه برسه بعقیــه...!

گُل گُل نَکُن،میکارَمِـــت تو زمیــن...

دُنبال حَرفِت رو گِرفـــتَم به اُون خَتم شُد...!

ممنونــَم ، بهــِم یاد دادی دروغ رو هضم کُنم...

حــَرفــآم مِثل آنفولانزا زود پــَخش میشه...

مــَن با یه لبخــَند،خیلیا رو سوزوندَم...

کـــُدوم از اینــآ خوابه،کُدوم واقعــی!

دُنبال دَردِ سَر نیستَم،سَرَم به حَد کافی درد میکنُه...

تو با ایــن حــآل خُوبِت،مَنُ و این ویـــرونـــی...

دِل سَردی،از ایـــن همه دِل سَردی...

مــآهی گُلی کــُو میگَن عیــده...!

پَر پَروازَمُو چیـــدَن،دُو باره دَر اُومد...

هـــی تــِز میده ، انگــآر پی پایان نامِه اَس...

نگیــر الکــی طَرف کَسی رو،میخوری ساکِ،تو جَمع میکنی میری!

جــَشن عَروســی که قِسمَت نَشُد،وَلی خَتمِتش رو خُودَم میگیرَم برات...

مَنفــی رو با دید مُثبت ببیـــن...!

وَقتی دَستشو از شِدَت تَرس مُحکم فِشار میدی...

شـــآیَد خــُدایی در ضمیـــر نا خــُدای آن بی خُدا وجود داشته باشد...

معجــزه ای کُن،تو که مُرده را زنده میکنی،ظهورَش را به تو قَسَم نزدیک کــُن...


برچسب ها: داستان, بلند, زمستان, کریسمس
تمسخر

در گذر زمان یادی از گذشته گــآهی برایمان تلخ و درد آور خواهد بود...



حــآل میخواهَم یادی از گُذشته ای کنَم که آن را سپری کرده ایم بی دَرد،ولی در این زمــآن برایمــآن درد آور خواهـَد بود



از شمــآ تقاضا میکنم اگر چه تقاضای بنده را نقض میکنید تا زمــآن باقیست صفحه را ببنید و ادامه ی مطلب را نخوانیــد،شاید درک زمان گُذشته برای شما هم نیز درد آور باشد...



پیشنهــآد میکنم قبل از خواندن متن لیوانی آب بنوشید،برای آرامش بدنتان لازم است...



این یک داستان خیالی نیســـت!



آلمــآن:نــِژاد آریایی نژاد برتر است...!



آمریکـــآ:ایرانیان میتوانند بدون داشته ویزا به کشور ما مهاجرت کنند...!



انگلیـس:ایران قدرتمند ترین کشور نظامی خاور دور است...



اسرائیل:نُخبه های ایران میتوانند تا آخر عمر،تامین در کشور ما زندگی کنند...



سوئیس:سیاست بانکداری را از دولت ایران یاد گرفتیــم...



روسیه:خواستار سهم بیشتری از گــآز ایران هستیــم...



ترکیه:در حال تقویت مرز هایمان با ایران برای مبادله کالا های بیشتر هستیم...



کُره:مَردُم کِشور ما آرزوی دیدن ایران را در سر دارند...



فرانسه:بدنبال راه وردی برای راه یابی به بازار ایران هستیم...


...


آلمان:هنوز هم آریایی اصیل پیدا میشود...



آمریکا:به هیچ کدام از شهروندان ایرانی اجازه ورود به کشور را نمیدهیم،تمامی کشور ها ایران را تحریم میکنند...



انگیلیس:ایرانی روی نقشه کره زمین وجود ندارد...



اسرائیل:ایران کشوری نا امن است،نخبگان این کشور میتوانند به کشور ما مهاجرت کنند...



سوئیس:فقط تا میتوانید پول سرمایه دار های ایران را در بانک هایمان زخیره کنید...



روسیه:آسمان ایران امن است...



ترکیه:مرز هایمان را به روی جنایت کاران ایرانی بسته ایم...



کُره:ایرانیان آرزوی داشتن وسایل کره ای را در سر میپرورانند...



فرانسه:ایران دیگر جایی برای سرمایه گذاری نیست...



....


سیبیل،نشانه مرد بودن است...



چــآدر،مانتو های تا زیر زانو،زنانمان را از دید نامحرم بدور نِگاه میدارد...



پدر و مادر میپسندیدند،خانواده تشکیل میشد...



فرَق زَن و مَرد را زمانی متوجه میشدیم که گونه هایمان سُرخ از حَرف های بزرگان و عرقی سَرد بر روی پیشانی مینشست...


....


سیبیل،نشانه عقب مانده بودن است اگر در بورس نباشد،بـَند بنداز دیر در تر میآد...



ساپورت جدید رسید،رنگ موی گُل به ای،قرمز جیــغ مردان را تحریک میکند...



بعد از یک ساعت دوستی،بــِلاک!سلام،بریــم خونه؟بریـــم!



لامپ کاربرد های عجیبی دارد،همان طور که کودک سیزده ساله ثابت کرَد...!


...


حــآل که تمامی متن را به دقت خواندی،میتوانی فِکر کنی با فرزندان خود چه خواهی کرد!



ضمناً مقدمه چینی اوّل بنابر علتی بود،که ایرانی نیاز به تحریک دارد تا دقت کُنَد!



ایرانی دوست دارد بَد ها را بداند،ببینَد،بخواند،به تمسخر گیرَد!


 

▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


مـــآ برای زنده ماندن خُون دِل ها خورده ایــم!سَر بَسته،لفافه،هویت گمشده...طراحــی:سَنگ زَد به شیشه...

و نازل شُد،همــِه ی مــآ فانـــی هستیـــم...!

باور کُن منم خُدای خُودمو میپرستــَم،یکتا پَرستم...

واسه لطافَت پُوستت آبلیمـــو بِکـــِش...!

مَگِه خــَرَم ، پارس میکــُنِه....

میخوای بهت ثابت کنم تو بهشتیـــم؟خُرما،اَنگور،انار،زیتون میوه هایی از بهشتــن...!

دیدَم کُولر زدی تو این سرمــآ،بُخــآر سَرِت بپره...

شــآت دِ فـــآک آپ بـِچـــز...

دُنیـــآم سَرده،ولی مــَغزَم داغِ داغ...

پِله ها رو یکی یکی برو بالا ، سنگین ، مودب...

تیکه نَپَرون،چِل تیکَه اَت میکنَم،انگــآر تُوپ فوتبالی...

واسه بعضی کــآرام برنامه دارم،باقیش روتیــنِ...

دِلَم تَنگ شُده،واسه لحظه ایی که نمیدونستم زندگی یعنی چی...

حَتی اَگِه اِورست هَم باشی فَتحِت میکنَم...

بالا سَرِت رو ببیـــن،اون ستاره ای که میبینی منم بدبخـــت...

مریضی از مرَض های قَدیــم ، هــآری هــآد داری ، واکسن نَزدی ، آلبه مرغون داری ، قُد قُد میکنی...

میگه از گنده هاش نمیترسه،ولی واسه دیدن من هم دلش میلرزه هم دست و پاش...

دِلَم یه پَنجَره به سمـــت خــُدا میخواهَد...

جـــِزززز،میــکُنه آه و نــآلِه...

مُشکِلی نیســت،مَگَر خودِت بِخـــآره...!

بعضـــی وقتــآ بی خودی نه واقعاً لبخند میزنَم به اطرافیانَم...

ته ایـــن بازی زده واست گیـــم اُور...

میگن نمیره میخ آهنی تو سنگ،طوری میکوبمت بری تو سَنگ...

اگه کلمات فالشه ، حتماً من دوس دارم فالش باشه...

یــِکَم خُودِت باش،شاید بختِت باز شُد...

تو همون بودی که میخواستمــِت ، نه واسه غریزه اَم...

اسمِتو گُذاشتَم  مــآر و پِلِه،برو حال کُن با اسمت...

ازدواج کَردَم،با بیــت و رایــم و تِکست و ریــتم...

خَلق مهِم نیست،خالق مهم است...

بَد دایورت میکنم،میدونی کِه،توام رفتــی تو لیست...

نمیخواستم بترسونمت از آینده اَت...

اُون لبخنـــدت،چــِقَد نــآزه...

راستی ازت نظر نخواستم،الکــی نذار...

از تو چِشــآت میخونم که داری تو نبودم گریه میکنی...

دشمنامو دوس دارَم،بهم قشنگ راست میگَن...

مــآدر میگه،زَن بگیــر،بابا میگه وَقتِشه،بهشون تو دلَم میگم این زندگی خیلی چُوس کَشِه...

وقتی کـــَم میـــآد،مظلوم نمایی در میــآد...

بیشتر خَنده اَم میگیره وقتی لفظ میای...

من همون مورچه ای هستم که اراده کنَم،زیر خونه ت خالیه...

فِـکر کُنم اِسمــِش خــُدا بود...


برچسب ها: ایران, سکوت, درد, نگران
جَنگ

قَدَم زنان در زمینی ماوراالطبیعی...



اینجـــآ هیچ چیز شَبیه به زمین نیســـت...



نه درخـــتی وجود دارد،نه خــآکی...



کــُوه های اینجا به شکل مربــع و از جنس آب...



برای قدم زدن کافیست دستانت را به سمتی ببری که میخواهی بِرَوی...



برای عاقل بودن لازمه ی آن خنگ بودن است...



فرشته و جِن و پَری،هیچ کدام نه بال دارند و نه زیبایند...



شهربازی بیشتر به شهر مَرگ معروف است،هرکسی که میلی به زندگی ندارد به آنجا میرود...



پُل های اینجا مستقیــم تو را به سمت گودال و یا باطلاق هدایت میکنند...



در این سرزمین فرزندان بزرگ هستند و بزرگتران کــودک...



گــآهی پیدا میشوند کسانی که اداء بر صاحب قبیله بودن دارند ولی کسی به آنان اهمیّت نمیدهد...



اینجا چیزی به نام پُول اهمیّت ندارد،با جان هایشان معامله میکنند...



اهالی اینجــآ درد را دوست دارند و با آن زندگی میکنند...



اینجــآ هیچکس با هیچــکس دوست نیســـت،همه با هم جَنگ دارند...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


تصوراتی مربوط به زمینی دیگر...عکـــس:قـبضِ روح...

جواب تورو نمیدم،جواب اونی رو میدم که داره الکی مُوش میدونه...

حواست باشه دفعه بعد که داستان مینویسی نباشه اِسمم توش،اینبار احترامت رو نگه میدارم...

واسه رفیقـَم وارده یه بازی شدم بدون اینکه ازم بخواد،بیشتر از این کِش نَده وگرنه شَب هفتتون هم میگیرم...

نَزنی سِکته امشَب،دُوز حَرفا بالاست امشب...

از دوستت بپرس بیشتر بهتر میشناخت منو...

از خاطرات بدِت بنویس انشاء،باهاش گریه ریز ریز...

همون جَک و جُونور رو خودت معنـــی کن واسه خودت...

چِرا فَکِت آویزون شده،آب دَهَنِت را افتاده...

ببَند فَکِتو،بُلبُل نَشو...

وقتی مَنو میبینی فقط پارس میکنی،توهُم زدی صاحِبِتَم...

وَقتی میخوای از مَن بــِگی،یادت باشه هَم سَرِش گُنده اَس هم هیکَلش...

فُکُلی تَر از جُوجه ایی...

پَس چِرا تو اِسمم میـــآد،خودت رو خراب میکنی...

شنیدم وقتی چیزی گیرت نمیاد میری سراغ هَویـــج،فقط یه سوال درد نداره؟کاکتوس بزن،با اینکه خارداره واسه تو بهتره...

جیـــغ نزن،وَق وَق هم نَکُن،بهم میگن استاد رام کردن حیوانات وَحشی...

تو کـِه آرزوت اینه اِسمِتو بیارَم،بچـــز...

تقلید نَکُن گُلم بهت نمیگَن طوطی،میگَـــن میمـــون،نه به معنی خُوش یمن...

جُلوم نیا لفظ گَنگ،بپوش شلوار تَنگ مشتریت بیشتر میشه،آخه هفت صد رنگ.

پَلَشت تو چیزی که بهت ربطی نداره چُوسی نیا...

مــَن اینجــآم با داشیــام،پَس زِر نَزن که کَلَمون داغه اَحمق...

نذار رو بشه دروغاتون چــاقال...

رو فاز بتادین نوشتی لابــُد،فهمیدَم خون ریزی داشتی...

سری بعدی تو مسائل شخصی منو اونی که به تو مربوط نیست دخالت کردی،برو تو قبرستون خودت رو چال کن...

گُنده شِی بازَم زیر زانو هامی...

تو رو خوب میشناسیم بهت میگن تک پَر،هرکاری میکنی خودتو به دیگرون بچسبونی ولی اونا کردَنت پر پر...

مــِن بَعد شُدی حِرسی نخور حرس ،ببین تَک تَک کارامو حفظی...

بیست و چــهار ساعت فِکر کَردی،جــُون نابغــِه اید شمــآ...

خـُدا دو تا داد بهم،گذاشتم یکی واسه دایورت،بیا تو که نداری نشون میدم فـاک بهت...

دنبال حقیقت نباش،تلخ تر از باسَن خیاره...

ببیـن بچه خیابونی اِسکی وَرزش شیکیه واسه پُولداراس،تو فعلاً تو عَنمون بــِغــَلت...

بیایین دُور هَم جَمع شیم واسشون بزنیم،دَس دَس...

این سری ارزون تموم شُد،سری بعدی بَد گِرون تموم میشه...

اینــَم یه کــآر واجـــبی،پَشمات اوّل فِر خورد بعدَم که ریـــخت...

صِرفاً جَهت اطلاع بذار دَهَنَم بَسته بمونه...

یه لیوان آب خُنک بخور واسه سلامتید و هضم کلمات لازمه...

توقع نداشتی نَــِه؟زین پَس خودت رو واسه هَرچیزی آماده کُن،دارم بهت آماده باش میدم...


برچسب ها: حرف, مفت, زدی, پاسخش
پرندگانی

امروز از صبح تا غروب برف اومد...



جای شُکرش باقی بود،امّا اتفاق های روز بعدش جالب تر بود...



صبح قبل از بیرون رفتن از خونه همسرم جلوم اومد و گفت،بیشتر مراقب خودت باش...



منم گفتم چشم همسر عزیزم...



بعد از خداحافظی با همسرم،رفتم سمت پارکینگ چند بار به ماشینم استرات زدم،امّا روشن نشد...



از خونه اومدم بیرون،تا پامو گذاشتم بیرون سُوز سَردی که میومد باعث شد خودمو جمع و جور کنم...



چند قدم جلو تر همسایمون رو دیدم که ماشینش چرخ هاش یخ زد بود...



بهش اشاره دادم که کمکی از من بر نمیاد؟اونم گفت نه،منم رفتم به سمت سر کوچه که سوار تاکسی شم...



تا وقتی رسیدم سَر کوچه چند بار سُر خوردم،امّا زمین نیوفتادم،جالب بود که بعد از پنج دقیقه منتظر موندن هیچ ماشینی هنوز رد نشده بود که بخواد حتی واسم بوق بزنه...



به این نتیجه رسیدم که منتظر موندن بی فایده اس،در نتیجه تصمیم گرفتم مسیری رو پیاده رو به محل کارم برم...



در مسیر بچه هایی رو دیدم که از تعطیلی مدارسشون خوش حال بودن و داشتن برف بازی میکردن...



پدری رو دیدم که به سمت نانوایی میرفت تا برای فرزندانش نان داغ برای صبحانه تهیه کند...



دور میدان به راننده هایی رسیدم که کنار آتشی که روشن کرده بودند جمع شده بودند و سخت جرات به رانندگی داشتند...



سوار تاکسی شدم،شیشه ماشین بخار کرده بود و راننده با لُنگ آن را پاک میکرد چرا که بخاری ماشینش خراب بود...



از راننده پرسیدم،چرا تو این وضعیت خیابون داری کار میکنی؟گفت،فرزندم مریض است،وبرای گذراندن زندگی نیاز به کار کردن در هر شرایطی میباشد...



در مسیر پرندگانی را دیدم که بالای سیم تیر برق بدنبال غذایی میگشتند که شاید خود انسان ها هم برای خوردن نداشتند...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


به گفته هوا شناسی امسال زمستانی سخت را در پیش داریم،حداقل به فکر هم نوعانمان باشیم...عکـــس:یــخ زَده در یَخ زندگــی کرده ایم...

بعضی از حُروف در کنار هم عَجَب معنایی دارند...

به نام رَبِ الخلق میکنم اعلام جنَگ،نه با تیر و تُفنگ،با یه خودکار کَم رَنگ...

چِقدر راحَت،دروغ ها را باور میکنیم،ولی حقایق را قَسم میخوریم...

حَرف آخــَر برای دِفاع از خویش چیست؟

انسان هایی که تیز هستند،ولی کَسی را نمیبـُرَند...

تَصویری که از مَن تو ذِهنت ساختــی نُور خورد بهِش سُوخت...

خیلی راحَت چِشمامون رو بر حقایق نبندیم...

بَعضی کلمات را نبایَد به زبان آورد،تادیگران در کَج خیالیشان راست قامَت باشند...

این زندگی یعنی هَرچی خوردی زَمیــن،بخندی بگی فقط همین؟

مَن خُدایَم،خُدایی از روح خـُدا...

ســآل ها میگذرد،عمــر ارزان نیست...

پیــتُون نیســـتی،اَمّا بَد نیش میزنـــی...

بیایید برای راست گُفتن با یک دیگر رقابت کنیم...

اُو میبینَد،او میدانَد،او نیازی به نیارش مــآ ندارد...

یه زمانی پُول ایران هم ارزش داشت...

حالا فقط بشین یه گُوشه نفریــن کن به سَرگُذَشت...

زود میاد خَبرا،نه کَلاغا سیاهَن،نه مُوشا تو دیوار...

گُم شُده ای دَر سُوآلاتـــی با هزاران پاسخ غَلَط...

به وَحشی ها قلاده میبندند،خیلی از وَحشیا آزادانه میگَردَند...

عادت ندارم واسه دِل خودم به کَسی دروغ بِگَم...

به فاصله میان اَبرُو های مــآدرت تا زمان باقیست بوسه زَن...

به قَلب همیشه نمیتوان برای تصمیم گیری اعتماد کرد...

پــُوچی فقط برای گُل نیست،مــَغز هم گــآهی پُوچ است...

بعضی وَقت ها لبخند خود یک کِتاب پاسخ است...

این جامعه بَر تَن نیست نِشان آدمـــی...

چَند کَلام حَرف  قَشنَگ،یک فنجــآن چایی تازه دَم میهمان مَن باش...

سیـــرک اجتمــآعی برای به نمایش گذاشتن اندکی از قدرت خُداست...

پَنجره را باز کُن،اندکـــی خورشید را نوازش کُن...

هَر شَب تو به بالیــنَم می آیی،آغوشَت عَجَب گَرم است...

تُو زَمــآنی خواهــی آمــَد که او صلاح بدانَد...


برچسب ها: زمستان, سرد, برف, درد
گُل

قصه ی امروز بدین صورت شروع شُد...



بنام خدایی که با کَسی هَرگز مـآ نَشد...



بـآران نَم نَمَک میباریــد...



پِسَری از خـآنه بیرون زَد...



بَرگ ها را زیر پای خود لِه میکَرد،گُویا چیزی او را ناراحت کرده است...



سیگــآری گُوشه لَب خویش نهاد و فندکی از جیب در بیاوَرد...



چَند بار فَندَک سَنگــی خود را چَکــآند،سیگارِ وینستون قرمز خویش را روشن کرد...



شانه هایَش افتاده بود،پُک سَنگــینی به سیگار زد...



قَدَم زنان بدون چَتر،زیر باران،خیسی به صورتش انداخته بود...



در سَر به پَروراندَن رویا مشغول بود...



رویایی که دَست زَدَن به آن طعم تلخ سیگار را به شیرینی لبانش تبدیل میکرد...



ماشیــنی با سرعت از کنار او رَد شد و آبی که کنار خیابان جمع شده بود،به پاهای او پاشاند...



بی تفاوت نسبت به خیسی پاهایش به ادامه مسیری که انتهایی در پیش نداشت پرداخت....



چند دقیقه بعد،به روی زانوهای خویش نِشَست...



با دَست سَنَگ را لَمس میکرد،گویا سَنَگ را نوازش میکرد...



بی اختیار قطرات باران از صورتَش بر روی سَنگ سُر میخورد...



سَر خود را بَر سَنگ نهــآد و چنین زیر لب زمزمه کرد...



سلام پــِدَر:



از وقتی رفتــی،مآدر میگه مَرد خُونه مَنَم...



آماده نبودم برای به دوش کشیدن این همه مسئولیت،میبینی مُوهای سَرم سفید شده...



یِجـُورایی زیر این مَسئولیتا زاییدَم،سیگاری شُدم...



با اینکه با سیلی صورتمون سُرخ شُده هنوز کلی دست انداز تو زندگیمون هست...



نیومَدَم گِلایه که چِرا زود تنهامون گذاشتــی...



نه دلم برات تَنگ شُده...



راستــی حال تو چطوره،میگَن اونجــآ آدَما دروغ نمیگَن،راست میگن؟



شرمنده پِدَر پِسَر خوبی نبودَم برات،با اینکه رَفتی از پیشَم بازَم پول نداشتَم که گُل نیاوردَم برات...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


دو پَهلُو،دو سَبک اَدَبی...عکــس:ریـــخت،غــُرور...

برخــی فقط میخواهنَد عالمیــن بدانَند که آنان هم نیز هستنَد...

اصلاً اَگِه جَنگ داری به درک...

قیــمَتِت چَنده،یه شَب،دو شَب،هَر شَب،تا چَند شَب...!

فردا رو امروز میسازَم...

کُدوم نَسل سوخته،دهِه نَوَد...

جُلو تر از آینده در حَرَکت باش...

روزی صد تا حَرفِ چِرت...

☑این داستان آنچــِه گُذشت هم داره،که تو از تعریفش میترسی...

اَهمیــت نمیدَم به اتفاق های اطراف...

دعوتت میکنه خُونه خالی،میگه داریم پــآرتی،تواَم خَری زودی قَبول کَردی هانــی...

حَتی کُور باشی،خیلی چیزا رو میبینی...

گُذاشتَمِت سَرِکـــآر،از بیکاری بهتره...

نوِشتَم با خُون،مَغز،کَلمات رَگ توی دَستم...

جُوری پیله میکنَم پَروانه شــی...

فِکر نَکُن،قطعاً مَن دُشمنِتَم...

اُو ناله میزَد،او لذَت میبُرد...

سَرزَمیـــن گُربه شِکل،از مُوش میترسَد...

تَرس نَداره،فقط بار اَول یکم درد داره...

بــآران زمیـــن را شَرم سار کَرد...

رَقصیـــدن بَرگ هایی پاییز...

فقیــرانی که با پُول خودشان را مَخفی کرده اند...

تو بَندی،فقط زیر هَشت...

او نوازِش میکَرد،او راست میکرد...

ذُول زَدَن بِهِم،اِنگــآر رو فَرش قِرمِزَمُ و آنجلینا بامـِه...

سُخَن از دروغ نیســـت...

مِهــربــآن تر از مــآدر نیست...

اَگِه دَستِتو گِرفتَم،خواستم از تو لجَن زار در بیای...

دَستانَم را به ســوی آسمــآن آوردم،دَستانَش را در دَستانَم قرار داد...برآورده شد.


برچسب ها: پدر, خاک, سرد, باران
اُمید

هِزاران مُشکل داشت،شاید حُوصله کَسی یا چیزی را نداشت...!



بهنگــآم وُرود لبخندی،نه از سر اجبار،از سر عادت به مهر ورزیدن بر لبانش می نشست...



اُو یک دُوست بود،اُو یک مَرد بود،اُو هِزاران توصیف دیگر هم نیز بود...



نصیحَت هاَیَش دلنشین بود،چِشمانَش زُود پیر و عینکی بر آن نشسته بود...



خُدا را میشناخت،به خُدای دَرون خُود مهر می ورزید...



با خُود دَرُون آیینه اَش حَرف میزد،به گــُـل های اَطرافَش هَر از گــآهی چِشمَکی میزد...



گــآهی با خُود فکر میکنم،اِنسان هایی که کمک به همنوعان خود میکنند را چه نام گذاری کنم...



گــآهی به خنده هایی که دیگران به حرف هایَش میزنند فکر میکنم و تشویقی که او به خندیدنشان میکند...



گـــآهی به توصیف هایَش فکر میکنم و خود را در آن مکان می یابَم،چنین بیانی قُدرتی نه در ذهن بلکه در قلب هم نیز میخواهد...



کَلمات معجــزه خواهند کَرد،کلمــآت شوق و انگیزه زندگی میدهند،به یکدیگر اُمید دهیـــم...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


تقدیـــم به یک دوست،تقدیـــم به یک استــآد،تقدیـم به یک مَرد،تقدیــم به یک پِدَر...

یه رَهبر به اصول گُذشته اَش پایبنده...

تَلَنگُر زدن کار،بجاییِ...

دُخترک گِریه میکرد،برادر سُکوت کرده بود...

همه اشتباه میکنن،من بیشتر از همه...

میخندیـــدَم وَقتی از بلایی که سرمن اومده بود،میخندیدی بهش...

دراماتیک ترین صحنه زندگیت،رو به یاد بیار...

مَغز در مقابل جنس مخالف تسلیم بود...

برای خودت مسیری درست در پیش بگیر...

دَستانَم چَند اَبر را در آسمان چید...

مــآدری را دیدَم،نِگران چِشمان حریصی بود که به دنبال فرزندش میرفت...

چِشمانَت کُور،دَندَت نَرَم...

ایــن قِصه کَلاغ سفیـــد رنگی داشت که به خانه اَش رسید...

جــهنمُ خریده،چند طبقه بسازه...

خیلــیا آرزو دارَن،منم دارم...

چَند تا خَر،شُدن مُدافع حقوق بَشَر...

دنبال توضیــح نباش،نیست...

حالا اگر تو جای اون بودی چیکار میکردی!

ادامه راه،به مَرگ ربط پیدا میکنه...

گـــآهی غَلط کَردم،هــَنوز...

زمیـــن چَند روزی پــآک از گــناه نخواهَد بود...

تــُو خالـــی،بیرون پُر...

اِنقـــَدر ادای پــآک ها رو در نیار...

مُن از خُودَم میترسَم،تو از مَن...

بـــآوَر مَن،به مَنطق تُو...

گُوشت بَدَنَم را زیـــر دندانَـــت مَچِش....

جــآت خالیه تو قَلبَم...

پیــمانه ای بُزرگ بود،امــّا خالی...

چــند آسمــآن،تا خـــُدا...


برچسب ها: امید, استاد, آینده, زندگی
ارباب

چند روز بیشتر نمونده...



شاید به آغاز سال جدید...



مادرم دست هایم را گرفت...



دوش به دوش یک دیگر در خیابان قدم میزدیم...



وارد مغازه ای شدیم،مادرم خطاب به فروشنده:آقا پیراهن سیاه میخواهم برای پسرم...



به خانه بازگشتیم،پــدرم از سر کار با نان تازه آمد...



پیراهن جدیدی را که مادرم برایم خریده بود بر تَن کردم و پدرم چند بار برایم به تخته زد و از مادرم خواست تا برایم اسپندی دود کند...



در محله ی ما چند پیر غلام مشغول آماده کردن یک مجلس بودند،در این بین چند جوان مشغول سیاه کردن دیوار و چسباندن پرچم و...



امشب شروع یک سال جدید بود پدرم پیراهن سیاهی پوشید و من را با خود به سوی مجلسی برد...



در مسیر میان دستان پدرم تسبیــحی بود و زیر لب متونی را تکرار میکرد...



وقتی وارد شدیم بُوی گلاب کاشان فضا را معطر کرده بود و بعد از چند سلام و احوال پرسی گوشه ای نشستیم...



بعد از گذشت چند دقیقه مجلس شروع شد...



نمیدانم گرداننده مجلس چه میگفت که مَردُم این چنین اشک میریختن و به سر و سینه خود میزدند...



بعد از اتمام مجلس چایی داغی خوردیم و آماده برگشت به سوی خانه بودیم...



در مسیر پدرم همچنان زیر لب با خود چیزهایی میگفت،از او پرسیدم نام مجلس چیست که تمامی جانداران در آن جای دارند؟



پدرم دستی بر سرم کشید و گفت:مجلس ارباب دو عالم...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


نزدیــک است و من آرامِشَم را مدیون به آنم...عکــس:سقای دشت کربلا...

یک لبخند به انسان های بی فرهنگ...

این آسمان آبی بدون ابر های سفیــد،هیچ زیبایی از خود ندارد...

این برنامه برای یک مستند از زندگی یک حیوان است...

با در میان گُذاشتن افکار فضاییتان،مسیر را برای قضاوت دیگران باز میگذارید...

از این فرصت استفاده کن،زندگی ادامه دارد....

عاقــبت به تماشایی در هَم دریده شدن تظاهر کنندگان مینشینم...

بادی به سینه بی انداخت و باد او را با خود ببرد...

به لنگرگاه که رسیـــدی،به فکر پیدا کردن گنج باش...

کلمــآتی که بزرگتر از گوش هایمان هستند...

صِدایَت در شب میان تمامی این صداها پیچیده است...

به حَرف هایی دیگران اعتقادی ندارَم امّا به حَرف های که میزنم ایمان دارم...

طوفان زده را از مرگ ترسی نیست...

مَست از اَشک بخواب...

براستـــی اهدافتان را در چه مرزی خواهید یافت؟

زمــآنی در گُذشته ، یادش سَبز...

پـــَر زَدَن در اُفــقی رویایی...

ایـــن فقط یک سراب است،سالیان سال قحطی آمده است...

کَلاغ صدایَش مَردُم آزار است...

گُذشته را دوست دارم،آینده را به عقــد خود در آورده ام...

یک دزد،با کوله باری از دانسته های دیگران،در بِرَفت...

انسان تسلیـــم غریزه حیوانی خود است...

فِکر میکنه شیــره،قایم شده پُشت همشیــره...

اگه این تریبون مَنه،از همینجا بهت قول میدم داری اشتباه میکنی،پشیمون میشی...

از شما دعوت به عاقبت بخیری میکنم....

تــا آمدَنَت چقدر زمان باقیســـت؟


برچسب ها: محرم, سید, اشک, سینه زنی
تولدم

خیــلی خَسته اَم،چه شَب بدَی بود...



بعد از شِکَستَن کُلی ظرف،بـعد از مهمــُونی،میــخوام برم بخوابَم...



وَقتی رسیدَم به تَخت خُودَم رو شُل میگیرَم که با صورت بیوفتَم تو تَخت...



بالِش رو بالای سَرم میذارَم و تا به حَرف هایی که شَب بعد از رفتن مهمون ها به خانومم گفتم فکر نکنم...



نه ایــن حَرف ها مِثه خوره تو جُونَمِه...



تو گُوشـَم میپیــچه تنهــآ کَلمه ای که بعد از قهــر کردنش و رفتن به خونه مامان باباش بهم گفــت...



مَن دوستت دارَم،با چِشمای خیـــس دَر رو بَست رفــت...



سَقف اتاق تاریــکَم هزار تا دلیل بود برای فِکر کردنــَم فقط به اون جمله و حَرکت های خُودم...



چرا این همه وسیله شِکستــم؟چــرا گذاشتم بره؟اصلاً چرا باهاش دعوا کردم؟



چرا وقتی گفت دوستت دارم خُشک شُدَم فقط بهش گفتم گمشو...



اصلاً چرا باید یادش بره این روز مهم رو؟چرا باید مهمــونی بگیره؟چرا میخواد وانمود کنه مهم نیستم براش...



هـمون بهتراصلاً بهتر که قهر کرد،یه مدت که از هم دور باشیـــم قَدر مَنو میدونه...



صدای تیــک تیــک ساعت توی اتاق خواب مِثه رژه سرباز صفرا داره رو اعصابم راه میره،نَظمی وجود نداره تو این ساعت منظم....



فِلَش بَــک:زمــآن مهمــآنی...



مـن: خسته از سر کــآر اومدم،اصلاً انتظار این همه مهمون رو نداشتم،خسته بودم،توی مسیر کاری به یک گره بزرگ رسیدم،انگار حتی نمیشه با دندون هم بازش کرد...



همسرَم:سلام عزیزم خسته نباشی،برو لباس هاتو عوض کن بیا بشین پیش مهمون ها...



مـَن:با یه حالت حَق به جانب و یه پوز خند باشه...



همسرم سر میز شام:بفرمایید ،خواهش میکنم،تعارف نکنید...



مَن: فقط دارم نگاه همسرم میکنم و با غذای که توی ظرفم کشیدم بازی میکنم،اصلاً انگار من براش مُهِم نیستم....



در همان لحظه : خـآنه پدر و مادر همسرم



دخترم چرا داری گریه میکنی؟چی شده عزیزم؟چرا اومدی اینجا؟



میخوام تنها باشَم،باشه دخترم برو تو اتاق خودت استراحت کن آروم که شدی باهم حرف میزنیم...



همســرم:زیر لب،کــآش میدونســـتی ...



فلش بَک:بعد از مهمــآنی...



چرا مهمونی رو خراب کردی؟چرا گفتی خسته ای؟خوب خسته ای میرفتی تو اتاق استراحت میکردی...



چیزی نمیخوام بشنوم،بــَسه...



من میخوام حرف بزنم...



باشه،پس بگو با هماهنگی کی مهمون دعوت کردی؟من خانوم این خونه ام حق دارم مهمون دعوت کنم...



بیخود کردی،نباید با من هماهنگ کنی؟شاید اصلاً نمیتونستم امشب بیام خونه...



اصلاً من میرم خونه پدر مـآدرم،هر وقت فهمــیدی چقدر دوستت دارم بیا دنبالم...



نمیدونم چرا اون شب تنهایی تو اتاق هر کاری میکردم خوابم نمیبرد،امشب بعد از سال ها،دوباره سیگار کشیدم،تا صبح هرکاری کردم با اینکه خیلی خسته بودم خوابم نبرد...



صبح زود با همون حال ژولیده ای که داشتم رفتم در خونه پدر خانومم،زنگ رو که زدم در رو باز کردن رفتم تو...



عرق سرد نشسته بود رو پیشونیم،وقتی نگاه پدر و مـآدر خانومم رو روی خودم دیدم...



تو اتاقِ خودشه،میشه برم پیشش؟آره پسرم برو...



تَق تَق...میشه بیام تو...



نــَه امید مگه نگفتی برو گم شو؟پس اومدی اینجا چیکار...



اصلاً از چیزی خبر نداشتم،بعد از اینکه تو رفتــی،سجــآد بهم زنگ زد گفت همه چیو منم از احساس شرمساری تا صبح نخوابیدم،ببخش...



در باز شُد رفتم تو،میدونی که دوستت دارم،آره میدونم اگه نداشتی الان واسه منت کشی اینجا نبود...



میدونی فکر میکردم یادت رفته روز تولدم رو،فکر نمیکردم بخوای غافلگیرم کنی...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


ایــن یک توضیــح نیســت،امروز تولدم به قمــری،به رسم هر سال تــراژدی اَمــّا ایــن بار بِدون مَرگ گَرم،با داشتَن مَرگی سَرد....طراحی:آرامش لمس دستانَت...

من سکوت کَردم،تا یک سری تفکر توی ذهنیت ها خراب نشه...

براســـتی زمــآن را به بازی گرفته ایــم...!

دوبار باهات دَست دادم،خبری نیست...

این بچه ها اگه همین طوری بزرگ شَن،عقب مونده نمیشَن ،اما دیوونه میشن...

اِسمت چی بود هی یادم میره،علت یعنی مُهم نیستی برام...

گــآهی دَست بزن،برای دیگران...

ایــن جَنگ دُشمن فرضی ندارد،واقعــی است...

میخوای به من تیکه بندازی،بنداز حرف بچه ارزشی نداره...

مَنطقه جَنگــیه مَگِه،انفجـــآر پُشت انفجــار....

چند وقته زیادی فعال شُدی،بیا ببرمت درمانگــآه...

مَن یه جَدولیــم که حَل نمیشه واسه هَرکسی...

سری بعدی خواستی پُشت سر کَسی حَرف بزنی به عواقبش فکر کن...

توی چِشمام میبینی ولی نمیتونی چیزی بخونی...!

برات بوق میزنن توام که پــآ نمیــدی...

این دُنیا کیه که ارزش این همه زندگی کردن رو داره...

طوری عَقب جلو میکنی،انگار آخر شهریوری...

کودکی را دیدم که چِشمانَش را به روی تجاوز به مادرش بسته بود...

اینــآ افسانه اَس،غیــر باور...

مَن شاهــَم،توام رعیَت،نزدیک نَشو...

بازی های کُودکی را در بزرگی انجام نده...

مِثه سَگ پارس میکـــنی،وَقتی یک نفر به مالت دست درازی میکنه...

دوستام بهم میگَن انگــآر ضِد ضَربه ای...

چِشم اندازی زیبا را تَصور کن که در حال ویران شُدن است...

بُمب آماده شُده،دنبال سَکو پَرشیــم...

دعا کَردین بارون بیاد،سیــل نازل شُد...!

دَستِت تو دَستَم،دُنیا تو دَستم...

این حَرفا گُفتن نداره اما میگم...

از شما دعوت به استفاده از کلمات صحیح میکنم...

امــروز گُوش هایــَم،در انتظار یک نِدا خــواهند مُرد...


برچسب ها: تولدم, قمری, بزرگ, عقل
حقیقت

این یک داستان نیســت...!



مــآدرم سفره را انداخت،چیزی جز نان و مقداری آب و نمک برای خوردن نبود...



مــآدرم سفره را با شرمساری از شکم گرسنه فرزندانش انداخت...



مــآدرم سفره را انداخت،کباب های روی طرح سفره مـآن براستــی به حقیقت نزدیک بودند...



گــآهی دستانم به دنبال حقیقت طعم تلخ گوشت زیر زبانم میرفت...



دستـآنم آماده بود،برای دست درازی به سفره ای که مــآدرم انداخت...



گــآهی در سفره مــآن تُرشی،سبزی،پیازی که حق به لمس کردنشان نداشتیم امّا آنها با حضور داشتن سفره مان را منور میکردند...



صُبح با خوردن آب داغ روزمان را شروع میکردیم و ظهــر رنگــمان زرد،سفید،قرمز و مشکی بود از بُوی غذای همسایه...



شَب همه در کنار سفره ای که مادرم می انداخت جمع میشدیــم،راجب روزمــآن حرف میزدیم تا بزرگان از غذا سهمی بهمــآن تعلق دهند...



یک کف دست نان یک لیوان آب،اندکی نمک...



حــآل وقت این است با شکمــی سیر از گرسنگی بخوابیــم و در رویاهایمان به طعم تلخ گوشتی که مــآدرم میگوید تلخ است فکر کنیم....



خوش بخت مادرم نمیدانم با وجود اینکه خود هیچ از سفره مان میل نمیکند به ادامه مسیری پر پیچ و خم برای ما می اندیشد...



به مـآ امید برای زندگی کردن میدهد،به ما محبت میکند و با عشق و صبوریش معنی زندگی کردن را به ما می آموزد



این یـک حقیقت است...!


▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


عکـــس:مــَن یک کودک با رویایی بزرگ...

بی سوادی که دُکتر است...

جــآودانه میشی اگر به کارت ایمان داشته باشی...

مــآدر چِشم به دَر دوخته،پــدر آشُوب...

گــآهی وقت ها به عزرائیل لبخند نزن...

دَست خودَم نیست که دوستت دارم...

☑اگه باختم دلیل این نیست بازنده باشم...

زندگی همرا با ترس،مرگ است و بس...

منتظری بزرگ شی یادت بره،کابوسِی که همراته...

قرار گُذاشتی با خودت که آدم باشی....

مُخِت هَنگ کَرده از بَس دروغ گُفتی...

رو در رو با من حرف بزن...

سَم ریـــختی تو غذای خودِت...

مَسمومِ کَلمات شُدم این بار...

میکُنی اَلکُل مَصرف،منم بهت سوزَن میزَنَم قطعاً...

صِدام میزنه تو مغزت بُوم بوُم،گلوله تو مغزت کلماتم هفت تیر....

این داستانایی که میگی من جَویدَم تُف...

سَر تِکون میدی،انگــآر رفتـــی پــارتی...

منتظری نُور بزنه تو صورتت صُبح بشی بیدار از خواب...

میگـــی گُل بدید بهَم هدیه،بد آموزی داره حَرفت...

تعارف میکنی بهــش،انگــآر نقشه کشیدی براش...

طوری میزنمت کنار،انگار نبودی اصلاً محو...

پَشمـــآت میریزه،فِر میخوری وقتی اِسمم میاد...

سیـــل میزنه هزارتا دلیل هست براش...

بار اول درد داره،شُل بگیـــر...

ورزش میکنی اونم فقط تک دستــی...

از شما دعوت به کنار گذاشتن کل کل میکنم...

زود تر به این انتظار ها پایان بده...


برچسب ها: اجتماع, مادر, غذا, گرسنه
همســرم

سینه ام رو سپر کردم و رو به مادرم خواستم بگم که دیدم سینه ام دیگه سپر نیست!



مــآدرم گفت بگو پسرم،دیدم پیشونیم خیس از عَرقِ و دارم به خودم میپیچم از بس که خجالت کشیدم سُرخ شُدم...!



سرمو انداختم پایین و گفتم مادر فکر کنم وقتشه...



چی پسرم چی وقتشه؟



نمیدونم چطوری بگمش،یه نفس عمیق،بگو پسرم راحت باش،به من نگی به کی میخوای بگی؟



مادر فکر کنم باید برام آستین بالا بزنی...



همیـن؟باشه پسرم،با پدرت در میون میذارم...



شب که شد،وقتی پدرم اومد  سر سفره شام،نگام کرد و با لبخند گفت میبینم که پشت لبات سبز شده،خانوم مثل اینکه وقتشه...



آروم خودمو جمعو جور کردم دیگه خجالت نمیکشیدم،احساس میکردم سبک شدم از اینکه حرف دلم رو به زبون آورده بودم...



از اون روز به بعد مـآدرم از بین دختر های فامیل و محل بهم معرفی میکرد،پدرم از دخترای همکارهاش...



منم همه رو دونه دونه،رد میکردم!بالاخره یه روز پدرم برگشت گفت خب بگو ببینم طرف کیه؟



گفتم کی کیه؟گفت همونی که گلوت پیشش گیر کرده!



انگار حرف دلمو زد!آخــیش!چی بگم آخه...



پدر ببین،پسرم ، پدر ببین نداره،منم یک روز مثل تو این مسیر رو طی کردم!



حقیقتش یکیه وقتی دیدمش،دست و پام لرزید،ضربان قلبم بالا رفت،نمیدونم انگار ،انگار ، انگار عاشقش شدم!



خوبه پسرم خوب آدرسی چیزی ازشون داری؟میشناسیشون؟از زندگی تو چیزی میدونن؟دختره چی خودش میدونه این حرفارو؟



چطوری بگم،به دختره یه چیزایی گفتم...



خوبه پسرم باقیش رو بسپر به مـآدرت،من بهش همه چیز رو میگم...



چند روز گذشت تا اینکه مادرم صبح که خواب بیدار شدم بهم گفت واسه آخر هفته قرار گذاشتم بریم خواستگاری!!من گفتم نمیام مادر من که همه چیز رو به پدر گفتم!



گفت همونی که تو میخوای رو میگم،نمیایی دیگه؟یهو چشای خواب آلودم گرد شد و گفتم،چرا چرا کی؟



آخر هفته وقتی رفتیم واسه خواستگاری،نمیدونم استرس بود،اضطراب بود، چی بود،افتاده بود مثه خوره به جونم!



بلاخره حرف های اصلی زده شد!



آقا زاده چیکارس؟مهـندسی داره،امّا فعلا بیکاره!



یعنی حداقل تا چند وقت دیگه میره سرکار؟پس بیمه هم نیستن!



تضمینی که نمیتونیم بدیم ولی هرچی قسمت باشه،نخیر نیستن!



خونه که دارن؟چند وقت اول زندگیشون رو پیش ما زندگی میکنن تا وضعیت کاریش مشخص شه!



ماشیــن که دارن حداقل؟بله ماشین من ماشین پسرمم هست!



همینطوری که میبینید دختر من توی ناز و نعمت بزرگ شده!بنظر خوده شما پسرتون میتونه دختر من رو خوشبخت کنه؟



با شناختی که من از پسرم دارم،بله میتونه،بهتر نیست دختر و پسر خودشون با هم حرف بزنن جایی اینکه ما بجاشون تصمیم بگیریم؟!



دخترم دست برادر کوچیکت رو بگیر،مسیر اتاق خودت رو نشون آقازاده بده...



توی اتاق،سلام،سلام...



ببینید،من واقعاً فکر میکنم شما رو دوست دارم،ولی فکر نمیکنم با توجه به حرفای پدرتون فقط دوس داشتن من ملاک باشه!مگر اینکه شما نظرتون چیزی دیگه باشه!



منم مثل پدرم فکر میکنم،فکر میکنم با پول میشه زندگی بهتری رو ساخت،پس علاقه من به شما چی میشه؟



شما دو روز دیگه عاشق یکی دیگه میشید!ممنونم که ابراز علاقه منو به همین راحتی زیر پا میگذارید!



واقعا شما اینطوری فکر میکنید؟قسم میخورم یک روز حسرت اینکه چرا با من ازدواج نکردید رو میخورید!



آقای فلانی ممنون هستم که مارو پذیرفتید برای اینکه ساعتی در کنار خانواده محترمتون باشیم،متاسفانه دخترتون بنده رو قابل ندونستند،با اجازتون....



چند سال بعــد...



جناب مهندس از دفتر آقای ایکس تماس گرفتن میخواستن شما رو ملاقات کنن!به منشیم بگید اگر امروز در برنامه هام وقت دارم ایشون رو هم ملاقات میکنم....



خانوم منشی با همسرم تماس بگیرید بگید بچه هارو اماده کنن میرم دنبالشون میخوام چند ساعت با اونا باشم،چشم جناب رئیس...


▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


چرا انقدر سخت میگیریم؟از هر شکست میشه پیروزی آینده رو ساخت،عکـــس:نیاز به دخیــل نیست...

این زندگی خیلی خَرج داره،اماده باش خَرج کُنی...

تو میــتونی ثابت کُنی خودِت رو،تلاش کُن...

فقط احترام خودت رو نِگه دار،تا بهت توهین نَکُنَم....

اِنقـــدَر گِرونـــی هَست که وَقتی یه چیز ارزون میخــَری فِکر میکُنی بُردی...

اَگِه جــآی مَن بودی،چرا تو جای مَن نباشی؟

قَدیمــآ رو بنداز یادِت،همه چــی اَصلی بود،مخصوصاً معرفت...

میگـــَن مُرده،من میگم میرسه روزی واسه خودمون...!

از درخــت،میریزَد بَرگ،نزدیک اَست پاییز خَزان...

پیـــنه های دَستت را بایَد بوسیـــد...

ایـــن خُورشیـــد،ایــن هَم مـــآه،کدام را میتوانی ببیـــنی،خورشید یا که مــآه...

حــآلِت خُوبِه وَلی حــآل مَن خُوب نیســـت...!

این فَلسفه آدَماس،فرامُوش کارَن...

اِحســآس اَمنیـــت داری کِنارَم،اِنگــآر اف بی ایـــَم....

به مَن میــرسی،از مَنم رَد میشی،فقط صبر داشته باش...

مَگِه میشــه،خُدا رو با دَست نِشون داد؟

مَن مُرده اَم،امّا هنوز دارَم راه میــرَم...

شُده هَمِه زندگیـــم رو بِدَم،برای تُو میدَم...

روزی دو تا سیلی میزنَم به خودَم که سُرخ باشه صورتَم...

اَگِه گَنده اَشون تویی،کوچیکا از تو بزرگتر نشون دادن...

اون روز گُذشت،امروز گُذشت،فردایی شاید نَباشه...

دُنیـــآ بِهِــــت داده،خُوب ازَش استفاده کُن....

سه چــهار ساعَت جُلو آیـنه،بُرو بیـرون نشون بده اندامِت رو مِثه آینه...

زِندگیـــت سَگیـــه،خودِتَم که خَری،بازَم ایراد نداره دعا میکنَم برات عاقبَت بخیــری....

بــآید بدونی فقط پِدر مادرت نِگرانِت میشَن...

بِجُز چِشمان مَن،کَسی نبایَد ببیــنَد تورا...

راحــَت باش اصلاً خِجالَت نَکِش،تو مِثل یک مَرد سکوت کَردی...

برای اینکه بفهمــی دیوونه چیــه،دیوونگـــی کُن...

به چیــــت مینازی؟به رفیقــآی بَنگیـــت؟یا عِشقــآی رَنگیـــت...

امروزه ازدواج ها سخت شده است،اندکـــی راحت گیریــم...!

از شما دعوت به میهمــآنی رَفتن میکنــَم...

زمان آمدنت را دقیقه به دقیقه به خاطر میسپارَم...


برچسب ها: عشق, ازدواج, آسان, سخت
فیلم

کنار پدر بزرگم نشسته بودم و تنها کاری که میکردم این بود...



با دقت به تلویزیون خیره شده بودم،و فیلمی که پخش میشد رو میدیدم،فیلــم خیلی قشنگــی بود،امّا بازیگران معروفی نداشت...



بعضیاشون رو اِنگار میشناختَم،با یه سریاشون عکس داشتَم،اونم یادگاری،چه شانس خوبی داشتم،قبل از معروفیتشون باهاشون دوست بودم...



بعضیــآم اِنگار روز به روز میدیــدَم،تو مسیر های مختلف بهشون برخورد میکردم...



بعضیشـآون توی فیلم هم داشتن فیلم بازی میکردن،از شکست هاشون تعریف میکردن،طوری هم میگفتنش انگار ساخته کِشور هِندِ...



یه سری هام که انگار داشتن فیلــمای هالیودی رو قُورت میدادن از بس اَکشن بود،یه نفری رفتیم تو صد نفر...!



روز به روز هم صحنه فیلما بیشتر میشد و منم رو دور تند فقط میزدَم جُلو،ببینم آخر فیلم چی میشه،یه روز ساپُورت،یه روز بازو...!



فیــلم راننده تاکســـی،که خودش هزار تا سکانس مختلف داشت،یکی عِشقی،یکی مَشتی،یکی فقیــر،یکی زندانی...



تا اینکه بعد از چند پیام بازرگانی تبلیغاتی از شَبَکِه و نوشتن اِسم اسپانسر برنامه،فیــلم اصلی شروع شد...!



شروع فیلم اِسم بازیگرا درکنار عکسشون زده میشد!



جالب بود این فیلم فقط یک بازیگر داشت!عــکس مَن،در کنار اِسمم،حسابی جلوهای ویژه...!



با اینکه فیــلم بُلندی هم بود،امــّا از تهیه کُننده تا کارگردان و بازیگردان و تدارکات فقط مَن بودَم و مَن،یک اسم فقط تکرار میشد....



چه قدر این فیلم شبیه به من بود،انگـآر زندگی شخصی من رو ساخته بودن!



اتفاق های روزانه،از شروع روز تا پایان روز!



دوس نداشتم فیــلم رو عوض کنَم،میخواستم ببینــَم آخر فیــلم چی میشه...!



که پِدر بزرگــَم صدام زد،از جــآم پریــدَم،نه که پریده باشَم،تِکون خوردَم،که گفت تلویزیون رو روشن کُن،یه فیــلم ببینیــم!


▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


نَقش آخر این فیـــلم،مَن بودَم و تُو بودی...برداشت آزاد،تبریک به جامعه هُنر و سینما...عکس:به دوربیــن اصلی دقت کُن...

نِشسته اَم،چاییَم سَرد و خیالاتَم داغ کَرده است...

چرا انقدر نَفَهم شُدی،وقتی میتونی فهمیده باشی...

از نُمره های دبستــآنی خیلی وقته تو زندگیامون خبری نیست...

کلاشینکُف لازم ندارَن،مَغزِت رو شستوشو دادن...

شُروع مِهر،را با مِهر به کودکان تِشنه مِهر آغاز کنیم...

مَن در آوردی،کتاب ننویس...

چَند روز دیگــه،خاطراتی که واسه بچه اَت تعریف میکنی چیه؟

تَجرِبه و عِلم درکنار هَم کتاب را تشکیل میدهند....

هیــچ چیــز،جای دستان مهربان مادر را نمیگیرد...

مُهم تریــن وآژه در زندگیــَت چیست...

ببیـــن،فقط دیدَن کافی نیست...

برای رَد شُدَن از خیابان،کافیســـت تصادف کنید...

از خودت برام بِگو،بغیر از دروغ،چی رو خوب بلدی...

در زمــآن طوفــآن،نــُوح صاحِب کَشتی نبود...

در این مَکتب،رویا پَروری اصل زندگیست...

آنچــِه دیدَم،بیش از یک دروغ بزرگ بود...

ناراحَت نباش،بزرگ که بشی دردای بیشتر جایگزین میشن...

تا میخوای به ناموسِ خودت بچَسبی،بایَد هزار تا دعوا راه بندازی...

وَقتی نِگرانَم میشی،یعنی سوال امتحــآنیَم برات...

چِشمانَم برزخی نیســت،امــّا اینجــآ جهنمــی بزرگ بَرپاست...

عالَمی عَجیب در تنهایی خود داری...

این روز ها نتنها مَن،بلکه شما هَم،بــَلِه...

در میان این همه جَنگ،دوســـتی،واژه غریبیــست...

این کَلمات،بازیشــآن زیباســـت...

این بچه اَگِه یتیــم بزرگ شه،مَرد بار نمیاد،زیر فشار زندگی نامرد بار میاد...

فاصلِه ی مَن،تا آسمـــآن،تو را دوست دارَم...

حَتی وقَتی بزرگی پیــش شمــآست عاقلانه لَب به سَخن بگشایید...

☑احترام گُذاشتن،صَبور بودن،نشانه عقلِ شماست...

سُنَتــی گُوَیَمَت ای دوست،تو مدرنیته بخوان...

از شما دعوت به یک روز غیبت نکردن میکنم....

چِشمانَم،گَوش هایَم،زَبانَم،خسته اَند،از این همه دروغ،غیبت،بی حیایی،منتظرَم و منتظریــم....


برچسب ها: فیلم, سریال, واقعیت, داستان
مَرگ

چند دوست جوان در کنار هَم،تصمیم گرفتن شروع به کار کُنن...



کار رو شروع کردن،زندگیشون خوب بود...



همه چی بر وفق مراد،بدون هیچ مشکلی...



این چند دوست همیشه با هم بودَن،بجز مواقعه ای که در کنار خانواده هاشون،یا همسراشون یا پدر،مادرشون بودن...



بعد از گُذشت چند سال از اینکه همشون تشکیل زندگی داده بودن و از زندگیشون لذت میبردن...



تقریباً وارد میان سالی شده بودن، که تصمیم گرفتن یک جایی رو تهیه کنن برای زمانی که پیر میشن...



چون تصمیم خوبی بود همه پذیرفتن و محلی رو برای انجام این کار در نظر گرفتن...



بعد از اینکه اون محل رو آماده کردن،پیشنهاد دیگه ای که داده شد رو مورد برسی قرار دادن...



پیشنهاد این بود که چرا این مکان به این بزرگی برای ما چند نفر باشه؟بذاریم باقی کسانی که پیر هستن هم در نظر بگیریمش...



با وجود اینکه مخالفت هایی شد،امّا این طرح هم مورد قبول همه قرار گرفت...



بعد از گذشت مدتی که سالمندان به اونجا رفتن،این چند دوست تمام وقتشون رو برای این مکان جدید گذاشته بودن و تقریباً کار اصلی خودشون رو به بچه هاشون واگذار کرده بودن...



وقتی عضو جدیدی وارد محیط اونجا میشد با استقبال خوب همه رو به رو میشد،طوری که اصلاً نامهربانی خانواده های خودشون رو از یاد میبردند...



طوری که فراموش میکردن خانواده های خودشون رو،و خانواده جدیدشون رو میپذیرفتن...



اّمّا در این بین افرادی هم بودن،که فراموشی رو فقط برای لحظه ای در خاطر داشتن و بعد از گذشت چند ثانیه فقط و فقط یک جمله رو تکرار میکردن



بمثال:مگه براتون چیزی کم گذاشتم؟چرا بهم سر نمیزنی؟خدا رحمتت کنه و....



خیلیا هم فقط به تخت وصل بودن و اصلاً حرفی نمیزدند فقط انتظار فرشته ی مرگشون رو میکشیدَن...



در این بین این چند دوست که حسابی پا به سن گذاشته بودن خوش حال بودن میخندیدن و اصلاً ناراحت نبودن که چرا اینجا هستن...



تا اینکه روز به روز از تعداد دوست هاشون کَم میشد...



و فقط یک نفر باقی مونده بود تا خاطراتشون رو بنویسه...



از نامهربانی هایی که تو زندگیهاشون اتفاق اقتاده بود و اونا بی اهمیت بهش،به ادامه مسیر فکر میکردن...



از کارهایی که انجام دادن،از کار هایی که انجام ندادن...



از مُحبت هایی که خرج دیگرانی کردن که نا محبتی در حقشون شده بود...



از دوست بودن با کسانی که شاید چند لحظه تا لبخند زدن به مرگ برایشان باقی نمانده بود...



از جــآن دادن افرادی که نمیدانستن عاقبت همه چیز مَرگ است...



▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


به فاصله یک پلک زدن تا مَرگ،از لبخند تا گریه،در مسیر تفکــر...عکس:یادواره...

بالا تَر از مَن،فقط خُداست،که پُشتَمِه...

اَگِه الان پـآدشاهَم،یه روز مَن بودَم...

طنز خوبه،اگه بفهمیش،درس بگیری ازش...

اِسمَم اُمیـــد،شُهرتَم پیچیده تو گُوشات...

تو یک دید داری،من صد تا دیدَم...

ایــن تریــبُونی که تو پُشتــِشی،ذِهنِ مَردُمِ...

بهار گُذَشت،شُکوفه نمیده...

زِندگی رو میگَم،ماله مَنِه،دَست توء...

وَقتی میبیــنیم چرا جیــغ میزنَی،سری میخوای بهِم دَست بِزنی،منم از جِنس تواَم...

بِهِم میگی علاقه مَندی به یاد گرفتَن ساز،مَن میگَم برقص باهاش...

فلسفه بازی نیست،عطسه،بچه چاییدی...

هـِمه سَرَدَن،انگِار قطب شُمالیــم...

میخوای یار بِکِشی،هواست به کَسی باشه که نمیکِشَش کَسی...

چَند وَقت یبار میبینَم دوستامُو،بِهم انرژی میدَن...

غیــرَت،بُوی زَنانگــی را تَرجیــح میدَهَم...

خاطراتی که دوس نداری عذابِت میده،ازشون بگذر،اُونی که خاطره رو برات رقم زده...

یه روز همه رو جَمَع میکنیم دُور هَم،حتی اونا که نمیشناسَم،سَر قَبرَم...

از غَذا دُرست کَردَنِت میشه فهمیــد،از قضا درست کَردَنِت میشه فهمید....

سُکُوت به فِکر وادارَم میکنِه،انگار ادارَس...

یکی که هَرجا میری باهاتِه،اون فَقَط خُداتِه،بِهِش تِکیه کُن...

برای یــک لحظه فقط یک لحظه لبخــند بزن...

یه رابطه خُوب بین مَن،تاریــکی مَحضِ...

مَن نه طرفدارَم،نه مَن طَرَف دارَم...

مَن تلاش میکنَم به حَرفایی که میزنَم عَمَل کُنَم،توام همین کارُو بُکُن...

اینــجا کُوتاه ترین دیـــوار هَم واسه ما بُلنده...

دُنبال اینَم تو ذِهنت وُرود کَنَم،به هَر فَنــی...

اُون که با مَن هَست،با شُمام که هَست...

دُور وَرِ هَرکی چَند تا کُوچه بُن بَستِ،ولی راه بَرگَشت واسه هَمِه هَست...

شهَر تاریــکِه وَلی آسمُون با مـآهِش بالا سَرَمِه...

خیلی وَقتِه جا ،ارادِه فقط بودی لفظ...

تو کَفَمـــی،هَم تو،هَم دیگَرون...

عزیزَم اِسم بچه اَت رویاست؟مَن دیدَمِش تو خواب...

میگــی دُعا،مَن اِسمــِشو میذارَم ریــا...

از شمــآ دَعوت به مطالعه،مطالبی از جنس اُمید میکنم...

اِمروز،هزاران نفر به فکر همه چیز بودند،جُز نیامدنت...


برچسب ها: سالمندان, پیران, جوانان, درس
کلاغ

داستــآن مَن از جــآیی شروع شُد که توی هیچ جایی،جــایی برای مَن نبود...!



نه توی جَنگَل،نه توی قِصه ها،نه همراه جادوگَرا...



بعضــی وقتا یه زَمیــن کشاورزی بود،میرفتَم اونجا و با یه آدم که فقط ایستاده بود سَر میزدَم...



مینشستَم روی دَستِش،به چِشم هاش دَست میزدَم...



به کُلاهِش نُوک میزدَم...



بهــتر بگَم تنهــآ دوستَم به گُفته انسان ها مَترسَک بود...



از خُودَم بهتون میگَم تا بیشتر با مَن آشنا شیـــد!



لباسَم مثل شوالیه ها سیاه...



رَنگ چِشم هام متغیــر قرمز به مشــکی...



وقتی میخوام اعلام حضور کنَم،قار،قار میکنَم...!



خونه اَم،توی درخت های بلند و بیشتر خُشک...



تنهــآ زندگی میکنَم،ولی خانوادگی زمستان ها کُوچ میکنیم...



خلاصه اینکه اوایل که به دنیا اومدَم دنیا برام جای عجیبی بود و فقط بدنبال دوست بودم...



توی جنگل که رفتم،هیچ موجود زنده ای باهام دوست نشُد،نمیدونَم شاید بخاطر رَنگ بدَنم بود...



توی قِصه ها رفتَم،هیچ وقت به خونه اَم نرسیدَم...



با جادوگرا خواستَم زندگی کنَم،ازَم کارایی که دوست نداشتَم انجام بدَم میخواستَم و اگه نمیخواستم انجام بدَم منو به یه موجود زنده دیگه ای تبدیل میکردن...



با انسان ها خواستَم زندگی کنَم،جُلوم میگفتن خوشگله،چِشماشُو،تو جمع خودشون میگفتن،شومِه،بد میاره...



بالاخره یک روز همین طوری که داشتَم پرواز میکردم،زمین کشاورزی رو دیدم که یکی مثل من تنها ایستاده اونجا....



به سرعت رفتَم پیشش،و خودَم رو این طوری معرفی کَردَم و باهاش دوست شُدَم...



آقای کلاغ هستم،از آشناییتون خوشبختم،با من دوست میشید؟

 

▌║█║▌█▌║█║▌█▌║█║▌█

Copyright©2015KinG Omid


مگه کسایی که با ما چه از لحاظ رنگ و یا مشکل های جِسمی متفاوت هستند،زندگی نباید بکنند؟نژاد پرستی،آشنایی با زندگی کلاغ،عکــس:حقیقت نه به رنگ است و نه بُوی...

خُدا شَخصِه؟خـُدا کُجاست؟میگــَن حَقِ...

حَرف از قُومیــَت نیســـت،جِنسیــَتَم بیخیــال،اِنسان تموم شُد...

دو چیـــز دَست خُودَم آدَم نیست،به دنُیا آمدَن و رَفَتن،نه حَرف از دادَن نیست...

یاد گِرفتَم نیمه خالی لیوان زیاد مهم نیست،پَرنده تو قَفَس باشه مهم نیست...

به عالَم و آدَم باج دادی که یجــآیی اِسمــتو ببَرَن...

یه مُدَت میگُفتــی بِگَم بِگَم،الان گُوش کُن من میخوام بِگَم...

همه دُکترَن مُهندِس،منَم که اُسکـُولَم پُر از تـِز...

تُو کَرده میـــشی،بَرنده نمیشـــی...

هیــچ وقت برای شُروع کَردَن دیــر نیست...

هَرکـــی خواست بمُونه،کاری کَردیـــن دَر بِره،بعدَم بگیــد رشوه خوارِه...

تو دیپـلُم رَدی هَم نیســتی،اَدا در نیار...

مَن دَم نَزدَم از راه حَل،دُنبال ایده نیستَم با کُلی فِکر بَد...

هَرچـــی میگــَردی پیداش نمیکــُنی،لابُد تو خودِت گُمِش کَردی،خدارو میگــَم،مـَن میشناسـَمِش...

چ