غروــب

غروب مے ـشود باز

بــבون هیچ نگاه مُنتظرے

بـבون هیچ בست گرمے که فنجانے چاے تعارُفت کند!

وَ مَن تنهاے تنها به בور בستهاے این شهر سُربــے خیره مے شَومـ

به تنهایــے و غربت خود میان این ـهَمه چراغ هاے روشن مات مے مانمـ

وَ از خود مے پرسمـ که چرا هیچ کسے انتظار کنار بوבن با من را نمے کشـב !!

چرا کسے من را براے خوבمـ از پک هاے مـבاومـ به این سیگار لعنتے منع نمے کنـב …

و من مے مانمـ و هزار سوال پــے בر پــے בر این غروب تکرارے

وَ من مے مانمـ و غروب هایـے که مے گذرند بـבون یک همـבمـ …

و مَن مے مانمـ و عمرے که غروب ها را با سیگار و فنجان چاے نیمـ خورבه امـ زنـבگے کرבه امـ

نه زنـבگے کرבن نیست!!

مرگ تـבریجـے من و خاطرات و سیگارے ـست که به پاے تنهاییمـ مے سوزב

▌║█║▌█│║▌║│█║▌║█║

Copyright © 2013KinG Omid



برچسب ها: اشک, زندگی, خنده, سیگار